Del norte viajó Lucía hasta la gran ciudad,
atrás quedó su pueblito, su familia y su pesar
llena hasta de esperanzas por un sueño que atrapará
le prometieron trabajo allá en la capital.

Con su mejor sonrisa y su valijita vieja,
Va cantando Lucía mientras el sol se aleja.
Al fin vienen a buscarla dos señores que le hablan,
Le prometen muchas cosas y ella los acompaña.

Nunca pensó que su sueño
sería una pesadilla.
Esos hombres le mintieron,
como esclava la vendieron.

Ahora está encerrada, obligada a regalarse.
Lucía llora su suerte y ya no puede negarse.
No encuentra la salida a esa situación,
Se le escaparon los sueños, perdió toda la ilusión.

Nunca pensó que su sueño
sería una pesadilla.
Esos hombres le mintieron,
como esclava la vendieron.

Sin embargo en este mundo
Siempre hay una salida
Que te saca del oscuro
Hasta aliviarte las heridas.

Desconfiá de las promesas,
Buscá urgente una ayuda
Que te salve de esta angustia
Y te devuelva la alegría.

Lucia pojechała z Północy do wielkiego miasta
Porzuciła swoją wioskę, rodzinę i swoje smutki
Pełna nadziei, że ją złapią
Obiecali jej pracę w stolicy

Ze swoim najlepszym uśmiechem i starą torbą
Idzie, nucąc sobie Lucia, podczas gdy słońce świeci
Na koniec szukają jej dwaj mężczyźni, z którymi wcześniej rozmawiała
Obiecali jej wiele rzeczy, więc ona poszła za nimi

Nigdy nie myślała, że jej marzenie
Będzie koszmarem
Ci mężczyźni ją okłamali
Sprzedali ją jak niewolnicę

Teraz zamknięta, obwiązana
Lucia płacze na swoje szczęście i nie może się uwolnic
Nie widzi wyjścia z tej sytuacji
Okradli ją z marzeń, straciła złudzenia

Nigdy nie myślała, że jej marzenie
Będzie koszmarem
Ci mężczyźni ją okłamali
Sprzedali ją jak niewolnicę

Jednak na tym świecie
Zawsze jest wyjście
Które pokazuje się w ciemności
I łagodzi twoje rany

Nie ufała w obietnice
Pilnie szukała pomocy
Która ocali ją z tej udręki
I zwróci szczęście