Tutaj zgromadzone są wszystkie nasze materiały dydaktyczne pogrupowane tematycznie.
|
A
|
B
|
C
|
CHE
|
D
|
E
|
F
|
|
[a]
|
[be]
|
[ce]
|
[che]
|
[de]
|
[e]
|
[efe]
|
|
G
|
H
|
I
|
J
|
K
|
L
|
LL
|
|
[ge]
|
[hache]
|
[i]
|
[jota]
|
[ka]
|
[ele]
|
[elle]
|
|
M
|
N
|
Ñ
|
O
|
P
|
Q
|
R
|
|
[eme]
|
[ene]
|
[eñe]
|
[o]
|
[pe]
|
[cu]
|
[erre]
|
|
S
|
T
|
U
|
V
|
W
|
X
|
Y
|
|
[ese]
|
[te]
|
[u]
|
[uve]
|
[uve
doble ] |
[equis]
|
[i griega]
|
|
Z
|
||||||
|
[zeta]
|
| Informacje o literze Ñ | ||||||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
Ñ jest jedyną literą alfabetu hiszpańskiego niespotykaną w innych językach. W słownikach i encyklopediach zawsze należy ją umieszczać zaraz po n (traktować jakby to była litera n). Jej odpowiednikiem w języku polskim jest zbitek liter ni, rzadziej ń. |
||||||||||||||||||||||||||||
| Informacje o literach Ch i Ll | ||||||||||||||||||||||||||||
|
Dwuznaki Ch i Ll są częściami alfabetu, pomimo tego, że składają się z dwóch liter. Od 1994 w słownikach i encyklopediach należy je umieszczać tak, jakby nie były literami. |
||||||||||||||||||||||||||||
| Informacje o literach K i W | ||||||||||||||||||||||||||||
|
Litery K i W są normalnymi częściami alfabetu, jednak ich występowanie jest bardzo ograniczone. W praktyce można je spotkać tylko w wyrazach pochodzenia obcego, takich jak karate i whisky. |
SAMOGŁOSKI AKCENTOWANE
W pisanym hiszpańskim, podobnie jak we francuskim, występują samogłoski ze znaczkami akcentowania - kreską w prawo nad literą. Umieszcza się je w miejscach, gdzie powinienen pojawiać się akcent, ale tylko w słowach, w których normalnie pada on na inną sylabę. Dodatkowo jest on umieszczany w wyrazach, których znaczenie w wymowie zależy od użytego tonu.
Hiszpańskie samogłoski z akcentem:
|
A
|
E
|
I
|
O
|
U
|
|---|---|---|---|---|
|
á
|
é
|
í
|
ó
|
ú
|
Na marginesie warto też wspomnieć, że w języku hiszpańskim dwie samogłoski stojące obok siebie są często uważane za jedną sylabę. Dotyczy to następujących kombinacji liter: ai, au, ei, eu, oi, ou, ia, ie, io, iu, ua, uo, ui
|
.
|
Kropka
|
El punto
|
|
,
|
Przecinek
|
La coma
|
|
;
|
Średnik
|
El punto y coma
|
|
:
|
Dwukropek
|
Los dos puntos
|
|
""
|
Cudzysłów
|
Las comillas
|
|
( )
|
Nawias okrągły
|
Los paréntesis
|
|
[ ]
|
Nawias kwadratowy
|
Los corchetes
|
|
¿ ?
|
Pytajniki
|
Los signos de interrogación
|
|
¡ !
|
Wykrzykniki
|
Los signos de exclamación
|
|
-
|
Dywiz - łącznik
|
El guión
|
|
...
|
Trójkropek
|
Los puntos suspensivos
|
|
A
|
wymowa tak jak polska litera a. (el alma, alto) |
|
B
|
wymawiamy jak polskie b na początku wyrazów, po pauzie, po literze m. (el barco, ambas) W pozostałych przypadkach b wymawiamy pomiędzy polskim b i w tworząc szczeline między wargami, jest to "b szczelinowe". (el árbol) |
|
C
|
generalnie wymawiane jest jak polskie k, gdy występuje przed spółgłoskami oraz samogłoskami a, o, u ( ca wymawiamy ka, co wymawiamy ko, cu wymawiamy ku) (la casa, cuando) Natomiast w przypadku gdy po c występują samogłoski e, i i tworzą zestawienia wyrazów ce, ci wymawiamy je jak angielskie th w wyrazie think (by otrzymać odpowiedni dzwięk należy umieścić język między zębami) |
|
CH
|
obecnie nie jest już literą alfabetu, a jedynie zestawieniem spółgłosek mających swoje charakterystyczne brzmienie. Hiszpańskie ch wymawiamy pomiędzy polskim cz, a ć. Brzmienie to jest podobne do brzmienia x w języku rosyjskim . (chaleco,cheque,cuchara,chica) |
|
D
|
w większości przypadków d wymawiane jest jak tzw. "d szczelinowe", powstaje ono w momencie gdy powietrze wypuszczamy z ust przez niewielką szczelinę znajdującą się pomiędzy czubkiem języka, a górnymi zębami. Wyjątkiem są przypadki gdy d występuje na początku wyrazu oraz po spółgłoskach l i n wtedy wymawiamy je poprostu jak polskie d. Szczególnym przypadkiem wymowy litery d w języku hiszpańskim jest sytuacja gdy występuje ono na końcu wyrazu gdzie wymawiane jest bardzo słabo lub praktycznie się go nie wymawia. (dinero) Uwaga! D znajdujące się na końcu wyrazu, najczęściej jest nieme np. usted wymawiamy uste Jednak w okolicach Madryta przyjeło się, że jest wymawiane jak hiszpańskie z (angielskie th w wyrazie think) np. Madrid czytamy Madirth. |
|
E
|
gdy występuje w sylabie otwartej (tj. nie zakończonej spólgloska) jak również w sylabach zamknietych przed d, m,n,s, z wymawiane jest w sposób przypominający francuskie é w wyrazie bébé lub angielskiego e w wyrazie ten. (lee, pared, esto, pez, siempre) Natomiast w pozostałych przypadkach tzn. w większości sylab zamkniętych jak również w sylabach otwartych występujących na początku wyrazu przed r i rr wymawia się je tak jak polskie e. |
|
F
|
jak w języku polskim |
|
G
|
generalnie wymawia się jak w języku polskim, jednak istnieją pewne wyjątki od tej reguły. Najczęściej spotykanym wyjątkiem jest sytuacja gdy g występuje przed samogłoskami e, i tworzy wtedy złożenia ge, gi które wymawiamy odpowiednio jak polskie he, hi (h jest tutaj gardłowe) np. gente wymawiamy jak hente , ginecólogo jak hinecologo. Gdy po g występują samogłoski a,o,u wymawiamy je tak jak polskie g np. el gato czytamy el gato |
|
H
|
w jezyku hiszpańskim jest nieme i nie wymawiamy go w 99% przypadków. Wyjątkiem jest jego występowanie w grupie hue na początku wyrazu gdzie czytamy je jak g. |
|
I
|
czytamy jak polskie i. Gdy występuje nad nim akcent czytamy jak ij, np. el día czytamy jak polskie el dija. |
|
J
|
wymawiamy jak polskie h gardłowe, bardzo charczące. (joven) |
|
K
|
wymowa jak w języku polskim, jednak sama głoska występuje w języku hiszpańskim bardzo rzadko, np. w wyrazach zapożyczonych z języka greckiego. |
|
L
|
wymawiamy jak w języku polskim |
|
LL
|
podobnie jak CH do niedawna uważane za jedną z liter alfabetu jest obecnie złożeniem dwóch spółgłosek l. LL wymawia się je najczęściej pomiędzy polskim j, ź. W krajach Ameryki Południowej takich jak Urugwaj czy Argentyna jego wymowa jest twardsza zbliżona do ź, ż. |
|
M
|
czytamy tak samo jak polskie m. |
|
N
|
czytamy tak samo jak polskie n. |
|
Ñ
|
czytamy jak polskie ń. |
|
O
|
czytamy jak polskie o. W większości przypadków występuje wymowa zamknięta, natomiast wymowa otwarta jest stosowna w sylabie zamkniętej, gdy wyraz rozpoczyna się na ro, przed rr, ge, gi, j. Wymowa otwarta występuje również pomiędzy a i r lub l gdy o jest akcentowane, np ahora. |
|
P
|
wymawiamy jak w języku polskim (el pelo, el puerto) Uwaga! Wyjątek stanowi występowanie p na początku wyrazu przed spółgłoską s. P jest wtedy nieme. |
|
Q
|
wymowa podobna do polskiego k. W języku hiszpańskim występuje w grupach que, qui które wymawiamy pomijając u jako odpowiednio ke, ki. |
|
R
|
wymawiane w sposób bardzo podobny do polskiej wymowy r, aczkolwiek hiszpańska wymowa jest znacznie mocniejsza, bardziej wibrująca szczególnie gdy występuje jako podwójne rr oraz gdy r znajduje się na początku wyrazu lub po spółgłoskach l, n, s. (correr czytamy jak korrer) |
|
S
|
wymawiane jest podobnie jak w języku polski. Niekiedy zamiast s stosuje się wymowę zbliżoną do sz lub z. (el suelo) |
|
T
|
wymowa tej głoski odpowiada wymowie polskiego t. (tarde) |
|
U
|
wymawiane jak w języku polskim. Uwaga! U nie jest nigdy wymawiane w grupach „gue”, „gui” (odpowienio ge, gi) oraz „que”, „qui” (odpowiednio ke, ki). Sytuacja ta niedotyczy wyrazów zapożyczonych gdy nad u znajdują się dwie kropeczki tak jak ma to miejsce w języku niemieckim. |
|
V
|
wymawiamy podobnie jak hiszpańską literę B. Dźwięk jest tutaj pośredni między b i w. |
|
W
|
litera ta występuje jedynie w wyrazach pochodzenia obcego np. el whisky, el western i wymawia się jak angielskie w. |
|
X
|
wymawiamy jak w języku angielskim. (el texto czytamy el teksto) |
|
Y
|
wymowa bardzo zbliżona do hiszpańskiego LL (patrz wyżej) czyli wymowa pomiędzy j a ź. Gdy występuje jako spójnik wymawiamy krótko jak polskie i, natomiast na końcu wyrazów jak polskie j. |
|
Z
|
wymawiamy podobnie do angielskiego th w wyrazie think. W hiszpańskiej Andaluzji, na Wyspach Kanaryjskich oraz w Ameryce Łacińskiej wymawia się jak s. |
W tym dziale umiesciłem różne ciekawiostki związane z językiem hiszpańskim.
Wywołanie hiszpańskich znaków z klawiatury jest możliwe poprzez wybranie języka klawiatury Hiszpańskiego w systemie Windows w Pasku języka. Następnie przydatny może być układ znaków na hiszpańskiej klawiaturze zamieszczony poniżej:
By uzyskać znaki hiszpańskie korzystając z polskiej klawiatury możemy także wykorzystać tablice znaków ASCII gdzie dla poszczególnych liter należy wykonać następujące czynności:
|
á
|
Wciskamy Alt, a następnie trzymając go wpisujemy ciąg liczb 0225 z klawiatury numerycznej |
|
é
|
Wciskamy Alt, a następnie trzymając go wpisujemy ciąg liczb 0233 z klawiatury numerycznej |
|
í
|
Wciskamy Alt, a następnie trzymając go wpisujemy ciąg liczb 0237 z klawiatury numerycznej |
|
ó
|
Wciskamy Alt, a następnie trzymając go wpisujemy ciąg liczb 0243 z klawiatury numerycznej |
|
ú
|
Wciskamy Alt, a następnie trzymając go wpisujemy ciąg liczb 0250 z klawiatury numerycznej |
|
ñ
|
Wciskamy Alt, a następnie trzymając go wpisujemy ciąg liczb 0241 z klawiatury numerycznej |
|
ü
|
Wciskamy Alt, a następnie trzymając go wpisujemy ciąg liczb 0252 z klawiatury numerycznej |
|
¿
|
Wciskamy Alt, a następnie trzymając go wpisujemy ciąg liczb 0191 z klawiatury numerycznej |
|
¡
|
Wciskamy Alt, a następnie trzymając go wpisujemy ciąg liczb 0161 z klawiatury numerycznej |
TABELKA Z POLECENIAMI POD MAC OS
|
á
|
Wciskamy Option, trzymając go wystukujemy literę e, puszczamy klawisze i wybieramy a. |
|
é
|
Wciskamy Option, trzymając go wystukujemy literę e, puszczamy klawisze i wybieramy e. |
|
í
|
Wciskamy Option, trzymając go wystukujemy literę e, puszczamy klawisze i wybieramy i. |
|
ó
|
Wciskamy Option, trzymając go wystukujemy literę e, puszczamy klawisze i wybieramy o. |
|
ú
|
Wciskamy Option, trzymając go wystukujemy literę e, puszczamy klawisze i wybieramy u. |
|
ñ
|
Wciskamy Option, trzymając go wystukujemy literę n, puszczamy klawisze i wybieramy n. |
|
ü
|
Wciskamy Option, trzymając go wystukujemy literę u, puszczamy klawisze i wybieramy u. |
|
¿
|
Wciskamy Option, trzymając go wystukujemy SHIFT i ?. |
|
¡
|
Wciskamy Option, trzymając go wystukujemy liczbę 1. |
|
ale najadłem się strachu!
|
¡qué susto me llevé!
|
|
aż mi ślinka cieknie!
|
¡se me hace la boca agua!
|
|
biały jak śnieg
|
blanco como la nieve
|
|
brać kogoś pod włos, żartować z kogoś
|
tomarle el pelo a alguien (potocznie)
|
|
brak mu piątej klepki
|
le falta un tornillo (potocznie)
|
|
broń obosieczna
|
arma de doble filo
|
|
budować zamki na lodzie
|
hacer castillos en el aire
|
|
bujda na resorach!
|
¡eso es un cuento chino! (potocznie)
|
|
być bardzo zdenerwowanym
|
tener los nervios de punta
|
|
być bezczelnym
|
tener mucha cara (potocznie)
|
|
być czyimś oczkiem w głowie
|
ser la niña de los ojos de alguien
|
|
być czyjąś prawą ręką
|
ser el brazo derecho de alguien
|
|
być dumnym jak paw
|
hincharse como un pavo real
|
|
być głupim jak but
|
estar loco de remate, estar tonto de capirote
|
|
być na bieżąco
|
estar al día, estar al. corriente de algo
|
|
być na fali (potocznie)
|
estar en la onda
|
|
być nierozgarniętym
|
tener pocas luces
|
|
być szalonym [mieć świra]
|
estar como una regadera
|
|
być w negliżu [w bieliźnie]
|
estar en paños menores
|
|
być w pieskim humorze
|
estar de un humor de perros (potocznie)
|
|
być w złym humorze
|
estar de mala uva (potocznie)
|
|
być zwariowanym
|
estar loco de atar
|
|
całkowicie [na sto procent]
|
al cien por cien
|
|
cały i zdrowy
|
sano y salvo
|
|
chcieć to móc
|
querer es poder
|
|
chować kogoś pod kloszem
|
tener entre algodones a alguien
|
|
ciągnąć kogoś za język
|
tirarle de la lengua a alguien
|
|
co go ugryzło?
|
¿qué mosca le ha picado?
|
|
co łaska (potocznie)
|
la voluntad
|
|
czas to pieniądz
|
el tiempo es oro
|
|
czuć się zbytecznym [niepotrzebnym]
|
estar de más
|
|
czysty jak łza
|
limpio como una patena
|
|
czytać między wierszami
|
leer entre líneas
|
|
darowanemu koniowi nie zagląda się w zęby
|
a caballo regalado no le mires el diente
|
|
do góry nogami
|
patas arriba
|
|
do trzech razy sztuka
|
a la tercera va la vencida
|
|
dobrowolnie
|
por las buenas
|
|
dolewać oliwy do ognia
|
echar aceite/leña al fuego
|
|
dopóty dzban wodę nosi, dopóki mu się ucho nie urwie
|
tanto va el cántaro a la fuente (hasta) que al fin se rompe
|
|
drogo mi za to zapłacisz
|
eso me lo vas a pagar muy caro
|
|
dusza człowiek
|
un pedazo de pan
|
|
figa z makiem!
|
¡naranjas!, ¡ni hablar!
|
|
gęsiego
|
en fila india
|
|
głowa do góry!
|
¡anímate!, ¡ánimo!
|
|
głupi jak but
|
tonto de capirote
|
|
guzik mnie to obchodzi
|
me importa un comino/un rábano/un pepino
|
|
habit nie czyni mnicha
|
el hábito no hace al monje
|
|
jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki
|
por arte de magia
|
|
jaki ojciec, taki syn
|
de tal palo tal astilla (de tal padre tal hijo)
|
|
jechać na gapę
|
ir de gorra, ir de pollizón
|
|
jeden wart drugiego
|
son tal para cual
|
|
jedna jaskółka nie czyni wiosny
|
una golondrina no hace verano
|
|
jednym pociągnięciem
|
de un tirón
|
|
jest chudy jak szkielet
|
está hecho un esqueleto
|
|
jest zerem (do niczego)
|
es un cero a la izquierda
|
|
kłaść uszy po sobie
|
agachar/bajah las orejas
|
|
kojarzyć fakty
|
atar cabos
|
|
kompletny wariat
|
loco de remate (potocznie)
|
|
koniec wieńczy dzieło
|
el fin corona la obra
|
|
kopalnia wiedzy
|
mina de información
|
|
kość niezgody
|
la manzana de la discordia
|
|
kosztować majątek
|
costar un ojo de la cara (potocznie)
|
|
kozioł ofiarny
|
cabeza de turco
|
|
krótko trzymać
|
atar corto
|
|
kto pierwszy, ten lepszy
|
el primero sale ganado
|
|
łączyć przyjemne z pożytecznym
|
unir lo útil con lo agradable
|
|
łamać sobie głowę
|
romperse la cabeza [los cascos]
|
|
leje jak z cebra
|
está lloviendo a cántaros
|
|
lepiej późno niż wcale
|
más vale tarde que nunca
|
|
lotem błyskawicy
|
como un relámpago
|
|
mam lukę w pamięci
|
se me quedó la mente
|
|
mieć coś na końcu języka
|
tener algo en la punta de la lengua
|
|
mieć gęsią skórkę
|
tener carne de gallina
|
|
mieć głowę w chmurach
|
estar en la luna
|
|
mieć nie po kolei w głowie
|
estar mal de la cabeza
|
|
mieć plecy
|
tener enchufe, tener palanca
|
|
mieć ponurą minę
|
tener cara de pocos amigos (potocznie)
|
|
mieć ściśnięte gardło
|
tener el nudo en la garganta
|
|
milczeć jak grób
|
ser una tumba
|
|
mól książkowy
|
el ratón de biblioteca
|
|
mówić ciągle o tym samym
|
estar siempre con la misma canción
|
|
na głowę, na osobę
|
por barba (potocznie)
|
|
na golasa
|
en cueros (potocznie)
|
|
na jedno wychodzi
|
viene a ser lo mismo
|
|
na łonie natury
|
en el seno de la naturaleza
|
|
na oścież (przymiotnik: parzysty)
|
de par en par
|
|
na własną rękę
|
por su propia cuenta (potocznie)
|
|
na wszelki wypadek
|
por si las moscas (potocznie)
|
|
nadstawiać ucha
|
aguzar las orejas
|
|
nadstawić ucha [pilnie słuchać]
|
prestar oídos
|
|
natrzeć komuś uszu
|
calentarle las orejas a alguien
|
|
natura ciągnie wilka do lasu
|
la cabra tira al monte
|
|
ni stąd, ni zowąd
|
de buenas a primeras
|
|
nic mnie to nie obchodzi
|
me importa un comino
|
|
nic nie rozumiem
|
no entiendo ni torta (potocznie)
|
|
nie cierpię go
|
me cae gordo (potocznie)
|
|
nie ma mowy!
|
¡ni hablar!
|
|
nie ma o czym mówić!
|
¡no tiene importancia!
|
|
nie mogę na niego patrzeć
|
no puedo verle ni en pintura (potocznie)
|
|
nie owijać w bawełnę
|
no andarse con rodeos
|
|
nie taki diabeł straszny, jak go malują
|
no es tan feo diablo como lo pintan
|
|
nie wszystko złoto, co się świeci
|
no es oro todo lo que reluce
|
|
nieszczęścia chodzą parami
|
las desgracias nunca vienen solas
|
|
nudzić się jak mops
|
aburrirse como una ostra
|
|
obiecywać złote góry
|
prometer el oro y el moro
|
|
od stóp do głów
|
de pies a cabeza
|
|
odpukać w niemalowane drzewo
|
tocar madera
|
|
oka nie zmrużyłem przez całą noc
|
no pegué ojo en toda la noche
|
|
ona jest kłębkiem nerwów
|
está hecha un manojo de nervios
|
|
orzeł czy reszka?
|
¿cara o cruz?
|
|
palce lizać
|
es para chuparse los dedos
|
|
pańskie oko konia tuczy
|
el ojo del amo engorda el caballo
|
|
pasować jak ulał
|
venir como anillo al dedo
|
|
pękać ze śmiechu
|
reventar de risa
|
|
pełną parą
|
a todo tren
|
|
pierwszy rzut oka
|
a primera vista
|
|
płakać jak bóbr
|
llorar como una Magdalena
|
|
po burzy świeci słońce
|
después de la tempestad, buen tiempo
|
|
po nitce do kłębka
|
por el hilo se saca el ovillo
|
|
pod moim nosem
|
en mis propias narices (potocznie)
|
|
pół biedy!
|
¡menos mal!
|
|
połknąć haczyk
|
morder [picar] el anzuelo
|
|
pomyśleć
|
darle al coco
|
|
popaść w kłopoty, czuć się zakłopotanym
|
verse en un aprieto
|
|
poruszyć niebo i ziemię
|
remover cielo y tierra
|
|
powtarzać coś jak papuga
|
repetir algo como un loro
|
|
pozory mylą
|
las apariencias engañan
|
|
prędzej czy później
|
tarde o temprano
|
|
prosić o gwiazdkę z nieba [żądać rzeczy niemożliwych]
|
pedir peras al olmo
|
|
przebrać miarę
|
pasarse de la raya
|
|
przespać się z problemem [sen przynosi dobrą radę]
|
consultarlo con la almohada
|
|
przyjąć (coś) za pewnik
|
dar por sentado
|
|
przyjemnych snów
|
que sueñes con los angelitos
|
|
raz dwa, w jednej chwili
|
en menos que canta un gallo
|
|
robić coś po wariacku
|
hacer algo a lo loco
|
|
robić dobrą minę do złej gry
|
poner a mal tiempo buena cara
|
|
robić wielkie oczy
|
poner unos ojos como platos
|
|
robić z kogoś balona (potocznie) [nabijać się z kogoś]
|
tomarle el pelo a alguien
|
|
rozmyślać, pracować głową
|
comerse el coco
|
|
rzucać kłody pod nogi
|
poner trabas
|
|
ściany mają uszy
|
las paredes oyen
|
|
siedzieć z założonymi rękami
|
estar con los brazos cruzados
|
|
śmiać się do rozpuku
|
reírse a carcajadas
|
|
śmiertelnie blady (potocznie)
|
blanco como el papel
|
|
spać jak kamień
|
dormir como un tronco
|
|
spać spokojnie
|
dormir a pierna suelta (potocznie)
|
|
spocząć na laurach
|
dormirse en los laureles
|
|
stać na wysokości zadania
|
estar a la altura de las circunstancias
|
|
stracić orientację [zagubić się]
|
perder el norte
|
|
ten się śmieje, kto się śmieje ostatni
|
ríe mejor quien ríe el último
|
|
to bardzo dobry człowiek
|
es un pedazo de pan
|
|
to bardzo łatwe
|
esto es coser y cantar
|
|
to dziecinnie proste
|
es un juego de niños
|
|
to jasne jak słońce
|
está más claro que el agua
|
|
to nie ma nic do rzeczy
|
eso no viene a cuento
|
|
to się rozumie samo przez się
|
ni que decir tiene
|
|
trząść się jak galareta
|
estar hecho un flan (potocznie)
|
|
twardy jak skała
|
firme como una roca
|
|
typ spod ciemnej gwiazdy
|
un individuo con muy mal aspecto, un tipo sospechoso
|
|
ubawić się po pachy
|
divertirse a base de bien
|
|
udawać głupiego
|
hacerse el tonto
|
|
upiec dwie pieczenie na jednym ogniu
|
matar dos pájaros de uno tiro
|
|
uratować się w ostatniej chwili
|
salvarse por los pelos (potocznie)
|
|
urwać się z choinki
|
caerse de la luna
|
|
ustatkować się
|
sentar la cabeza
|
|
w głowie mi się to nie mieści
|
eso no me cabe en la cabeza
|
|
w mgnieniu oka
|
en un abrir y cerrar de ojos
|
|
w złym tonie
|
fuera de tono
|
|
wiedzieć coś z dobrego źródła
|
saber algo de buena fuente [de buena tinta]
|
|
wiele hałasu o nic
|
mucho ruido y pocas nueces
|
|
wiercipięta
|
culo de mal asiento
|
|
włosy stają mu dęba na głowie
|
se le ponen los pelos de punta
|
|
wolnoć Tomku w swoim domku
|
cada cual es rey en su casa
|
|
wpaść na kogoś
|
darse de narices con alguien (potocznie)
|
|
wpaść w czyjeś sieci [w pułapkę]
|
caer en las redes de alguien
|
|
wstać lewą nogą
|
levantarse con el pie izquierdo
|
|
wtykać nos [wtrącać się]
|
meter las narices en algo (potocznie)
|
|
wtykać nos w cudze sprawy
|
meter las narices en algo
|
|
wyprowadzić kogoś z równowagi
|
sacar de quicio a alguien
|
|
z całą pewnością
|
a ciencia cierta
|
|
z całego serca
|
de todo corazón
|
|
z otwartymi ramionami
|
con los brazos abiertos
|
|
z wielkim trudem
|
a duras penas
|
|
z zimną krwią
|
a sangre fría
|
|
za darmo, bezinteresownie
|
por amor al arte
|
|
za jednym zmachem
|
de un tirón
|
|
za zamkniętymi drzwiami
|
a puerta cerrada
|
|
zaciskać pasa
|
apretarse el cinturón
|
|
zacisnąć pasa
|
apretar el cinturón
|
|
zacząć od zera
|
partir de cero
|
|
zaczerwienić się jak burak
|
ponerse (colorado) como un tomate
|
|
zamęczać gadaniem (próbować przekonać kogoś)
|
comerle el coco a alguien
|
|
zamknąć się w swej skorupie
|
meterse en su caparazón
|
|
zaślepiony gniewem
|
ciego de ira
|
|
zawracać głowę (potocznie)
|
dar la lata
|
|
zawsze robi to, na co ma ochotę
|
siempre hace su santa voluntad
|
|
złamać komuś serce
|
partirle el corazón a alguien
|
|
zostawić kogoś na lodzie
|
dejar plantado a alguien
|
|
żyć jak pies z kotem
|
vivir como perros y gatos
|
|
żywy portret ojca [wykapany ojciec]
|
es el vivo retrato de su padre
|
Oznaczenia Kodowe:
Kod SIL: SPN
ISO 639-1: es
ISO 639-2: spa
Populacja:
28,173,600 w Hiszpanii, co stanowi 72.8% całej populacji (1986). Populacja osób mówiących językiem hiszpańskim jako pierwszy język na całym świecie: 322,200,000 do 358,000,000 (1999 WA), oraz 417,000,000 włączając w statystykę język hiszpański jako drugi język (1999 WA).
Region Występowania języka Hiszpańskiego:
Centralna i południowa Hiszpania oraz Wyspy Kanarysjkie. Językiem Hiszpańskim posługują się również ludzie w 43 innych krajach świata: Andorra, Argentyna, Aruba, Australia, Belgia, Belize, Boliwia, Kanada, Spain and the Canary Islands. Also spoken in 43 other countries including Andorra, Argentina, Aruba, Australia, Belgium, Belize, Bolivia, Canada, wyspy Kajmany, Chile, Kolumbia, Costa Rica, Kuba, Dominikana, Ekwador, El Salvador, Gwinea Równikowa, Finlandia, Francia.
Alternatywne nazwy określające język hiszpański:
ESPAÑOL, CASTELLANO, CASTILIAN, SPANISH (po angielsku)
Występujące Dialekty języka hiszpańskiego
ANDALUSIAN, MURCIAN, ARAGONESE, NAVARRESE, CASTILIAN, CANARY ISLANDS SPANISH, AMERICAN SPANISH.
Komentarz:
Język hiszpański posiada 89% zgodności leksykalnej z językiem portugalskim, 85% z językiem Katalońskim, 82% z językiem włoskim, 76% z językiem Sardyńskim, 75% z językiem francuskim, 71% z językiem rumuńskim.
Poniżej przedstawiamy mapkę państw w których używa się języka hiszpańskiego jako języka urzędowego lub jednego z języków urzędowych.

Hiszpański jest jednym z oficjalnych języków ONZ, Unii Afrykańskiej oraz Unii Europejskiej.
Hiszpański ma też wielu użytkowników w takich krajach jak Andora, Antyle Holenderskie, Belize, Filipiny, Izrael, Kanada, Maroko, Stany Zjednoczone, Trynidad i Tobago. Hiszpańskim mówi się też na Gibraltarze i w Saharze Zachodniej. Jest on również nauczany w szkołach w każdym kraju Unii Europejskiej, jak i również w szkołach na każdym kontynencie. We Francji ok. 70% młodzieży uczy się języka hiszpańskiego., podobnie rzecz się ma we Włoszech.
Jest kilka istotnych różnic pomiędzy dialektami hiszpańskiego używanymi w samej Hiszpanii i w hispanojęzycznej Ameryce. Za standard ogólnokrajowy Hiszpanii przyjmowana jest wymowa północnokastylijska (chociaż nie zaleca się użycia słabych zaimków, ani ulegania zjawisku językowemu zwanemu laismo, czyli zamiany rodzajnika le na la).
Hiszpanie osiedlający się na kontynencie amerykańskim przynieśli ze sobą własne regionalizmy. Stąd u różnych narodowości i grup etnicznych można dziś znaleźć różne akcenty. Typowa dla Ameryki Łacińskiej, tak jak i dla Andaluzji, jest wymowa zwana seseo, polegająca na wymowie c (przed e oraz i) oraz z jako s. Otóż fonem /θ/ (przedniojęzykowo-zębowa szczelinowa, zapis w notacji IPA) obecny w europejskim kastylijskim, zanikł w jego amerykańskiej wersji, zastąpiony przez /s/. Na przykład: /θ/ w słowach ciento, caza wymawiane jest jak /s/, tak jak np. w ser, casa.
Tradycyjnie, w hiszpańskim występował fonem /ʎ/ (palatalna lateralna), w piśmie wyrażany przez ll. Zanikł na większości obszarów Ameryki, z wyjątkiem dwujęzycznych obszarów, na których mówi się w keczua lub w innych językach rdzennych Ameryki, posiadających ten fonem w swojej fonetyce. Obecnie zanika także w Hiszpanii, ale podobnie: z wyjątkiem dwujęzycznych obszarów języka katalońskiego lub innych języków, w których obecne jest /ʎ/.
Na większości obszarów fonem ten upodabnia się do /j/. Zjawisko to nazywane jest yeismo. W argentyńskim dialekcie rioplatense /j/ i /ʎ/ są na ogół wymawiane jak /ʒ/ (palatalna dźwięczna szczelinowa), w sposób zbliżony do polskiego ź. Zjawisko to nazywa się žeismo.
Między językiem hiszpańskim używanym w Hiszpanii a jego południowoamerykańskimi dialektami występują też różnice gramatyczne. Najważniejszą jest zakres użycia czasów. W Ameryce Południowej znacznie rzadziej niż w Hiszpanii używa się czasu preterito perfecto, który często zastępowany jest czasem preterito indefinido. Poza tym rozpowszechnione jest też (zwłaszcza w Urugwaju, Argentynie i Chile) użycie (archaicznego w Hiszpanii) zaimka vos na oznaczenie drugiej osoby liczby pojedynczej (i użycie w tej osobie specjalnej nie występującej w odmianie hiszpańskiej końcówki fleksyjnej czasownika) oraz zanik drugiej osoby liczby mnogiej, zastępowanej osobą trzecią (ustedes).
Na ogół sądzi się, że sprawy języka hiszpańskiego są regulowane przez RAE (Real Academia Española). W rzeczywistości trudno jest ustalać kształt języka dekretami, ale RAE, wraz z 21 innymi akademiami językowymi, ma znaczący, zachowawczy wpływ
DIALEKTY
źródło: http://wikipedia.pl
W dziale Czasowniki przedstawiliśmy podstawowe pojęcia związane z czasownikami, których znajomość jest niezbędna do nauki czasów w języku hiszpańskim. Opisane zostały tam trzy koniugacje czasowników w zależności od ich końcówki oraz przykładowe odmiany w czasie teraźniejszym. W tym dziale opiszemy jak tworzy się zdania w innych czasach hiszpańskich, jakich używa się konstrukcji, oraz jak w zależności od przynależności do danej grupy odmieniamy czasowniki w danym czasie.
W języku hiszpańskim istnieją cztery tryby: oznajmujący (indicativo), warunkowy (condicional), łączący (subjuntivo) i rozkazujący (imperativo).
Czas teraźniejszy Presente de Indicativo służy do wyrażania czynności teraźniejszej, w języku hiszpańskim podobnie jak w języku polskim za jego pomocą możemy wyrazić czynnośc aktualną, odbywającą się w chwili obecnej lub czynność zwyczajową:
Ahora leo el libro. - Teraz czytam książkę.
Nunca se acuesta tarde.- Nigdy nie kładzie się spać późno.
KONSTRUKCJA ZDAŃ
|
(Podmiot) + czasownik odmieniany w danej koniungcji + dopełnienie. |
Podmiot podobnie jak w języku polskim występuje opcjonalnie, tzn. możemy powiedzieć Ja pływam w basenie albo Pływam w basenie.
Czasownik w języku hiszpańskim jak podaliśmy w dziale o częściach mowy może być odmieniany w 3 koniugacjach -ar,-er, -ir. Może być odmieniany całkowicie regularnie lub nieregularnie pełnie i niepełnie.
Odmianę czasownika BYĆ w formach SER, ESTAR, HABER w czasie teraźniejszym została przedstawiona w dziale podstawy gramatyki.
SER, ESTAR, HABER >>>
ZASTOSOWANIE
Presente de Indicativo Wyraża podobnie jak w języku polskim, w teraźniejszości:
1. czynność jednorazową
|
Pongo la mesa.
(Nakrywam do stołu.) El cocinero corta los tomates. (Kucharz kroi pomidory.) |
|
Los niños duermen en sus camas.
(Dzieci śpią w swoich łóżkach.) Antonio no se siente bien. (Antonio nie czuje się dobrze.) |
|
Siempre se levanta a las seis.
(Zawsze wstaje o szóstej.) A veces no sé que decir. (Czasami nie wiem co powiedzieć.) |
PYTANIA I PRZECZENIA
W języku hiszpańskim pytania i przeczenia tworzymy dużo prościej niż np. w języku angielskim.
Pytania tworzy się poprzez postawienie na początku zdania odwróconego pytajnika ¿ następnie postępujemy zgodnie z konstrukcją, podmiot jest najczęściej pomijany,a pytania dodatkowo możemy rozpoczynać od QUE - CO, COMO - JAK, itd.:
|
¿(PODMIOT) + CZASOWNIK + DOPEŁNIENIE?
por ejemplo: ¿(Tú) sabes cocinar? Czy (ty) umiesz gotować? ¿(Vosotros) tenéis tempo? Czy (wy) macie czas? |
Przeczenia tworzymy natomiast za pomocą NO które stawiamy między podmiot a czasownik odpowiednio odmieniony.
|
(PODMIOT) + NO + CZASOWNIK + DOPEŁNIENIE.
por ejemplo: (Ella) no quiere responder a la pregunta del profesor. (Yo) no Puedo ayudarte. |
Hiszpański czas Pretérito Anterior to Czas Zaprzeszły, służy on jak sama nazwa wskazuje to wyrażania czynności w przeszłości, która wydarzyła się przed inną czynnością mającą miejsce również w przeszłości. We współczesnym języku hiszpańskim użycie tego czasu jest coraz rzadsze. W tym artykule podobnie jak we wszystkich innych w rozdziale Czasy Hiszpańskie mówimy o czasie funkcjonującym w trybie Modo Indicativo. Konstrukcja tego czasu jak również zasady jego użycia są dosyć proste. Całość sprawdza się do odmiany czasownika haber w czasie Pretérito Perfecto Simple lub Pretérito Indefinido - pełni on w zdaniu funkcję tzw. czasownika posiłkowego (jeżeli uczyłeś się angielskiego jest to np. odpowiednik had w czasie Past Perfect). Następnie stawia się czasownik właściwy w postaci Participios Pasado. Więcej na temat konstrukcji i użycia tego czasu znajdziesz w poniższym artykule.
Cuando hube termindo de pasear, me fui a casa. - Kiedy skończyłem spacerować, poszedłem do domu.
Salieron del mercado en cuanto hubieron comprado todo. -Wyszli ze sklepu kiedy jak tylko kupili wszystko.
KONSTRUKCJA ZDANIA
|
(Podmiot) + Pretérito Perfecto Simple o Pretérito Indefinido del verbo auxiliar HABER + Participio Pasado + dopełnienie.
|
Podmiot podobnie jak w języku polskim występuje opcjonalnie.
Dopełnienie to tzw. reszta zdania.
Pretérito Perfecto Simple de HABER jest to czasownik posiłkowy HABER odmieniany w Pretérito Perfecto Simple de Indicativo.
Participio Pasado to imiesłów bierny danego czasownika opisujący akcję, którą chcemy wyrazić w zdaniu w Pretérito Anterior.
Pretérito Perfecto Simple de HABER
|
Odmiana HABER przez osoby w Pretérito Perfecto Simple de Indicativo
|
|
|
yo
|
HUBE
|
|
tu
|
HUBISTE
|
|
el/ella/Vd.
|
HUBO
|
|
nosotros/-as
|
HUBIMOS
|
|
vosotros/-as
|
HUBISTEIS
|
|
ellos/ellas/Vds.
|
HUBIERON
|
Participios Pasado
Większość imiesłowów biernych w języku hiszpańskich tworzy się bardzo prosto wedle poniższej zasady:
|
CANTAR
|
CANTADO
|
|
BEBER
|
BEBIDO
|
|
VIVIR
|
VIVIDO
|
czyli jeżeli w zależności od końcówki czasownika dokonujemy następującej zamiany:
AR => ADO
ER, IR => IDO
Oprócz regularnie tworzonych Participio Pasado istnieją również nieregularne, poniżej przedstawiamy tabelkę najpopularniejszych, nieregularnych Partcipio Pasado :
|
SER
|
SIDO
|
BYĆ
|
|
VER
|
VISTO
|
WIDZIEĆ
|
|
PONER
|
PUESTO
|
KŁAŚĆ
|
|
ESCRIBIR
|
ESCRITO
|
PISAĆ
|
|
ABRIR
|
ABIERTO
|
OTWIERAĆ
|
|
VOLVER
|
VUELTO
|
WRACAĆ
|
|
HACER
|
HECHO
|
ROBIĆ
|
|
ROMPER
|
ROTO
|
ŁAMAĆ
|
|
DECIR
|
DICHO
|
MÓWIĆ
|
ZASTOSOWANIE
Preterito Perfecto (Perfecto Compuesto) używamy w następujących przypadkach:
|
Tan pronto como hubieron recibido los regalom, empezaron a abrirlos.
(Jak tylko otrzymali prezenty, zaczęli je rozpakowywać.) |
|
Después que hubieron ganado, se fueron a la fiesta.
(Zaraz po tym jak wygrali, poszli na imprezę.) |
PYTANIA I PRZECZENIA
Tworzenie pytań w języku hiszpańskim jest stosunkowo łatwe. Pytania tworzy się poprzez postawienie na początku zdania odwróconego pytajnika ¿ następnie postępujemy zgodnie z konstrukcją, podmiot jest najczęściej pomijany, ponieważ już sam odpowiednio odmieniony czasownik posiłkowy wskazuje nam adrestata pytania.
|
¿(PODMIOT) + Pretérito Perfecto Simple de HABER + Participio Pasado +...? |
Przeczenia tworzymy natomiast za pomocą NO, które stawiamy między podmiotem, a czasownikiem posiłkowym HABER odpowiednio odmieniony. Jeżeli, nie używamy podmiotu to analogicznie NO trafia na początek zdania przed czasownik posiłkowy. Podobna sytuacja ma miejscę w momencie odmiany czasowników zwrotnych w tym czasie.
|
(PODMIOT) + NO + Pretérito Perfecto Simple de HABER + Participio Pasado +... |
ODMIANA CZASOWNIKA ZWROTNEGO
Postanowiłem przedstawić tutaj również przykładową odmianę czasownika zwrotnego w Pretérito Anterior ponieważ jest ona inna niż w czasach teraźniejszych. W zasadzie wszystko sprowadza się do tego, że Zaimek Zwrotny ( Pronombres Reflexivos ) odpowiednio odmieniony wędruje przed czasownik posiłkowy HABER( również odpowiednio odmieniony ), natomiast po Pretérito Perfecto Simple de HABER znajduje się czasownik właściwy przyjmujący formę Imiesłowu Biernego ( Participio Pasado ).
|
Odmiana LEVANTARSE w Pretérito Anterior
|
||
|
yo
|
ME
|
HUBE LEVANTADO
|
|
tu
|
TE
|
HUBISTE LEVANTADO
|
|
el/ella/Vd.
|
SE
|
HUBO LEVANTADO
|
|
nosotros/-as
|
NOS
|
HUBIMOS LEVANTADO
|
|
vosotros/-as
|
OS
|
HUBISTEIS LEVANTADO
|
|
ellos/ellas/Vds.
|
SE
|
HUBIERON LEVANTADO
|
OKREŚLNIKI CZASU
Mówiąc o zastosowaniu czasu Pretérito Anterior należy zwrócić uwagę na charakterystyczne dla tego czasu określniki:
|
APENAS
|
LEDWO, ZALEDWIE
|
|
ASÍ QUE
|
TAK WIĘC
|
|
EN CUANTO
|
JAK TYLKO
|
|
EN SEGUIDA QUE
|
JAK TYLKO
|
|
LUEGO QUE
|
POTYM JAK
|
|
TAN PRONTO COMO
|
JAK TYLKO, TAK SZYBKO JAK
|
| DESPUÉS | ZARAZ PO |
|
UNA VEZ QUE
|
JAK TYLKO
|
Hiszpański czas Preterito Imperfecto jest odpowiednikiem polskiego czasu niedokonanego, główne jego zastosowanie to wyrażanie czynności które trwały w przeszłości przez pewien czas lub powtarzały się.
Mi madre siempre me ayudaba hacer los deberes. Mama zawsze pomagała mi odrabiać lekcje.
Al tener siete años ya sabía escribir. Mając siedem lat już umiała pisać.
Poniżej przedstawimy odmianę czasowników w danej koniugacji, podamy nieliczne czasowniki nieregularne jakie w tym czasie wystepują oraz jego zastosowanie.
KONSTRUKCJA ZDANIA
|
(Podmiot) + czasownik odmieniany w danej koniugacji + dopełnienie.
|
Podmiot podobnie jak w języku polskim występuje opcjonalnie.
Czasownik w języku hiszpańskim jak podaliśmy w dziale o częściach mowy może być odmieniany w 3 koniugacjach -ar,-er, -ir. W Presente Imperfecto musi być on odmieniany zgodnie z zasadami koniugacji obowiązującymi w tym czasie. Czasowniki moga być odmieniane całkowicie regularnie lub nieregularnie. Większość czasowników odmienia się w sposób regularny, poza nielicznymi wyjątkami.
ODMIANA CZASOWNIKÓW W PRETERITO IMPERFECTO
|
Odmiana CZASOWNIKÓW REGULARNYCH w Preterito Imperfecto.
|
|||
|
PODMIOT
|
CANTAR
|
BEBER
|
VIVIR
|
|
yo
|
CANTABA
|
BEBIA
|
VIVIA
|
|
tu
|
CANTABAS
|
BEBIAS
|
VIVIAS
|
|
el/ella/Vd.
|
CANTABA
|
BEBIA
|
VIVIA
|
|
nosotros/-as
|
CANTABAMOS
|
BEBIAMOS
|
VIVIAMOS
|
|
vosotros/-as
|
CANTABAIS
|
BEBIAIS
|
VIVIAIS
|
|
ellos/ellas/Vds.
|
CANTABAN
|
BEBIAN
|
VIVIAN
|
Powyżej prezentujemy tabelkę w której zawarto odmianę przykładowych czasowników regularnych przez osoby w czasie Preterito Imperfecto co jest niezbędne do konstruowania zdań w tymże czasie. Jak zauważamy w koniugacjach -er i -ir czasowniki odmieniają się w ten sam sposób i w poszczególnych osobach mają te same końcówki. Na kolor pomarańczowy w powyższej tabelcę napisano tematy czasowników ( część nieodmienną ), a kolorem zielonym odmianę odpowiednich końcówek.
CZASOWNIKI NIEREGULARNE W PRETERITO IMPERFECTO:
Zewzględu na to, że liczba nieregularnych czasowników w Preterito Imperfecto jest niewielka, a większość nieregularnych czasowników u których występują oboczności w innych czasach, w tym czasie odmienia się regularnie, prezentujemy tylko trzy podstawowe i najważniejsze czasowniki SER , IR , VER.
|
CZASOWNIKI W PEŁNI NIEREGULARNE
|
|||
|
PODMIOT
|
SER
|
IR
|
VER
|
|
yo
|
ERA
|
IBA
|
VEIA
|
|
tu
|
ERAS
|
IBAS
|
VEIAS
|
|
el/ella/Vd.
|
ERA
|
IBA
|
VEIA
|
|
nosotros/-as
|
ERAMOS
|
IBAMOS
|
VEIAMOS
|
|
vosotros/-as
|
ERAIS
|
IBAIS
|
VEIAIS
|
|
ellos/ellas/Vds.
|
ERAN
|
IBAN
|
VEIAN
|
ZASTOSOWANIE
Preterito Imperfecto używamy w następujących przypadkach:
|
Mientras Mario estaba en trabajo, su mujer preparaba la cena.
(Podczas gdy Mario był w pracy, jego żona przygotowywała kolację.) Cada verano pasabamos en la casa de mi abuela. (Każde lato spędzaliśmy w domu mojej babci) |
|
Aquel día no se encontraron porque no tenían tiempo.
(Tamtego dni nie spotkali się, ponieważ nie mieli czasu.) Ayer estaba muy ocupado y por eso no te llamé. (Wczoraj byłem bardzo zajęty, dlatego do ciebie nie zadzwoniłem.) |
|
Mi profesor era alto, delgado y siempre se sonreía.
(Mój nauczyciel był wysoki, chudy i zawsze się uśmiechał.) El paisaje era muy pintoresco. (Pejzaż był bardzo malowniczy.) |
|
Quería otra taza de café.preguntar como llegar al Parque Goya.
(Chciałbym zapytać jak dojść do Parku Goya.) Queríamos comer algo de la cocina española. (Chcieliśmy zjeść cos z kuchni hiszpańskiej.) |
PYTANIA I PRZECZENIA
Tworzenie pytań w języku hiszpańskim jest stosunkowo łatwe. Pytania tworzy się poprzez postawienie na początku zdania odwróconego pytajnika ¿ następnie postępujemy zgodnie z konstrukcją. Podmiot jest najczęściej pomijany, ponieważ już sam odpowiednio odmieniony czasownik zgodnie z zasadami odmiany danej koniugacji w Preterito Imperfecto wskazuje nam adrestata pytania.
|
¿(PODMIOT) + CZASOWNIK + DOPEŁNIENIE? |
Przeczenia tworzymy natomiast za pomocą NO, które stawiamy między podmiotem, a czasownikiem odpowiednio odmieniony.
|
(PODMIOT) + NO +CZASOWNIK + DOPEŁNIENIE. No podía escribirte porque no sabía tu dirección. (Nie mogłem do ciebie napisać, bo nie znałem twojego adresu.) Antes no se vivía tan rápido. (Kiedyś nie żyło się tak szybko.) |
OKREŚLNIKI CZASU
Wraz z czasem Preterito Imperfecto często używamy następujacych określników czasu, a w zasadzie częstotliwości wykonywania danej czynności.
|
A VECES
|
CZASEM
|
|
DE VEZ EN CUANDO
|
CZASAMI
|
|
ANTES
|
PRZEDTEM
|
|
CADA LUNES
|
W KAŻDY PONIEDZIAŁEK
|
|
TODOS LOS DIAS
|
CODZIENNIE
|
Preterito Indefinido pełni w języku hiszpańskim często funkcję polskiego czasu dokonanego.
Ayer estuvimos en el Museo Nacional. Wczoraj byliśmy w Muzeum Narodowym.
El sábado pasado me visitó Juan. W poprzednią sobotę odwiedził mnie Juan.
KONSTRUKCJA ZDANIA
|
(Podmiot) + czasownik odmieniany w danej koniugacji + dopełnienie. |
Podmiot podobnie jak w języku polskim występuje opcjonalnie.
Czasownik w języku hiszpańskim jak podaliśmy w dziale o częściach mowy może być odmieniany w 3 koniugacjach -ar,-er, -ir. W Presente Indefinido musi być on odmieniany zgodnie z zasadami koniugacji obowiązującymi w tym czasie (co przedstawimy poniżej). Czasowniki moga być odmieniane całkowicie regularnie lub nieregularnie w pełni i niepełnie.
ODMIANA CZASOWNIKÓW REGULARNYCH
W PRETERITO INDEFINIDO
|
Odmiana CZASOWNIKÓW REGULARNYCH w Preterito Indefinido.
|
|||
|
PODMIOT
|
HABLAR
|
COMER
|
VIVIR
|
|
yo
|
HABLÉ
|
COMI
|
VIVI
|
|
tu
|
HABLASTE
|
COMISTE
|
VIVISTE
|
|
el/ella/Vd.
|
HABLÓ
|
COMIÓ
|
VIVIÓ
|
|
nosotros/-as
|
HABLAMOS
|
COMIMOS
|
VIVIMOS
|
|
vosotros/-as
|
HABLASTEIS
|
COMISTEIS
|
VIVISTEIS
|
|
ellos/ellas/Vds.
|
HABLARON
|
COMIERON
|
VIVIERON
|
Powyżej prezentujemy tabelkę w której zawarto odmianę przykładowych czasowników regularnych przez osoby w czasie Preterito Indefinido co jest niezbędne do konstruowania zdań w tymże czasie. Jak zauważamy w koniugacjach -er i -ir czasowniki odmieniają się w ten sam sposób i w poszczególnych osobach mają te same końcówki. Na kolor pomarańczowy w powyższej tabelce napisano tematy czasowników ( część nieodmienną ), a kolorem zielonym odmianę odpowiednich końcówek.
Najczęściej używane czasowniki regularne:
BEBER, ESCRIBIR, SALIR, CASARSE, NACER, VIVIR, TERMINAR, AYUNDAR, RECIBIR, COMPRAR, VENDER.
ODMIANA CZASOWNIKÓW NIEREGULARNYCH
W PRETERITO INDEFINIDO
|
LICZBA POJEDYŃCZA
|
LICZBA MNOGA
|
|||||
|
yo
|
tu
|
el/ella
|
nosotros/-as
|
vosotros/-as
|
ellos/ellas
|
|
|
andar
|
anduve
|
anduviste
|
anduvo
|
anduvimos
|
anduvisteis
|
anduvieron
|
|
conducir
|
conduje
|
condujiste
|
condujo
|
condujimos
|
condujisteis
|
condujeron
|
|
dar
|
di
|
diste
|
dio
|
dimos
|
disteis
|
dieron
|
|
decir
|
dije
|
dijiste
|
dijo
|
dijimos
|
dijisteis
|
dijeron
|
|
dormir
|
dormi
|
dormiste
|
durmio
|
dormimos
|
dormisteis
|
durmieron
|
|
estar
|
estuve
|
estuviste
|
estuvo
|
estuvimos
|
estuvisteis
|
estuvieron
|
|
hacer
|
hice
|
hiciste
|
hizo
|
hicimos
|
hicisteis
|
hicieron
|
|
ir
|
fui
|
fuiste
|
fue
|
fuimos
|
fuisteis
|
fueron
|
|
leer
|
lei
|
leiste
|
leyo
|
leimos
|
leisteis
|
leyeron
|
|
morir
|
mori
|
moriste
|
murio
|
morimos
|
moristeis
|
murieron
|
|
pedir
|
pedi
|
pediste
|
pidio
|
pedimos
|
pedisteis
|
pidieron
|
|
poder
|
pude
|
pudiste
|
pudo
|
pudimos
|
pudisteis
|
pudieron
|
|
poner
|
puse
|
pusiste
|
puso
|
pusimos
|
pusisteis
|
pusieron
|
|
producir
|
produje
|
produjiste
|
produjo
|
produjimos
|
produjisteis
|
produjeron
|
|
proponer
|
propuse
|
propusiste
|
propuso
|
propusimos
|
propusisteis
|
propusieron
|
|
querer
|
quise
|
quisiste
|
quiso
|
quisimos
|
quisisteis
|
quisieron
|
|
saber
|
supe
|
supiste
|
supo
|
supimos
|
supisteis
|
supieron
|
|
ser
|
fui
|
fuiste
|
fue
|
fuimos
|
fuisteis
|
fueron
|
|
sentir
|
senti
|
sentiste
|
sintio
|
sentimos
|
sentisteis
|
sintieron
|
|
traducir
|
traduje
|
tradujiste
|
tradujo
|
tradujimos
|
tradujisteis
|
tradujeron
|
|
tener
|
tuve
|
tuviste
|
tuvo
|
tuvimos
|
tuvisteis
|
tuvieron
|
|
traer
|
traje
|
trajiste
|
trajo
|
trajimos
|
trajisteis
|
trajeron
|
|
venir
|
vine
|
viniste
|
vino
|
vinimos
|
vinisteis
|
vinieron
|
|
vestir
|
vesti
|
vestiste
|
vistio
|
vestimos
|
vestisteis
|
vistieron
|
ZASTOSOWANIE
Preterito Indefinido ( nazywane również Perfecto Simple ) używamy w następujących przypadkach:
|
Anoche volví a casa muy tarde.
(Wczoraj w nocy wróciłem do domu bardzo późno.) Hace dos días terminó de Pintar de casa. (Dwa dni temu skończył malować dom.) |
|
La II Guerra Mundial se empezó en el año 1939.
(II Wojna Światowa rozpoczęła się w roku 1939.) Salvador Dalí murió en 1989. (Salvador Dalí umarł w 1989 r.) |
|
El domingo pasado no estuvieron en casa.
(W zeszłą niedziele nie było ich w domu.) Ayer no dormí bien. (Wczoraj nie spałem dobrze.) |
|
La ocupación soviética duro muchos años.
(Okupacja sowiecka trwała wiele lat.) La cita de los presidentes no duró más que dos horas. (Spotkanie prezydentów nie trwało dłużej niż dwie godziny.) |
|
Le llame muchas veces pero no contestó.
(Dzwoniłem do niego wiele razy, ale nie odpowiadał.) Al tener 22 años fui a esta discoteca varias veces. (W wieku 22 lat poszedłem do tej dyskoteki kilka razy.) |
PYTANIA I PRZECZENIA
Tworzenie pytań w języku hiszpańskim jest stosunkowo łatwe. Pytania tworzy się poprzez postawienie na początku zdania odwróconego pytajnika ¿ następnie postępujemy zgodnie z konstrukcją. Podmiot jest najczęściej pomijany, ponieważ już sam odpowiednio odmieniony czasownik zgodnie z zasadami odmiany danej koniugacji w Preterito Indefinido wskazuje nam adrestata pytania.
|
¿(PODMIOT) + CZASOWNIK + DOPEŁNIENIE? (Jak umarł Twój dziadek?) ¿Por qué ayer no viniste? (Dlaczego wczoraj nie przyszedłeś?) |
Przeczenia tworzymy natomiast za pomocą NO, które stawiamy między podmiotem, a czasownikiem odpowiednio odmieniony. Jeżeli, nie używamy podmiotu to analogicznie NO trafia na początek zdania przed czasownik. Oczywiście na początku zdania moga występować okreslinki czasu np. La semana pasada, anoche, anteayer,.... wtedy NO znajdzie się między tym właśnie określnikiem czasu, a czasownikiem w odpowiedniej formie.
|
(PODMIOT) + NO +CZASOWNIK + DOPEŁNIENIE. (Ania wczoraj tego nie zrobiła, ponieważ nie miała czasu.) Mis padres no tuvieron razón, se equivocaron. (Moi rodzice nie mieli racji, pomylili się.) |
OKREŚLNIKI CZASU
Mówiąc o zastosowaniu czasu Preterito Indefinido wspomniałem, że często stosujemy typowe dla tego czasu określniki są to:
|
AYER
|
WCZORAJ
|
|
AYER POR LA MAÑANA
|
WCZORAJ RANO
|
|
ANOCHE
|
ZESZEJ NOCY
|
|
ANTEAYER
|
PRZEDWCZORAJ
|
|
LA SEMANA PASADA
|
W ZESZŁYM TYGODNIU
|
|
EL MES PASADO
|
W ZESZŁYM MIESIĄCU
|
|
EL AÑO PASADO
|
W ZESZŁYM ROKU
|
|
EL OTRO DIA
|
PEWNEGO RAZU
|
|
ESE/AQUEL DIA
|
TAMTEGO DNIA
|
|
EL LUNES
|
W PONIEDZIAŁEK
|
|
EN 1939
|
W 1939
|
|
HACE TRES MESES
|
TRZY MIESIĄCE TEMU
|
|
HACES DOS AÑO
|
DWA LATA TEMU
|
Hiszpański czas Preterito Perfecto to czas przeszły dokonany złożony, służący do wyrażania czynności, która odbyła się w okresie czasu jeszcze trwającym lub jej skutki są nadal odczuwalne.
Hoy he visto a José. - Dziś widziłam José.
Este verano hemos estado en Perú. - Tego lata byliśmy w Peru.
KONSTRUKCJA ZDANIA
|
(Podmiot) + Presente de HABER + Participio Pasado + dopełnienie.
|
Podmiot podobnie jak w języku polskim występuje opcjonalnie.
Dopełnienie to tzw. reszta zdania.
Presente de HABER jest to czasownik posiłkowy HABER odmieniany w Presente de Indicativo.
Participio Pasado to imiesłów bierny danego czasownika opisujący akcję, którą chcemy wyrazić w zdaniu w Preterito Perfecto.
Presente de HABER
|
Odmiana HABER przez osoby w Presente de Indicativo
|
|
|
yo
|
HE
|
|
tu
|
HAS
|
|
el/ella/Vd.
|
HA
|
|
nosotros/-as
|
HEMOS
|
|
vosotros/-as
|
HABÉIS
|
|
ellos/ellas/Vds.
|
HAN
|
Participios Pasado
Większość imiesłowów biernych w języku hiszpańskich tworzy się bardzo prosto wedle poniższej zasady:
|
CANTAR
|
CANTADO
|
|
BEBER
|
BEBIDO
|
|
VIVIR
|
VIVIDO
|
czyli jeżeli w zależności od końcówki czasownika dokonujemy następującej zamiany:
AR => ADO
ER, IR => IDO
Oprócz regularnie tworzonych Participio Pasado istnieją również nieregularne, poniżej przedstawiamy tabelkę najpopularniejszych, nieregularnych Partcipio Pasado :
|
SER
|
SIDO
|
BYĆ
|
|
VER
|
VISTO
|
WIDZIEĆ
|
|
PONER
|
PUESTO
|
KŁAŚĆ
|
|
ESCRIBIR
|
ESCRITO
|
PISAĆ
|
|
ABRIR
|
ABIERTO
|
OTWIERAĆ
|
|
VOLVER
|
VUELTO
|
WRACAĆ
|
|
HACER
|
HECHO
|
ROBIĆ
|
|
ROMPER
|
ROTO
|
ŁAMAĆ
|
|
DECIR
|
DICHO
|
MÓWIĆ
|
ZASTOSOWANIE
Preterito Perfecto (Perfecto Compuesto) używamy w następujących przypadkach:
|
Esta semana no ha salido de casa ninguna vez.
(W tym tygodniu nie wyszedł z domu ani razu.) Hoy hemos visto una película muy buena. (Dziś widzieliśmy bardzo dobry film.) |
|
No has estudiado suficiente y por eso has suspendido el examen.
(Nie uczyłeś się wystarczająco dużo i dlatego oblałeś egzamin.) He terminado todo el trabajo pues tengo tempo libre. (Skończyłem całą pracę więc mam wolny czas.) |
|
José nunca ha estado en Polonia.
(José nigdy nie był w Polsce.) Todavía no he probado ningún plato español. (Jeszcze nie próbowałem żadnego hiszpańskiego dania.) |
PYTANIA I PRZECZENIA
Tworzenie pytań w języku hiszpańskim jest stosunkowo łatwe. Pytania tworzy się poprzez postawienie na początku zdania odwróconego pytajnika ¿ następnie postępujemy zgodnie z konstrukcją, podmiot jest najczęściej pomijany, ponieważ już sam odpowiednio odmieniony czasownik posiłkowy wskazuje nam adrestata pytania.
|
¿(PODMIOT) + Presente de HABER + Participio Pasado +...? |
Przeczenia tworzymy natomiast za pomocą NO, które stawiamy między podmiotem, a czasownikiem posiłkowym HABER odpowiednio odmieniony. Jeżeli, nie używamy podmiotu to analogicznie NO trafia na początek zdania przed czasownik posiłkowy. Podobna sytuacja ma miejscę w momencie odmiany czasowników zwrotnych w tym czasie.
|
(PODMIOT) + NO +Presente de HABER + Participio Pasado +... |
ODMIANA CZASOWNIKA ZWROTNEGO
Postanowiłem przedstawić tutaj również przykładową odmianę czasownika zwrotnego w Preterito Perfecto ponieważ jest ona inna niż w czasach teraźniejszych. W zasadzie wszystko sprowadza się do tego, że Zaimek Zwrotny ( Pronombres Reflexivos ) odpowiednio odmieniony wędruje przed czasownik posiłkowy HABER( również odpowiednio odmieniony ), natomiast po Presente de HABER znajduje się czasownik właściwy przyjmujący formę Imiesłowu Biernego ( Peterito Pasado ).
|
Odmiana LEVANTARSE w Preterito Perfecto
|
||
|
yo
|
ME
|
HE LEVANTADO
|
|
tu
|
TE
|
HAS LEVANTADO
|
|
el/ella/Vd.
|
SE
|
HA LEVANTADO
|
|
nosotros/-as
|
NOS
|
HEMOS LEVANTADO
|
|
vosotros/-as
|
OS
|
HABÉIS LEVANTADO
|
|
ellos/ellas/Vds.
|
SE
|
HAN LEVANTADO
|
OKREŚLNIKI CZASU
Mówiąc o zastosowaniu czasu Preterito Perfecto wspomniałem, że często stosujemy typowe dla tego czasu określniki są to:
|
HOY
|
DZISIAJ
|
|
ESTA MAÑANA
|
DZIŚ RANO
|
|
ESTA SEMANA
|
W TYM TYGODNIU
|
|
ESTE MES
|
W TYM MIESIĄCU
|
|
YA
|
JUŻ
|
|
TODAVIA NO
|
JESZCZE NIE
|
|
UNA VEZ
|
JEDEN RAZ
|
|
DOS VECES
|
DWA RAZY
|
|
MUCHAS VECES
|
WIELE RAZY
|
|
ULTIMA VEZ
|
OSTATNI RAZ
|
|
PRIMERA VEZ
|
PIERWSZY RAZ
|
|
HACE UN AÑO
|
ROK TEMU
|
|
NUNCA
|
NIGDY
|
Hiszpański czas Preterito Pluscuamperfecto to czas zaprzeszły należący do czasów złożonych trybu oznajmującego, służący do wyrażania czynności przeszłych dokonanych. Może on wystąpić zarówno w zdaniu złożonym, jak i pojedynczym.
Ana me confesó que no había terminado ninguna escuela. - Ania wyznała mi, że nie skończyła żadnej szkoły.
Leí lo que me habías escrito. - Przeczytałem to, co mi napisałeś.
KONSTRUKCJA ZDANIA
|
(Podmiot) + Pretérito imperfecto de HABER + Participio Pasado + dopełnienie.
|
Podmiot podobnie jak w języku polskim występuje opcjonalnie.
Dopełnienie to tzw. reszta zdania.
Pretérito imperfecto de HABER jest to czasownik posiłkowy HABER odmieniany w Preterito Imperfecto .
Participio Pasado to imiesłów bierny danego czasownika opisujący akcję, którą chcemy wyrazić w zdaniu.
Pretérito imperfecto de HABER
|
Odmiana HABER przez osoby w Preterito Imperfecto
|
|
|
yo
|
HABIA
|
|
tu
|
HABIAS
|
|
el/ella/Vd.
|
HABIA
|
|
nosotros/-as
|
HABIAMOS
|
|
vosotros/-as
|
HABIAIS
|
|
ellos/ellas/Vds.
|
HABIAN
|
Participios Pasado
Większość imiesłowów biernych w języku hiszpańskich tworzy się bardzo prosto wedle poniższej zasady:
|
CANTAR
|
CANTADO
|
|
BEBER
|
BEBIDO
|
|
VIVIR
|
VIVIDO
|
czyli jeżeli w zależności od końcówki czasownika dokonujemy następującej zamiany:
AR => ADO
ER, IR => IDO
Oprócz regularnie tworzonych Participio Pasado istnieją również nieregularne, poniżej przedstawiamy tabelkę najpopularniejszych, nieregularnych Partcipio Pasado :
|
SER
|
SIDO
|
BYĆ
|
|
VER
|
VISTO
|
WIDZIEĆ
|
|
PONER
|
PUESTO
|
KŁAŚĆ
|
|
ESCRIBIR
|
ESCRITO
|
PISAĆ
|
|
ABRIR
|
ABIERTO
|
OTWIERAĆ
|
|
VOLVER
|
VUELTO
|
POWRACAĆ
|
|
HACER
|
HECHO
|
ROBIĆ
|
|
ROMPER
|
ROTO
|
ŁAMAĆ
|
|
DECIR
|
DICHO
|
MÓWIĆ
|
ZASTOSOWANIE
Preterito Pluscuamperfecto używamy w następujących przypadkach:
|
Ayer encontré el libro que había perdido.
(Wczoraj znalazłem książkę, którą zgubiłem.) El lunes pasado entré en la clase cuando todos ya habían empezdo a escribir el examen. (W poprzedni poniedziałek wszedłem do klasy kiedy wszyscy już zaczęli pisać egzamin.) |
|
Esta semana hemos estado en Barcelona. Nunca antes habíamos visto un ciudad tan preciosa.
(W tym tygodniu byliśmy w Barcelonie. Nigdy wcześniej nie widzieliśmy tak pięknego miasta.) Hoy he escrito a mi hermano. Le había escrito muchas veces ya, pero nunca me responde. (Dziś napisałam do mojego brata. Pisałam już do niego wiele razy, ale nigdy mi nie odpowiada.) |
|
No se había sentido bien desde dos horas.
(Nie czuł się dobrze od dwóch godzin.) Habían trabajado durante mucha horas. (Pracowali przez wiele godzin.) |
PYTANIA I PRZECZENIA
Tworzenie pytań w języku hiszpańskim jest stosunkowo łatwe. Pytania tworzy się poprzez postawienie na początku zdania odwróconego pytajnika ¿ następnie postępujemy zgodnie z konstrukcją, podmiot jest najczęściej pomijany, ponieważ już sam odpowiednio odmieniony czasownik posiłkowy wskazuje nam adrestata pytania.
|
¿(PODMIOT) + Pretérito imperfecto de HABER + Participio Pasado +...? El perro escapó. ¿(Tú) le habías tratado bien? (Pies uciekł. Czy (ty) traktowałeś go dobrze?) Mi madre se enfadó conmigo. ¿(Tú)Le habías dicho algo malo sobre mi? (Moja mama się na mnie obraziła. Czy (ty) powiedziałeś jej o mnie coś złego?) |
Przeczenia tworzymy natomiast za pomocą NO, które stawiamy między podmiot, a czasownikiem posiłkowym HABER odpowiednio odmieniony. Jeżeli, nie używamy podmiotu to analogicznie NO trafia na początek zdania przed czasownik posiłkowy.
|
(PODMIOT) + NO + Pretérito imperfecto de HABER + Participio Pasado +... (Ellos) no habían bailado tango hasta hoy. ((Oni) nie tańczyli tanga do dziś.) (Yo) no había comido dulce desde el 1 de enero hasta esta mañana. ((Ja) nie jadłam słodyczy od 1 stycznia do dzisiejszego ranka.) |
ODMIANA CZASOWNIKA ZWROTNEGO
Postanowiłem przedstawić tutaj również przykładową odmianę czasownika zwrotnego w Preterito Imperfecto ponieważ jest ona inna niż w czasach teraźniejszych. W zasadzie wszystko sprowadza się do tego, że Zaimek Zwrotny ( Pronombres Reflexivos ) odpowiednio odmieniony wędruje przed czasownik posiłkowy HABER( również odpowiednio odmieniony ), natomiast po Pretérito imperfecto de HABER znajduje się czasownik właściwy przyjmujący formę Imiesłowu Biernego ( Peterito Pasado ).
|
Odmiana LEVANTARSE w Preterito Perfecto
|
||
|
yo
|
ME
|
HABIA LEVANTADO
|
|
tu
|
TE
|
HABIAS LEVANTADO
|
|
el/ella/Vd.
|
SE
|
HABIA LEVANTADO
|
|
nosotros/-as
|
NOS
|
HABIAMOS LEVANTADO
|
|
vosotros/-as
|
OS
|
HABIAIS LEVANTADO
|
|
ellos/ellas/Vds.
|
SE
|
HABIAN LEVANTADO
|
W języku hiszpańskim czas Futuro Imperfecto, służy do określania czynności przyszłej, odpowiada mu polski czas przyszły dokonany jak i niedokonany. W języku potocznym często zastępowany jest przez konstrukcję ir + a + infinitivo. W Futuro Imperfecto de indicativo nie występują żadne oboczności.
KONSTRUKCJA ZDANIA
|
(Podmiot) +czasownik odmieniany w danej koniugacji + dopełnienie.
|
Podmiot podobnie jak w języku polskim występuje opcjonalnie.
Czasownik w języku hiszpańskim jak podaliśmy w dziale o częściach mowy może być odmieniany w 3 koniugacjach -ar,-er, -ir. W Futuro Imperfecto musi być on odmieniany zgodnie z zasadami koniugacji obowiązującymi w tym czasie. Na pocieszenie mogę dodać, że w tym czasie występuje ta sama zasada odmiany we wszystkich grupach, oraz że nie występują oboczności. Jedynie w przypadku odmiany niektórych czasowników zmienia się temat czasownika w stosunku do jego formy bezokolicznikowej.
ODMIANA CZASOWNIKÓW W FUTURO IMPERFECTO
|
Odmiana CZASOWNIKÓW REGULARNYCH w Futuro Imperfecto.
|
|||
|
PODMIOT
|
CANTAR
|
BEBER
|
VIVIR
|
|
yo
|
CANTARÉ
|
BEBERÉ
|
VIVIRÉ
|
|
tu
|
CANTARÁS
|
BEBERÁS
|
VIVIRÁS
|
|
el/ella/Vd.
|
CANTARÁ
|
BEBERÁ
|
VIVIRÁ
|
|
nosotros/-as
|
CANTAREMOS
|
BEBEREMOS
|
VIVIREMOS
|
|
vosotros/-as
|
CANTARÉIS
|
BEBERÉIS
|
VIVIRÉIS
|
|
ellos/ellas/Vds.
|
CANTARÁN
|
BEBERÁN
|
VIVIRÁN
|
Powyżej prezentujemy tabelkę odmiany czasowników wszystkich trzech grup koniugacyjnych -ar, -er, -ir przez osoby. Kolorem zielonym zaznaczono końcówki, które się zmieniają. Łatwo zauważyć, że tematem w przypadku tego czasu jest pełna forma bezokolicznikowa, tzn. odmieniając nie odcinamy końcówek -ar, -er, -ir. Dodatkowo ułatwieniem w nauce może być fakt, że we wszystkich grupach dodajemy takie same końcówki w poszczególnych osobach.
Jak już wspomniałem w czasie tym nie występują oboczności. Jednak jest pewna grupa nieregularnych czasowników, u których zmienia się temat podczas ich odmiany w stosunku do formy bezokolicznikowej. Poniżej prezentujemy przykładowe czasowniki.
|
LICZBA POJEDYŃCZA
|
LICZBA MNOGA
|
|||||
|
yo
|
tu
|
el/ella
|
nosotros/-as
|
vosotros/-as
|
ellos/ellas
|
|
|
decir
|
dire
|
diras
|
dira
|
diremos
|
direis
|
diran
|
|
hacer
|
hare
|
haras
|
hara
|
haremos
|
hareis
|
haran
|
|
poder
|
podre
|
podras
|
podra
|
podremos
|
podreis
|
podran
|
|
poner
|
pondre
|
pondras
|
pondra
|
pondremos
|
pondreis
|
pondran
|
|
querer
|
querre
|
querras
|
querra
|
querremos
|
querreis
|
querran
|
|
saber
|
sabre
|
sabras
|
sabra
|
sabremos
|
sabreis
|
sabran
|
|
salir
|
saldre
|
saldras
|
saldra
|
saldremos
|
saldreis
|
saldran
|
|
tener
|
tendre
|
tendras
|
tendra
|
tendremos
|
tendreis
|
tendran
|
|
venir
|
vendre
|
vendras
|
vendra
|
vendremos
|
vendreis
|
vendran
|
ZASTOSOWANIE
Futuro Imperfecto używamy w następujących sytuacjach:
|
Te lo diré mañana.
(Powiem Ci to jutro.) Luego explicaremos lo que queremos hacer. (Później wytłumaczymy co chcemy zrobić.) |
|
¿Quién será mi marido?
(Kto zostanie moim mężem?) ¿Dónde enctonraremos la felicidad? (Gdzie znajdziemy szczęście?) |
PYTANIA I PRZECZENIA
Tworzenie pytań w języku hiszpańskim jest stosunkowo łatwe. Pytania tworzy się poprzez postawienie na początku zdania odwróconego pytajnika ¿ następnie postępujemy zgodnie z konstrukcją, podmiot jest najczęściej pomijany, ponieważ już sam odpowiednio odmieniony czasownik zgodnie z zasadami odmiany w Futuro Imperfecto wskazuje nam na adrestata pytania.
|
¿(PODMIOT) + CZASOWNIK + DOPEŁNIENIE? ¿Cuándo saldrás del hospital? ¿Donde dormirán después del concierto? |
Przeczenia tworzymy natomiast za pomocą NO, które stawiamy między podmiot, a czasownik odpowiednio odmieniony w czasie Futuro Imperfecto. Ze względu na częste pomijanie podmiotu w języku hiszpańskim NO występujące przed czasownikiem bardzo często trafia na początek zdania ( chyba że występują jakieś określniki czasu, lub inne części mowy stojące przed czasownikiem ).
|
(PODMIOT) + NO + CZASOWNIK + DOPEŁNIENIE. Juan nunca entcontrará su destino. Algún día llegaráis a la conclusón que no hace falta trabjar tanto. |
OKREŚLNIKI CZASU
Mówiąc o zastosowaniu czasu Futurp Imperfecto wspomniałem, że często stosujemy typowe dla tego czasu określniki, są to:
|
LUEGO
|
POTEM
|
|
MAÑANA
|
JUTRO
|
|
MAS TARDE
|
PÓŹNIEJ
|
|
ESTA NOCHE
|
DZIŚ WIECZOREM
|
|
EL AÑO QUE VIENE
|
W PRZYSŁYM ROKU
|
|
LA SEMANA QUE VIENE
|
W PRZYSŁYM TYGODNIU
|
|
EL MES QUE VIENE
|
W PRZYSŁYM MIESIĄCU
|
|
DENTRO DE UN MES
|
ZA MIESIAC
|
|
DENTRO DE TRES AÑOS
|
ZA TRZY LATA
|
Mañana habrá terminado el proyecto. Jutro będzie miał skończony projekt.
Tendré hijos cuando habré terminado los estudios. Będę miała dzieci jak będę miała skończone studia.
KONSTRUKCJA ZDANIA
|
(Podmiot) + Futuro Imperfecto de HABER + Participio Pasado + dopełnienie.
|
Podmiot podobnie jak w języku polskim występuje opcjonalnie.
Dopełnienie to tzw. reszta zdania.
Futuro Imperfecto de HABER jest to czasownik posiłkowy HABER odmieniany w Futuro Imperfecto .
Participio Pasado to imiesłów bierny danego czasownika opisujący akcję, którą chcemy wyrazić w zdaniu w Futuro Imperfecto.
Futuro Imperfecto de HABER
|
Odmiana HABER przez osoby w Futuro Imperfecto
|
|
|
yo
|
HABRÉ
|
|
tu
|
HABRÁS
|
|
el/ella/Vd.
|
HABRÁ
|
|
nosotros/-as
|
HABREMOS
|
|
vosotros/-as
|
HABRÉIS
|
|
ellos/ellas/Vds.
|
HABRÁN
|
Participios Pasado
Większość imiesłowów biernych w języku hiszpańskich tworzy się bardzo prosto wedle poniższej zasady:
|
CANTAR
|
CANTADO
|
|
BEBER
|
BEBIDO
|
|
VIVIR
|
VIVIDO
|
czyli jeżeli w zależności od końcówki czasownika dokonujemy następującej zamiany:
AR => ADO
ER, IR => IDO
Oprócz regularnie tworzonych Participio Pasado istnieją również nieregularne, poniżej przedstawiamy tabelkę najpopularniejszych, nieregularnych Partcipio Pasado :
|
SER
|
SIDO
|
BYĆ
|
|
VER
|
VISTO
|
WIDZIEĆ
|
|
PONER
|
PUESTO
|
KŁAŚĆ
|
|
ESCRIBIR
|
ESCRITO
|
PISAĆ
|
|
ABRIR
|
ABIERTO
|
OTWIERAĆ
|
|
VOLVER
|
VUELTO
|
WRACAĆ
|
|
HACER
|
HECHO
|
ROBIĆ
|
|
ROMPER
|
ROTO
|
ŁAMAĆ
|
|
DECIR
|
DICHO
|
MÓWIĆ
|
ZASTOSOWANIE
Futuro Perfecto używamy w następujących przypadkach:
|
Cuando volverás en casa, yo habré preprado algo para comer.
(Kiedy wrócisz do domu, ja już będę miała przygotowane coś do jedzenia.) Al tener 25 años ya habré comprado una casa. (W wieku 25 alt będę miał już kupiony dom.) |
|
Es muy tarde. Nuestros hijos ya habrán llegado a Madrid.
(Jest bardzo późno. Nasze dzieci pewnie dotarły już do Madrytu.) (Osoba wypowiadająca się myśli, uważa, że dzieci powinny już przybyć do Madrytu, choć nie może być tego pewna. )
|
|
No tengo fuerzas. ¿Cómo habré termindo de leerlo?
(Nie mam siły. Jak skończę to czytać?) Necesito una cacerola muy grande. ¿Dónde lo habrá comprado? (Potrzebuję dużego garnka. Gdzież go kupię?) |
PYTANIA I PRZECZENIA
Tworzenie pytań w języku hiszpańskim jest stosunkowo łatwe. Pytania tworzy się poprzez postawienie na początku zdania odwróconego pytajnika ¿ następnie postępujemy zgodnie z konstrukcją, podmiot jest najczęściej pomijany, ponieważ już sam odpowiednio odmieniony czasownik posiłkowy wskazuje nam adrestata pytania.
|
¿(PODMIOT) + Futuro Imperfecto de HABER + Participio Pasado +...? (Czyżby był w stanie mnie okłamać?) ¿Habrán limpiado toda la casa por ellos mismos? (Czyżby posprzątali mieszkanie sami?) |
Przeczenia tworzymy natomiast za pomocą NO, które stawiamy między podmiotem, a czasownikiem posiłkowym HABER odpowiednio odmieniony. Jeżeli, nie używamy podmiotu to analogicznie NO trafia na początek zdania przed czasownik posiłkowy. Podobna sytuacja ma miejscę w momencie odmiany czasowników zwrotnych w tym czasie.
|
(PODMIOT) + NO + Futuro Imperfectode HABER + Participio Pasado +... (Pewnie nie myślałeś, że Carmen to jego siostra.) No habíais comprado sal. Sempre olvidáis hacerlo. (Pewnie nie kupiliście soli. Zawsze zapominacie to zrobić.) |
W tym dziale znajdują się artykuły poruszające problematykę hiszpańskich części mowy. Poniżej znajduje się lista z której możesz wybrać z jakim zagadnieniem chcesz się zapoznać.
Adverbio to po hiszpańsku "Przysłówek" jest to część mowy, która odpowiada na pytanie JAK? i służy do opisywania czasowników. (Iść (jak?) szybko.)
W przypadku przysłówków podobnie jak w przypadku przymiotników możliwe jest stosowanie kwantyfikatorów, które mają na celu wzmocnić ich znaczenie.
por ejemplo: muy + adjetivo/adverbio = muy rápido/muy rápidamente PRZYSŁÓWKI SPOSOBU
Przysłówki sposobu są to przysłówki pochodzące od przymiotników. Tworzymy je dodając do przymiotnika rodzaju żeńskiego końcówkę -mente.
rapido - rapida - rapidamente
szybki - szybka - szybko
facil - facil - facilmente
łatwy - łatwa - łatwo
|
Siempre
|
Zawsze
|
|
Casi Siempre
|
Prawie Zawsze
|
|
Normalmente
|
Zwyczajnie
|
|
A Menudo
|
Często
|
|
A Veces
|
Czasami
|
|
Casi Nunca
|
Prawie Nigdy
|
|
Nunca
|
Nigdy
|
|
Ahora
|
Teraz
|
|
Ahora mismo
|
W tym momencie
|
|
Temprano
|
Wcześnie
|
|
Tarde
|
Późno
|
|
Hoy
|
Dzisiaj
|
|
Mañana
|
Jutro
|
|
Ayer
|
Wczoraj
|
|
Anteayer
|
Przedwczoraj
|
|
Proximamente
|
Wkrótce
|
|
Antes
|
Przedtem
|
|
Anoche
|
Wczoraj wieczorem
|
|
Aún
|
Jeszcze
|
|
Cuando
|
Kiedy, Gdy
|
|
Después
|
Potem
|
|
Entonces
|
Wtedy
|
|
Jamás
|
Nigdy
|
|
Luego
|
Później
|
|
Mientras
|
Tymczasem
|
|
Ya
|
Już
|
Często spotykane są również zwroty przysłówkowe:
|
La semana que viene
|
W następnym tygodniu
|
|
El año que viene
|
W przyszłym roku
|
|
Dentro de dos años
|
Za dwa lata
|
|
La semana pasada
|
W zeszłym tygodniu
|
|
Por la mañana
|
Rano
|
|
Aquí
|
Tutaj
|
|
Allí
|
Tam
|
|
Allá
|
Tam
|
|
Fuera
|
Nazewnątrz
|
|
Abajo
|
Na dole
|
|
Arriba
|
Na górze
|
|
Delante
|
Przed
|
|
Adelante
|
Naprzód
|
|
Alrededor
|
Dookoła
|
|
Antes
|
Przedtem
|
|
Atrás
|
Z tyłu
|
|
Cerca
|
Blisko
|
|
Debajo
|
Pod
|
|
Donde
|
Gdzie
|
|
Encima
|
Na
|
|
Enfrente
|
Naprzeciw
|
|
Lejos
|
Daleko
|
|
Entre
|
Pomiędzy
|
|
Algo
|
Coś
|
|
Nada
|
Nic
|
|
Apenas
|
Ledwo
|
|
Bastante
|
Dość
|
|
Casi
|
Prawie
|
|
Cuanto
|
Ile
|
|
Demasiado
|
Zbyt
|
|
Más
|
Bardziej
|
|
Menos
|
Mniej
|
|
Mucho
|
Dużo
|
|
Poco
|
Mało, Trochę
|
|
Todo
|
Wszystko
|
|
Sólo
|
Tylko
|
|
Mitad
|
Połowa
|
|
Tan
|
Takbardzo, Tak
|
|
Tanto (~… como… )
|
Tyle (Tyle...ile...)
|
|
Así
|
Tak, W ten sposób
|
|
Bien
|
Dobrze
|
|
Mal
|
Źle
|
|
Como
|
Jak
|
|
Casi
|
Prawie
|
|
Despacio
|
Powoli
|
|
Rápido
|
Szybko
|
|
Lento
|
Wolno
|
|
Deprisa
|
Pośpiesznie
|
|
Mejor
|
Lepiej
|
|
Excelente
|
Wyśmienicie
|
|
No
|
Nie
|
|
Nunca
|
Nigdy
|
|
Tampoco
|
Także nie
|
|
Jamás
|
Nigdy
|
|
Que
|
Co
|
|
Porque
|
Dlaczego
|
|
Acaso
|
Może
|
Ten artykuł jest poświęcony hiszpańskim rodzajnikom ich użycie dla polaków uczących się języka hiszpańskiego może być niekiedy skomplikowane ze względu na fakt iż taka część mowy jak rodzajnik w językach słowiańskich w tym i w języku polskim nie występuje.
O podstawach związanych z Rodzajnikami hiszpańskimi pisaliśmy w artykule poświęconym Rzeczownikom ze względu na współzależność tych dwóch części mowy.
Wyróżniamy następujące rodzaje Rodzajników:
- Articulo Definido (Rodzajnik Określony)
- Articulo Indefinido (Rodzajnik Nieokreślony)
- Articulo Neutro (Rodzajnik Nijaki)
O użyciu Rodzajników Określonych, Nieokreślonych lub braku rodzajnika przed Rzeczownikiem (tzw. rodzajnik zerowy) znajdziesz w artykule o Rzeczownikach.
FORMY ŚCIĄGNIĘTE RODZAJNIKÓW
AL = A + EL
DEL = DE + EL
KONIUGACJE CZASOWNIKÓW
W języku hiszpańskim istnieją trzy grupy czasowników, zależnych od ich końcówki: -ar, -er, -ir.
ODMIANA CZASOWNIKÓW REGULARNYCH W CZASACH TERAŹNIEJSZYCH
| Koniugacja -ar | Koniugacja -er | Koniugacja -ir |
|
trabajar
|
beber
|
vivir
|
CZASOWNIKI NIEREGULARNE
W języku hiszpańskim oczywiście oprócz czasowników regularnych istnieją, również czasowniki nieregularne jest ich dosyć dużo, jednak większość ma tak naprawdę pewne zasady odmiany.
Odnośnie tych czasowników istnieje reguła zamiany samogłosek według następującego tematu:
1. o => ue (poder , encontrar , volver , dormir , sonar , costar , recordar)
2. u => ue (jugar)
3. e => ie (querer , cerrar , comenzar , empezar , entender , perder , pensar , regar , merendar)
4. e => i (pedir , servir)
Zamiana następuje we wszystkich osobach oprócz pierwszej i drugiej liczby mnogiej.
por ejemplo:
|
JUGAR
|
PODER
|
PEDIR
|
PERDER
|
|
|
Yo |
juego
|
puedo
|
pido
|
pierdo
|
|
Tu
|
juegas
|
puedes
|
pides
|
pierdes
|
|
El/Ella
|
juega
|
puede
|
pide
|
pierde
|
|
Nosotros/-as
|
jugamos
|
podemos
|
pedimos
|
perdemos
|
|
Vosotros/-as
|
jugáis
|
podéis
|
pedís
|
perdéis
|
|
Ellos/Ellas
|
juegan
|
pueden
|
piden
|
pierden
|
W przypadku odmiany czasowników częściowo nieregularnych (tzn. takich w których występują oboczności) dobrze jest rozpisać czasownik w formie dwóch kolumn i zaznaczyć tzw. Zasadę buta – to co poza „butem” pozostaje bez zmian literowych np.:
QUERER (E:IE)
| Quiero | Queremos |
| Quieres | Quereis |
| Quiere | Quieren |
Istnieją również całkowicie nieregularne czasowniki, które po prostu musimy się nauczyć na pamięć. Przykładami takich czasowników są między innymi SER , ESTAR (w jednym z działów na stroniejest ich odmiana) , ale również czasowniki TENER, SABER.
|
TENER
|
SABER
|
|
|
Yo |
tengo
|
sé
|
|
Tu
|
tienes
|
sabes
|
|
El/Ella
|
tiene
|
sabe
|
|
Nosotros/-as
|
tenemos
|
sabemos
|
|
Vosotros/-as
|
tenéis
|
sabéis
|
|
Ellos/Ellas
|
tienen
|
saben
|
Przedstawimy w tym dziale podstawowe cyfry i liczby do 30, oraz zasady tworzenia dowolnych liczb od 30 w górę....
Numeros - Liczby
Od 1 do 29...
Liczebniki takie jak uno i veintiuno. a także inne liczebniki zawierajace końcówkę -uno, które występują przed rzeczownikiem rodzaju męskiego skracamy do un.
un minuto - jedna minuta
Natomiast, gdy takie liczebniki występują przed rzeczownikami rodzaju żeńskiego zmieniamy uno na una.
una mesa - jeden stół
Od 30 do 100....
30. treinta
31. treinta y uno
32. treinta y dos
33. treinta y tres
34. treinta y cuatro
35. treinta y cinco
36. treinta y seis
37. treinta y siete
38. treinta y ocho
39. treinta y nueve
40. cuarenta
41. cuarenta y uno
42. cuarenta y dos
...
50. cincuenta
51. cincuenta y uno
52. cincuenta y dos
...
60. sesenta
61. sesenta y uno
62. sesenta y dos
....
70. setenta
71. setenta y uno
72. setenta y dos
...
80. ochenta
81. ochenta y uno
82. ochenta y dos
...
90. noventa
91. noventa y uno
92. noventa y dos
...
100. cien
Od 100 do 1000....
100. cien
101. ciento uno
102. ciento dos
103. ciento tres
...
200. doscientos, -as
300. trescientos, -as
400. cuatrocientos, -as
500. quinientos, -as
600. seiscientos, -as
700. setecientos, -as
800. ochocientos, -as
900. novecientos, -as
Ciento nie ma rodzaju żeńskiego.
Od 1000 do ....
1.000. mil
2.000. dos mil
3.000. tres mil.
4.000. cuatro mil
5.000. cinco mil
6.000. seis mil
7.000. siete mil
8.000. ocho mil
9.000. nueve mil
...
1.000.000. un millón
1.000.000.000. mil millones
1.000.000.000.000. un billion
Liczebniki porządkowe są formalnie przymiotnikami więc od każdej formy męskiej tworzymy formy żeńskie zamieniając -o na -a.
|
CANTAR
|
CANTADO
|
|
BEBER
|
BEBIDO
|
|
VIVIR
|
VIVIDO
|
czyli jeżeli w zależności od końcówki czasownika dokonujemy następującej zamiany:
AR => ADO
ER, IR => IDO
Oprócz regularnie tworzonych Participio Pasado istnieją również nieregularne, poniżej przedstawiamy tabelkę najpopularniejszych, nieregularnych Partcipio Pasado :
|
SER
|
SIDO
|
BYĆ
|
|
VER
|
VISTO
|
WIDZIEĆ
|
|
PONER
|
PUESTO
|
KŁAŚĆ
|
|
ESCRIBIR
|
ESCRITO
|
PISAĆ
|
|
ABRIR
|
ABIERTO
|
OTWIERAĆ
|
|
VOLVER
|
VUELTO
|
WRACAĆ
|
|
HACER
|
HECHO
|
ROBIĆ
|
|
ROMPER
|
ROTO
|
ŁAMAĆ
|
|
DECIR
|
DICHO
|
MÓWIĆ
|
ADJETIVOS POSESIVOS
Jeżeli rzeczownik, który pojawia sie po zaimku dzierżawczym, jest w liczbie pojedyńczej, używamy następujacych form:
MI - mój, moja, moje
TU - twój, twoja, twoje ( u jest tutaj nieakcentowane jest to różnica w stosunku do Tú z akcentem które oznacza TY )
SU - jego , jej
NUESTRO/-A - nasz , nasze
VUESTRO/-A - wasz , wasze
SU - ich
por ejemplo:
Mi hermano es hijo único - Mój brat ma jest jedynakiem.
Tu hermana es muy guapa - Twoja siostra jest bardzo ładna
Su corazón está roto - Jego/jej serce jest złamane
Nuestra casa es muy grande - Nasz dom jest bardzo duży
Vuestra vida es aburrida - Wasze życie jest nudne
Su canciones son interesantes - Ich piosenki są interesujące
Natomias jeżeli rzeczownik pojawiający się po zaimku dzierżawczym występuje w liczbie mnogiej, formy powyższych zaimków ulegają zmianie poprzez dodanie końcówki -s
MIS , TUS , SUS , NUESTROS/-AS , VUESTROS/-AS , SUS
PRONOMBRES POSESIVOS
Powyżej przedstawione zostały najbardziej podstawowe zaimki dzierżawcze występujące w funkcji przymiotnej, używane w momencie gdy stoją przed rzeczownikami. Oprócz nich występują również zaimki dzierżawcze w funkcji rzeczownej (samodzielnie) lub występujące po rzeczowniku, który określają.
|
m. sing.
|
f. sing.
|
m. pl.
|
f. pl.
|
| el mio | la mia | los mios | las mias |
|
el tuyo |
la tuya | los tuyos | las tuyas |
| el suyo | la suya | los suyos | las suyas |
| el nuestro | la nuestra | los nuestros | las nuestras |
| el vuestro | la vuestra | los vuestros | las vuestras |
| el suyo | la suya | los suyos | las suyas |
Podobnie jak w przypadku rzeczowników tak i w przypadku przymiotników ( ADJETIVOS ) wyróżniamy rodzaje i tworzymy ich liczby mnogie.
RODZAJE PRZYMIOTNIKÓW HISZPAŃSKICH
Rodzaj męski
- przymiotniki zakończone na -o
tonto - głupi
italiano - włoski
blanco - biały
mejor - lepszy
peor - gorszy
bailarín - roztańczony
Rodzaj żeński
- przymiotniki rodzaju żeńskiego tworzy się przez zamianę końcówki -o na końcówkę -a.
tonta - głupia
italiana - włoska
blanca - biała
- formy żeńskie w niektórych przypadkach tworzy się przez dodanie końcówki -a
trabajadora - pracowita
bailarína - roztańczona
Przymiotniki zakończone natomiast na -a , -e , -í , -ú , -ar , -n , -l , -z mają jednakowe formy w obu rodzajach.
inteligente - inteligentny, inteligentna
fuerte - silny, mocny
débil - słaby
triste - smutny
marroquí - marokijski
fácil - łatwy
veloz - szybki
joven - młody
LICZBA MNOGA
Przymiotniki zakończone samogłoską ( oprócz akcentowanych -í , -ú ) tworzą liczbę mnogą poprzez dodanie końcówki -s.
milagrosa => milagrosas
tonto => tontos
Przymiotniki zakończone na spółgłoskę oraz akcentowane -í , -ú tworzą natomiast liczbę mnogą poprzez dodanie końcówek -es
joven => jovenes
marroquí => marroquíes
UWAGA!!!
Podczas tworzenia zdań przymiotniki określejace rzeczownik powinny być w tym samym rodzaju i liczbie pj:
el perro (es) grande
la perra (es) pequeña
los perros (son) grandes
las perras (son) pequeñas
Rzeczowniki w języku hiszpańskim najczęściej poprzedzane są tzw. rodzajnikami (artículo). Użycie tych rodzajników jest bardzo istotne jeżeli chodzi o sens i znaczenie zdań w języku hiszpańskim. Istnieją oczywiście przypadki w których nie używamy rodzajników. Język hiszpański posiada następujący podział rzeczowników:
1. ze względu na rodzaj:
- męski (masculino)
- żeński (femenino)
2. ze względu na liczbę:
- pojedyncza (singular)
- mnoga (plural)
Jak już pisaliśmy powyżej w celu rozróżniania rodzaju rzeczownika: męskiego i żeńskiego używa się rodzajników.
Poniżej przedstawiamy podstawowe założenia odnośnie rodzaju rzeczowniki w języku hiszpańskim:
RODZAJNIKI OKREŚLONE (Articulos Definidos)
Przed rzeczownikami mogą występować nastepujące rodzajniki określone (definidos):
|
Masculino ( męski )
|
Femenino ( żeński )
|
|
|
singular
|
el gato
|
la gata
|
|
plurar
|
los gatos
|
las gatas
|
|
singular
|
el profesor
|
la profesora
|
|
plurar
|
los profesores
|
las profesoras
|
RODZAJNIKI NIEOKREŚLONE (Articulos Indefinidos)
W języku hiszpańskim oprócz rodzajników określonych el, la , los , las występują ich odpowiedniki nieokreślone. Które czasami zwłaszcza w liczbie mnogiej bywają tłumaczone jako "pewien" , "jakiś" przyjmują następujące formy
|
Masculino ( męski )
|
Femenino ( żeński )
|
|
|
singular
|
un gato
|
una gata
|
|
plurar
|
unos gatos
|
unas gatas
|
KIEDY STOSUJEMY RODZAJNIKI OKREŚLONE?
KIEDY STOSUJEMY RODZAJNIKI NIEOKREŚLONE ?
KIEDY NIE STOSUJEMY RODZAJNIKÓW ?
ZAIMKI OSOBOWE występują w zdaniu w następujących przypadkach:
Zaimki osobowe pełniące funkcję podmiotu to:
|
Yo
|
JA
|
|
Tu
|
TY
|
|
El/Ella
|
ON/ONA
|
|
Nosotros/-as
|
MY
|
|
Vosotros/-as
|
WY
|
|
Ellos/Ellas
|
ONI/ONE
|
Zaimki osobowe pełniące funkcję dopełnienia bliższego to:
|
Me
|
MNIE
|
|
Te
|
CIEBIE
|
|
Lo
La |
JEGO, GO, PANA
JĄ, PANIĄ |
|
Nos
|
NAS
|
|
Os
|
WAS
|
|
Los
Las |
ICH, PANÓW
JE, PANIE |
Zaimki osobowe pełniące funkcję dopełnienia dalszego to:
|
Me
|
MNIE, MI
|
|
Te
|
TOBIE
|
|
Le/Se
|
JEMU, JEJ, PANU, PANI
|
|
Nos
|
NAM
|
|
Os
|
WAM
|
|
Les/Se
|
IM, PAŃSTWU
|
Zaimki osobowe mogą być również poprzedzone w zdaniu przyimkiem. Wtedy przyjmują one poniższe formy:
|
Mi
|
|
Ti
|
|
El/Ella/Usted
|
|
Nosotros/-as
|
|
Vosotros/-as
|
|
Ellos/Ellas/Ustedes
|
preparar para mi - przygotować dla mnie
UWAGA!
Szczególny przypadek stanowi konstrukcja z przyimkiem CON, gdyż w zdaniu zaimki 1 i 2 os. l. poj., czyli mí i ti łączą się z nim tworząc formy:
conmigo
contigo
Ale zaimki él/ella/ellos/ellas tworzą formę consigo z przyimkiem CON tylko i wyłącznie wtedy kiedy zaimek osobowy jest zbieżny z podmiotem w zdaniu, czyli:
Él no quiere llevar a su hermano consigo. - On nie chce zabrać z sobą swojego brata.
ale:
No quiero hablar con él. - Nie chcę z nim rozmawiać.
|
liczba pojedyńcza
|
liczba mnoga
|
|
|
rodzaj męski
|
ese aquel |
esos aquellos |
|
rodzaj żeński
|
esa aquella |
esas aquellas |
Jak widzimy w języku hiszpańskim istnieją 3 rodzaje zaimków wskazujących. Zaimki wskazujące este,esta,estos,estas określają osoby, przedmioty znajdujace się blisko osoby mówiącej. Odnoszą się także do momentu rozmowy
Este coche es muy comodo - Ten samochód jest bardzo wygodny (np. samochód którym teraz jedziemy )
UWAGA!! Kiedy przed rzeczownikiem pojawia się zaimek wskazujacy nie używamy rodzajników
Este gato es blanco y ese perro es negro.
En ese momento sono el telefon.
W języku polskim występuja tylko dwa rodzaje zaimków wskazujacych dlatego ese tłumaczymy w zależności od kontekstu jako "ten" , "tamten" .
Zaimki wskazujące aquel , aquella , aquellos , aquellas odnoszą się do osób i przymiotników które znajdują się daleko zarówno od osoby mówiącej, jak i od rozmówcy. Czasowo odnosza się do odległej przyszłości albo przeszłości.
Aquel dia estaba enfermo - Tamtego dnia byłem chory.
Zaimki wskazujące moga występować również osobno, wtedy jednak należy zaznaczyć nad samogłoską sylaby akcentowanej akcent graficzny.
W tym dziale prezentujemy e-booki przeznaczone do nauki języka hiszpańskiego.

Autor: Anna Wawrykowicz
Data wydania: 01.01.2006
Język publikacji: polski
Liczba stron: 192 + 80 (ćwiczenia)
Wydawca: Europa
ISBN: 83-7407-145-1
Najnowszy, nowoczesny podręcznik do nauki języka hiszpańskiego, niezastąpiony w samodzielnej pracy i nauce. Podręcznik zawiera atrakcyjne ilustracje oraz wiele ciekawych wiadomości na temat historii i kutury hiszpańskiej. Liczne ćwiczenia zawarte w zeszycie ćwiczeń pomagają utrwalić poznawany materiał. Naukę języka wspomagają nagrania w formacie mp3 dialogów, tekstów i piosenek oraz słowniczek i klucz do ćwiczeń.
Podręcznik ten dopuszczony jest do użytku szkolnego przez ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania i wpisany do wykazu podręczników szkolnych przeznaczonych do kształcenia ogólnego do nauczania języka hiszpańskiego (w zakresie podstawowym) na poziomie liceum ogólnokształcącego, liceum profilowanego i technikum. Numer dopuszczenia: 94/03.
Darmowy Fragment
|
NAUKA SŁÓWEK HISZPAŃSKICH e-BOOK
KUP TERAZ |
||||||||||||
|
Jak zapamiętać 200 hiszpańskich słów, zwrotów i wyrażeń w 100 minut, i poznać ich prawidłową wymowę?
WAŻNE: Przeczytaj w całości poniższy artykuł Pawła Sygnowskiego, a nauka hiszpańskiego już nigdy nie będzie dla Ciebie taka trudna i nudna.
Dlaczego nauka hiszpańskiego sprawia Ci tyle kłopotów?Nauką języków obcych zajmuję się w praktyce już wiele lat, począwszy od czasów szkolnych, a skończywszy na teraźniejszości. Obserwując swoje postępy, a raczej ich brak, na tle osiąganych postępów przez rówieśników, mogłem stwierdzić, że wcale nie byłem taki najgorszy. Jednakże - po w sumie 7 latach nauki - w dalszym ciągu nie mogłem pochwalić się odpowiednią znajomością języka i ogromne trudności sprawiało mi prowadzenie rozmowy. Wielokrotnie nachodziło mnie to pytanie: dlaczego tak właśnie jest? Znalezienie odpowiedzi zajęło mi wiele czasu, po którym doszłem do wniosku, że skoro efekty są nie takie, jakie być powinny, to znaczy, że cały system, czy też sposób nauczania języka obcego w szkole, jest zły - nic nie warty. (Już czuję na sobie te piorunujące spojrzenia nauczycieli :-) Jak wygląda nauczanie hiszpańskiego w szkole?Przypatrzmy się przez chwilę, jak wygląda ten sposób nauczania. Przede wszystkim koncentracja na lekcji danego języka obcego w szkole, jest skierowana głównie w stronę poprawności gramatycznej. Typowa lekcja sprowadza się do odsłuchania, a następnie przeczytania na głos określonego tekstu w danym języku. Póżniej - ma miejsce omówienie tego tekstu pod względem zastosowanego słownictwa oraz konstrukcji gramatycznych. Po tym - pozostaje już tylko i wyłącznie przerabianie ćwiczeń mających za cel utrwalić nowe słownictwo i całą gramatykę. I to wszystko. Jeśli to miałoby być skuteczne, to dlaczego po 7 latach takiej nauki w dalszym ciągu uciekałem na widok żywego i mówiącego [pół biedy, jeśli do kogoś innego] obcokrajowca? Czy szkoła językowa jest właściwym rozwiązaniem?W międzyczasie wydawało mi się, że znalazłem rozwiązanie mojego problemu. Skoro nie mogę nauczyć się języka w szkole, to zapiszę się na kurs do szkoły językowej i będzie po sprawie. Z przerażeniem stwierdziłem, że lekcje w szkole językowej nie odbiegają w jakiś zasadniczy sposób od tego, do czego zostałem przyzwyczajony w swojej szkole. Po prostu, jest inna forma tego samego, co oferują szkoły państwowe, z tą zasadnicza różnicą, że w szkole językowej zajęcia prowadzi przeważnie obcokrajowiec dla którego nauczany język, jest językiem ojczystym. Dzięki temu uczniowie uzyskują dostęp do realnej, żywej i naturalnej wymowy danego języka. To, jest oczywiście wielki plus. Mimo tego i tak efekty nauczania w szkole językowej mnie nie zadowalały, a sądząc po obserwacjach i rozmowach z innymi uczestnikami kursu - wcale nie jestem w tym jakimś wyjątkiem. Dlaczego tylko niektórzy nie mają problemów
|
|
||
I nie bój się, że coś Ci nie wyjdzie lub, że czegoś nie zrozumiesz - od tego masz kontakt ze mną - albo, że kolejny raz wyrzucisz swoje pieniądze w błoto, bo od tego masz dożywotnią gwarancję satysfakcji.
Decyzja należy do Ciebie. Zainwestuj w siebie, wypełnij formularz zamówienia i sam przekonaj się, jaka prosta i przyjemna może być nauka hiszpańskiego
|
"Gdybym sama w "beznadziejnej" [tak mi się wtedy zdawało] sytuacji nie wypróbowała zaprezentowanej tutaj metody, to nigdy bym nie uwierzyła w to całe gadanie o ponad przeciętnych rezultatach itd. Teraz - wszystkim swoim uczniom zalecam nauke hiszpańskich słówek z wykorzystaniem tej metody. Nie dość, że wyniki są rewelacyjne, to wreszcie na twarzach moich uczniów zagościł uśmiech - oznaka tego, że nauka obcego języka może być naprawdę fascynującym zajęciem"
Klara Lebowicz nauczycielka hiszpańskiego
|
|
"Na ponadprzeciętne rezultaty trzeba sobie samemu zapracować. W tym celu trzeba mieć odpowiedni kapitał umiejętności, chęci oraz narzędzi. Jeśli chodzi o naukę obcych słówek, to odpowiednim narzędziem jest właśnie ten kurs. O całą resztę trzeba już zadbać samemu"
Elwira Grabowska studentka
|
|
"Uniwersalność, jasność i zwięzłość wywodu oraz użyteczność - to najważniejsze zalety tej publikacji"
Ireneusz Janusz Kot instruktor/ratownik
|
|
"Większość osób, która przeczyta ten kurs nigdy nie pomyśli, ani nawet nie zastanowi się nad możliwoścami i efektami, jakie daje zaprezentowana w tym kursie, metoda nauki obcego słownictwa. Dla nich zakup tego kursu będzie równoznaczny z wyrzuceniem swoich pieniędzy w błoto. Dla całej reszty będzie to jedna z najlepszych inwestycji. Ja jestem o tym przekonany w 100%"
Jeremiasz Baran licealista
|
|
"Ten kurs, to koniec kłopotów z nauką obcego słownictwa"
Anna Szczypunek ekonomista
|
|
"Właśnie jestem po lekturze e-booka "Hiszpańskie słówka" i powiem szczerze, że jestem pod wrażeniem. Kupiłam go raczej z ciekawości. To naprawdę działa. Pyszna zabawa w skojarzenia znacznie ułatwiająca naukę słownictwa i oczywiście pobudzająca wyobraźnię"
Barbara Bogaczyk informatyk
|
|
"Właśnie jestem po lekturze e-booka "Hiszpańskie słówka" i powiem szczerze, że jestem pod wrażeniem. Kupiłam go raczej z ciekawości. To naprawdę działa. Pyszna zabawa w skojarzenia znacznie ułatwiająca naukę słownictwa i oczywiście pobudzająca wyobraźnię. Skrypt, bo moim zdaniem tak należałoby to nazwać jest wprowadzeniem, wskazówką jak dalej postępować z innymi słówkami"
Barbara Bogaczyk szef informatyków i telekomunikacji w państwowej firmie.
|
|
"W naprawdę ekspresowy sposób przypomniałem sobie gros wiedzy praktycznej (słówka), którą kiedyś-dawno, na studiach - nabyłem. Teraz łatwiej będzie mi znaleźć sie w rzeczywistości kontaków służbowych z hiszpańskimi współpracownikami"
Janusz Czepiel ..po 40-ce, stanowisko kierownicze w międzynarodowej firmie
|
|
"Odkryłam bardzo ciekawy sposób nauki. Już wprawdzie kiedyś o nim slyszałam, co zresztą autor przewidział, ale mimo to nie wiedziałabym jak zastosować tą metodę do nauki słówek, która przychodzi mi teraz dużo łatwiej, szczególnie dlatego, że łączy się z dobrą zabawą! Wystarczy tylko uwolnić wyobraźnię.."
Karolina Mysiak 22 lata, studentka architektury
|
|
"W związku z tym, że nie jestem osobą w wieku /powiedzmy/ szkolnym, nauka przychodzi mi troszkę wolniej. Ale bardzo chciałabym podzielić się pierwszym wrażeniem: płakałam ze smiechu czytając ebooka, wprawił mnie on w znakomity nastroj. Wiemy, że jeśli mamy wspaniały humor i pozytywne nastawienie wszystko przychodzi łatwiej. Swoim znajomym polecę go jako wspaniałą lekturę i pomoc w nauce"
Krystyna Zabielska ekonomista, właścicielka sklepu z art. spożywczymi
|
|
"Podręcznik napisany przystępnym językiem. Po pierwszym czytaniu zaskakująco wiele zostaje w głowie"
Katarzyna Krzan 28 lat, pasjonatka hiszpańszczyzny
|
SŁOWEM WSTĘPNYM
TEORIA
PRAKTYKA
UŻYTECZNE PYTANIA
OSOBY
UŻYTECZNE ZWROTY
ZWROTY GRZECZNOŚCIOWE
PRACA
NAPOJE
FRAZY
RODZINA
DOM
PODRÓŻE
MIASTO
PRZYMIOTNIKI
KRAJE
LICZBY
ZAKOŃCZENIE
W tym dziale przedstawimy artykuły zawierające funkcję językowe, czyli gotowe zestawy zdań ich tworzenia w różnych okolicznościach.
|
Imię Nombre Nazwisko Apellido Nazwisko panieńskie Apellido de soltera Imiona rodziców Nombres de los padres Data urodzenia Fecha de nacimiento Miejsce urodzenia Lugar de nacimiento Płeć Sexo Dzieci Hijos Obywatelstwo Ciudadanía, nacionalidad Narodowość Nacionalidad Stan cywilny Estado civil Miejsce stałego zamieszkania Lugar de residencia, domicilio permanente Adres Dirección Zawód Profesión Wykształcenie Formación, estudios Numer paszportu Número de pasaporte *** *** Jak się pan/pani nazywa? ¿Cómo se llama usted? Nazywam się… Me llamo… Ile ma pan/pani lat? ¿Cuántos años tiene? Urodziłem/Urodziłam się 24 marca 1952 roku. Nací el 24 de marzo de 1952. Urodziłem/Urodziłam się w Warszawie. Nací en Varsovia. Jaki jest pański adres? ¿Cuál es su dirección? Mieszkam w Polsce, w Warszawie przy ulicy… mieszkania… Vivo en Polonia, en Varsovia, calle…, número… Gdzie pan/pani pracuje? ¿Dónde trabaja usted? Pracuję w biurze/na uniwersytecie/w szpitalu. Trabajo en la oficina/en la Universidad/en el hospital. Jestem sekretarką/pielęgniarką. Soy secretaria/enfermera. Czy ma pan/pani dzieci? ¿Tiene hijos? |
Treść rozmówek pochodzi ze "Słownika hiszpańsko-polskiego i polsko-hiszpańskiego z rozmówkami" (25 tys. haseł), autor Bronisław Jakubowski. Wydawnictwo Harald G
Kiedy chcemy zapytać która jest godzina mówimy zwykle:
¿QUE HORA ES? - KTÓRA JEST GODZINA?
Mówiąc o pełnych godzinach odpowiadamy.
Son las dos. - Jest druga.
Son las once. - Jest jesdenasta.
UWAGA!
Mówiąc o wszystkich godzinach oprócz godziny pierwszej mówimy Son las + numeros cardinales, jednak gdy mówimy o godzinie pierwszej stosujemy zamiast Son las konstrukcję w 3 os. l.p. a nie mnogiej czyli:
Es la una. - Jest pierwsza.
EN PUNTO - PUNKT
Por ejemplo:
Son las cuarto en punto. - Jest punkt czwarta.
Kiedy jest niepełna godzina używamy następujących sformułowań:
Y - i
Menos - za
Son las(Es la) + numeros cardinales(I) + Y + numeros cardinales (II)
Jest + ilośc minut + po + godzina.
Son las(Es la) + numeros cardinales(I) + MENOS + numeros cardinales (II)
Jest za + ilość minut + godzina.
numeros cardinales(I)- oznacza pełną godzinę
numeros cardinales (II) - oznacza ilość minut po lub przed godziną określoną przez numeros cardinales (I)
Por ejemplo:
Son las dos y cinco - Jest pięć po drugiej lub inaczej Jest druga i pięć minut. (2:05)
Son las nueve menos veinticinco - Jest za dwadzieścia pięć dziewiąta. (8:35)
Warto również pamiętać, że jeżeli liczba minut nie jest "okrągła" czyli nie jest to 5,10,20,25 to zwykle dodajemy minutos.
Son las nueve menos veintitres minutos. - Jest za dwadzieścia trzy dziewiąta. (8:47)
Zamiast mówić 30 minutos ( 30 min.) możemy powiedzieć medio hora (pół godziny).
Son las dos y media. - Jest wpół do trzeciej.
Son las cinco y media. - Jest wpół do szóstej.
Zamiast mówić 15 minutos ( 15min. ) możemy powiedzieć cuarto (kwadrans).
Son las tres y cuarto. - Jest kwadrans po trzeciej.
W Hiszpanii do określania godzin najczęściej stosujemy liczebniki z przediału od 1 do 12. Dlatego najczęściej na 16:00 mówimy czwarta, na 22:00 dziesiąta, itd. Często dodajemy dodatkowe wyrażenia by dookreślić godzinę:
de la madrugada - w nocy ( od 1:00 do 5:00 )
de la mañana - rano ( od 5:00 do 12:00 )
de la tarde - po południu ( od 12:00 do 20:00 )
de la noche - wieczorem ( od 20:00 do 1:00)
Son las dos de la madrugada. - Jest druga w nocy.
Son las dos de la tarde. - Jest druga po południu.
|
Hotel, pensjonat, kwatery prywatne, kemping
|
Treść rozmówek pochodzi ze "Słownika hiszpańsko-polskiego i polsko-hiszpańskiego z rozmówkami" (25 tys. haseł), autor Bronisław Jakubowski. Wydawnictwo Harald G
|
Podróż samochodem - Viaje en coche
*** |
|
Podróż statkiem i promem- Viaje en barco/ferry *** |
|
Podróż samolotem - Viaje en avión
*** |
|
Podróż autobusem, autokarem - Viaje en autobús, autocar *** |
|
Podróż pociągiem - Viaje en tren
*** |
Treść rozmówek pochodzi ze "Słownika hiszpańsko-polskiego i polsko-hiszpańskiego z rozmówkami" (25 tys. haseł), autor Bronisław Jakubowski. Wydawnictwo Harald G
SALUDOS - PRZYWITANIE I POZEGNANIE
Buenos Días - Dzień Dobry ( do 14:00 )
Buenas Tardes - Dzień Dobry ( po 14:00 )
Hola - Cześć
Buenas Noches - Dobry Wieczór , Dobry Wieczór ( Stosujemy zarówno na powitanie jak i na pożegnanie )
By spytać o samopoczucie używamy:
Que hay? - Co słychać?
Como te va? - Jak leci?
Que tal?/Como estas? - Jak się masz?
Możemy odpowiedzieć:
Bien - Dobrze
Mal - Źle
Ni Fu, Ni Fa - Tak Sobie
| Como te llamas? - Jak się nazywasz? | Me llamo Pablo - Mam na imię Pablo |
| De donde eres? - Skąd Jesteś? | Soy de Polonia - Jestem z Polski |
| Cuantos años tienes? - Ile masz lat? | Tengo 18 años - Mam 18 lat |
| Que lenguas hablas? - W jakich językach mówisz? | Hablo polaco. - Mówię po polsku |
| Donde vives? - Gdzie mieszkasz? | Vivo en Kraków - Mieszkam w Krakowie |
Teraz pokażemy jak w prosty sposób pożegnać się:
Adiós - Do widzenia , Cześć
Hasta luego - Na razie , Pa , Do zobaczenia
Hasta mañana - Do jutra
Hasta la vista - Do widzenia , Do zobaczenia
Często podczas rozmowy wyrażamy swoją reakcję, na wypowiedź drugiej osoby lub też na jej zachowanie, czy w odpowiedzi na zaistniałą sytuację. W tym artykule chcę zaprezentować kilka sposobów reagowania.
WYRAŻANIE ZGODY. / POTWIERDZANIE CZYJEJŚ WYPOWIEDZI.
W celu wyrażenia zgody, porozumienia używamy:
Yo tambien - Ja też.
A mi tambien - Dla mnie/Mi też.
gdy chcemy wyrazić zgodę, potwierdzić zdanie twierdzące.
albo:
Yo tampoco - Ja także nie..
A mi tampoco - Dla mnie/Mi także nie.
gdy chcemy wyrazić zgodę, potwierdzić zdanie przeczące.
Por ejemplo:
| A: Yo quiero ir a la cine B: Yo tambien. |
A: Chcę iść do kina B: Ja też/również/także. |
|
A: A mi me ha gustado la pelicula. |
A: Podobał mi się film. B: Mi również/też. |
| A: Yo no quiero un cigarrillo. B: Yo tampoco. |
A: Nie chcę papierosa. B: Ja również/też/także nie. |
| A: A mi no me gusta el cafe. B: A mi tampoco. |
A: Nie podoba mi się kawiarnia. B: Mi także/również nie. |
WYRAŻANIE SPRZECIWU. / NIE ZGADZANIE SIĘ Z KIMŚ.
W celu wyrażenia sprzeciwu, nie zgodzenia się z czyjąś wypowiedziąużywamy:
Yo no - Ja nie.
A mi no - Mnie nie.
gdy wyrażamy sprzeciw, nie zgadzamy się w odpowiedzi na zdanie twierdzące.
albo:
Yo si - Ja tak
A mi si - Mnie tak.
gdy wyrażamy sprzeciw, nie zgadzamy się w odpowiedzi na zdanie przeczące.
| A: Yo quiero ir a la cine B: Yo no. |
A: Chcę iść do kina B: Ja nie. |
|
A: A mi me ha gustado la pelicula. |
A: Podobał mi się film. B: Mi nie./Mnie nie. |
| A: Yo no quiero un cigarrillo. B: Yo si. |
A: Nie chcę papierosa. B: Ja tak. |
| A: A mi no me gusta el cafe. B: A mi, si. |
A: Nie podoba mi się kawiarnia. B: Mnie tak./Mi tak. |
WYRAŻANIE STANÓW EMOCJONALNYCH.
Kiedy chcemy wyrazić żal, smutek, ból ( pena o dolor ) i nie możemy znaleść słów używamy:
¡QUE PENA!
Kiedy natomiast chcemy wyrazić radość ( alegria ) i niemozemy znaleśc słów do opisania naszego szczęścia mówimy:
¡QUE SUERTE! - JAKIE SZCZĘŚCIE!
¡QUE BIEN! - JAK DOBRZE!
Jeżeli gratulujemy ( felicitar ) jakiejś dobrej wiadomości mówimy:
¡ENHORABUENA!
Jeżeli chcemy wyrazić współczucie wobec czyjegoś nieszczęścia mówimu:
Lo siento.
Do wyrażenia zaskoczenia, zdziwnienia na czyjąś informację mówimy:
¡NO ME DIGAS !
¿Si?
¿Es posible?
Ten dział zawiera zestaw słówek odnoszący się do różnorodnych zakazów, ostrzeżeń, napisów tabliczkowych spotykanych na ulicy, w parku, na basenie, itp.
| Słówko w języku hiszpańskim | Słówko w języku polskim |
| Abierto mañana de .. a .. | Otwarte rano od .. do ... |
| Agua potable | Woda pitna |
| Aquapark | Aquapark |
| Atención al tren | Uwaga pociąg |
| Avenida de Cervantes | Aleja Cervantesa |
| Calle | Ulica |
| Centro Ciudad | Centrum Miasta |
| Cerrado por defunción | Zamknięte z powodu śmierci |
| Cerrado por vacaciones | Zamknięte z powodu urlopu |
| Control de pasaportes | Kontrola paszportu |
| Correos | Poczta |
| Empujar | Pchać |
| Entrada | Wejście |
| Ferretería | Sklep żelazny |
| Gasolinera | Stacja benzynowa |
| Helados | Lody |
| Horario de misas | Godziny mszy |
| Horario de salidas y llegadas | Rozkład przyjazdów i odjazdów |
| Lavabo de caballeros | Toaleta męska |
| Lavabo de señoras | Toaleta damska |
| Menú | Menu |
| No funciona | Nie działa |
| Obras | Roboty |
| Oficina de Turismo | Biuro Turystyczne |
| Palacio de la Opera | Opera |
| Parque de la Florida | Park Florida |
| Peligro | Niebezpieczeństwo, Uwaga |
| Peligro de incendios | Niebezpieczeństwo pożaru |
| Pensión Castel | Pensjonat |
| Precaucion | Uwaga |
| Prohibido aparcar | Zakaz parkowania |
| Prohibido bañarse | Zakaz kąpieli |
| Prohibido el paso | Zakaz wejścia |
| Prohibido pisar el césped | Zakaz deptania trawnika |
| Rebajas | Obniżki |
| Recién pintado | Świeżo malowane |
| Safari | Safari |
| Sala de espera | Poczekalnia |
| Salida de emergencia | Wyjście Ewakuacyjne |
| Se ruega no fumar | Prosi się nie palic |
| Siga la flecha | Podążać za strzałką |
| Viajes | Biuro Podróży |
| Zona en obras | Strefa robót |
|
Gdzie jest główne centrum handlowe? ¿Dónde está el centro comercial principal? |
|
Produkty spożywcze
|
|
W domach towarowych
|
|
Odzieź, Bielizna |
|
Tkaniny
|
|
Artykuły kosmetyczne
|
| Artykuły piśmiennicze (OBJETOS DE ESCRITORIO) długopis bolígrafo gumka goma de borrar klej pegamento, cola, goma de pegar koperty sobres kredki lápices de color notes bloc de notas nożyczki tijeras ołówek lápiz papier listowy papel de cartas pinezki chinchetas pióro wieczne pluma estilográfica pisak rotulador ryza papieru resma spinacze clips taśma klejąca cinta adhesiva, celo wkład do długopisu recambio de bolígrafo zeszyt cuaderno zszywacz grapadora |
Treść rozmówek pochodzi ze "Słownika hiszpańsko-polskiego i polsko-hiszpańskiego z rozmówkami" (25 tys. haseł), autor Bronisław Jakubowski. Wydawnictwo Harald G

Hiszpania zajmuje ok. 85% powierzchni Półwyspu Iberyjskiego. Środkową część kraju zajmuje rozległa wyżyna, tzw. Meseta, będąca wielkim masywem hercyńskim, którego górotwory uległy zniszczeniu przez procesy denudacyjne.
Skały budujące Mesetę pochodzą przeważnie z ery archaicznej (granity, gnejsy) oraz paleozoicznej (łupki, fylity, kwarcyty, wapienie i zlepieńce). Stare podłoże pokryła w mezozoiku i trzeciorzędzie gruba warstwa skał osadowych. Wskutek ruchów tektonicznych powstało w centrum Mesety szereg ułożonych równoleżnikowo zrębowych pasm górskich zwanych Kordylierą Centralną.
Najwyższe z nich to góry Sierra de Gredos (2592 m n.p.m.) oraz Sierra de Guadarrama (2430 m n.p.m.), gdzie znajduje się przełęcz Samosierra. Północna i południowa krawędź Mesety uległa wypiętrzeniu tworząc wysokie Góry Kantabryjskie (2642 m n.p.m.) na północy i znacznie niższe - Sierra Morena (1323 m n.p.m.) - na południu kraju.
Obszar Mesety oddziela od Gór Betyckich rozciągająca się w dolinie rzeki Gwadalkiwir Nizina Andaluzyjska. Położone we wschodniej części kraju obniżenia Mesety mają charakter kotlin. Na północy, pomiędzy Górami Kantabryjskimi a Kordylierą Centralną, rozciąga się Wyżyna Starej Kastylii rozcięta doliną rzeki Duero.
Na południowy wschód od niej, w centrum kraju, znajduje się Wyżyna Nowej Kastylii ze stolicą Madrytem, odwadniana przez najdłuższą rzekę Półwyspu Iberyjskiego - Tag (1008 km, z czego w granicach Hiszpanii 735 km) oraz Gwadianę i Júcar.
Poza obrębem Mesety znaczne obszary kraju zajmują objęte fałdowaniami alpejskimi Góry Betyckie na południu kraju oraz leżące na północnym wschodzie pasma górskie należące do tzw. systemu iberyd. W Górach Betyckich, zwanych niekiedy Andaluzyjskimi, położony jest najwyższy szczyt Półwyspu Iberyjskiego - Mulhacén (3478 m n.p.m.).
Do gór systemu iberyd zalicza się Góry Iberyjskie, Pireneje oraz wschodni kraniec Gór Kantabryjskich. Pomiędzy Pirenejami i Górami Iberyjskimi znajduje się zapadlisko Kotliny Aragońskiej odwadnianej przez rzekę Ebro. Wzdłuż wybrzeży Morza Śródziemnego ciągnie się wąski pas napływowych nizin nadbrzeżnych.
Naturalna szata roślinna i klimat są zróżnicowane regionalnie. Wewnętrzne obszary Mesety zajmuje roślinność kserofityczna z przewagą wiecznie zielonych krzewów oraz naturalne lub wtórne stepy. Obszary te leżą w strefie oddziaływania klimatu o wyraźnie kontynentalnych cechach z suchym i gorącym latem i stosunkowo chłodną zimą.
Północne obszary Hiszpanii wraz z Górami Kantabryjskimi i Pirenejami porastają zwarte kompleksy lasów. Obszar ten jest pod wpływem wilgotnego klimatu oceanicznego z łagodną zimą i ciepłym latem. Wybrzeża śródziemnomorskie, łącznie z Niziną Andaluzyjską, znajdują się pod wpływem ciepłego i łagodnego klimatu zbliżonego do występującego na francuskiej Riwierze. Na Nizinie Andaluzyjskiej spotkać można charakterystyczne dla regionu śródziemnomorskiego zarośla makii i palmito.
Okres preromański
Przed najazdem Rzymian, Półwysep Iberyjski zamieszkiwały różne ludy niezjednoczone politycznie, ani gospodarczo. Iberowie byli pod silnym wpływem kultur kolonizatorskich (greckiej fenickiej, kartagińskiej), a Celtowie, przybyli między VII i VI w. p.n.e., bardziej zbliżali się do grupy kultur indoeuropejskich (wywodzący się z terenów dzisiejszych Niemiec). Celtowie zasiedlając się na nowych terenach często asymilowali się z tamtejszą ludnością, czego w tym przypadku owocem była kultura celtyberyjska.
Gospodarka Iberów, zamieszkujących wybrzeża Morza Śródziemnego, opierała się na rolnictwie (zboża, len, winorośl), hodowli (woły, owce, świnie, konie) oraz częściowo na górnictwie. Silnie rozwinięte było tkactwo. Handel - głównie zewnętrzny - zdominowany był przez Greków (centrum handlu na Rodos) i Kartagińczyków (centrum handlu w Kartaginie). Co ciekawe, już w tych czasach posługiwano się monetą jako środkiem płatniczym.
Część północną półwyspu zamieszkiwali Celtowie i Celtyberowie, do których wpływy kultur kolonizatorskich docierały w o wiele mniejszym stopniu. Były to ludy o koczowniczym trybie życia, dominowała u nich hodowla, ale znali się też wyśmienicie na metalurgii (w szczególności Celtyberowie, słynący z wyrobu gladius hispaniensis - cenionego przez Rzymian krótkiego obusiecznego miecza). W dzisiejszej kulturze baskijskiej i katalońskiej można doszukać się pewnych wpływów celtyckich i celtyberyjskich.
W zachodniej części płaskowyżu (tzw. Mesety) osiedlił się lud Wettonów - znanych z verracos - rzeźb z motywami zwierzęcymi. Na terenie dzisiejszej Portugalii osiedlili się Luzytanie - głównie hodowcy i górnicy. Środkowe dorzecze rzeki Duero zamieszkiwali Wakceowie - lud typowo rolniczy. Północ, a w szczególności północny zachód półwyspu zamieszkiwali Gallekowie - twórcy wielu grodów, grodzisk - tzw. castro - otoczonych często kilkoma murami, z domostwami wznoszonymi na planie koła i ze stożkowymi dachami ze słomy. Gallekowie utrzymywali się z hodowli zwierząt, ew. połowu ryb i owoców morza. Byli też wspaniałymi złotnikami. Wzdłuż Gór Kantabryjskich zamieszkiwali m.in. Asturowie, Kantabrowie, Baskowie.
W 236 p.n.e. Kartagińczycy zdecydowali się skierować swoją ekspansję ku Hiszpanii. Ich przywódca, Hamilkar, zmusił do posłuszeństwa niektóre ludy i zajął kopalnie złota i srebra w górach Morena. Barkidzi, dynastia panująca w ówczesnej Kartaginie, zaczęli tworzyć na terenie półwyspu podstawy nowego imperium kartagińskiego, gdyż skostniały ustrój oligarchiczny Kartaginy uniemożliwiał przeprowadzenie jakichkolwiek reform. Hamilkar aż do swojej śmierci w 229 p.n.e. prowadził kolejne wyprawy na północne i zachodnie części Hiszpanii, czego skutkiem było opanowanie prawie połowy półwyspu.
Następca Hamilkara, Hazdrubal, rozpoczął jednoczenie gospodarcze i kulturowe opanowanych obszarów. Zbudował miasto Nowa Kartagina, które stało się centrum politycznym i gospodarczym Hiszpanii, a zarazem stolicą "monarchii" Barkidów w Hiszpanii i jednym z najpiękniejszych miast ówczesnego świata. Wraz ze wzrostem potęgi Barkidów w Hiszpanii, rosła zawiść oligarchów i arystokracji kartagińskiej (co uwidoczniło się podczas drugiej wojny punickiej), mimo że stale napływała do Kartaginy należna państwu część dochodów z kopalń.
Hazdrubal podczas konsolidacji swego imperium wprowadził do religii państwowej bogów hellenistycznych i tubylczych, co pomogło mu przeciągnąć na swoją stronę kolonistów greckich z Hiszpanii oraz wodzów miejscowych plemion wraz z ich ludami. To ułatwiło mu bezwzględny wyzysk ludności przy pracach w rolnictwie, rzemiośle i w górnictwie. Stałe zapotrzebowanie na siłę roboczą zaspokajał wyprawami na tereny jeszcze nie opanowane. Chcąc ograniczyć rozwój przeciwników i zabezpieczyć bogate miasto Sagunto przed Hazdrubalem, Rzymianie wysłali poselstwo do Nowej Kartaginy. Efektem było zawarcie w 226 p.n.e. układu, który zabraniał Kartagińczykom przekraczać w ich wyprawach rzekę Iberus (obecnie Iberus utożsamiany jest z rzeką Jucar). Nie zabraniał jednak prowadzić podbojów w innych częściach Hiszpanii.
Gdy do władzy w Kartaginie doszedł Hannibal, zaczął planować wojnę z Rzymem. Jego projekt przewidywał zaatakowanie ich w Italli, do której wojsko miało dotrzeć lądem przez Pireneje i Alpy. Gdy zaprzyjaźniony z Rzymem Sagunto zaatakował jedno z plemion iberyjskich, Hannibal ruszył na miasto i zdobył je po kilkumiesięcznym oblężeniu w 219 p.n.e. Gdy odmówił wycofania się z miasta, zapoczątkował drugą wojnę punicką, która zakończyła się klęską Kartaginy. W ramach pokoju, Kartagina straciła wszystkie pozaafrykańskie posiadłości (w tym i Półwysep Iberyjski), prawie całą flotę oraz 10 tys. talentów kontrybucji.
Hiszpania rzymska - Okres romański
Rzymskie zainteresowanie się terenami Półwyspu zrodziło się głównie z trwającej rywalizacji z Kartaginą, która to po przegranej w pierwszej wojnie punickiej skierowała się na nie zajęty jeszcze przez Rzym Półwysep Iberyjski, by tam tworzyć swoje nowe imperium wokół Nowej Kartaginy - miasta, uznawanego wówczas za jedno z najwspanialszych w Europie. Krótko później wybuchł kolejny konflikt zbrojny - druga wojna punicka. Kartagina odniosła sromotną klęskę, tracąc wszystkie terytoria pozaafrykańskie - a w tym i Hiszpanię - na rzecz Rzymian i Numidyjczyków. Rzymskim zwyczajem, w roku 197 p.n.e., na nowopozyskanych terenach ustanowiono dwie prowincje - Citerior (Hiszpania Bliższa) oraz Ulterior (Hiszpania Dalsza). Do tłumienia powstań tam wybuchających, przysłano dwa lata później Marka Porcjusza Katona.
Hiszpania Bliższa obejmowała tereny dzisiejszej Aragonii, Walencji, Katalonii i większej części Castilla la Neuva. Hiszpania Dalsza natomiast rozciągałą się na dzisiejszą Andaluzję, Portugalię, Extremadurę, León, Galicię, Asturię, Kantabrię i Nawarrę (Kraj Basków).
W 154 roku p.n.e. wybuchły trwające do 137 roku wojny luzytańskie oraz wojny celtyberyjskie (do 133) - dwa najpoważniejsze, skoordynowane ze sobą konflikty zbrojne. Wojny luzytańskie zakończyły się morderstwem wodza Luzytanów Wiriatusa oraz częściową aneksją Luzytanii. Wojny celtyberyjskie zakończyły się zdobyciem miasta Numancji po zbiorowym samobójstwie jej mieszkańców. W 123 roku p.n.e. pod pozorem ukrócenia piractwa zajęto Baleary.
Niedługo później Hiszpania stała się areną walk politycznych pomiędzy Cezarem, Pompejuszem i jego synami. Po śmierci Cezara w 49 p.n.e. władzę objął Oktawian August, któremu udało się pokonać plemiona północne.
![]()
W 29 r. n.e. przywódca wojskowy i polityk, Marek Agrypa, podzielił Hiszpanię na trzy prowincje, dodając Luzytanię, w której obszar wchodzi dzisiejsza Portugalia (za wyjątkiem części na północ od rzeki Duero), Extremadura i Salamanka. W tym samym roku cesarz August dokonał kolejnej reorganizacji prowincji:
Następnie - przez wieki - trwał proces powolnej, acz wyraźnej romanizacji oraz charakterystycznego dla społeczeństwa rzymskiego podziału społeczeństwa na ludzi wolnych i niewolników. Z Hiszpanii pochodził m.in. Lucjusz Anneus Seneka. Taka ilość wspaniałych osobistości Hiszpania rzymska zawdzięczała systemowi edukacyjnemu - zamożne rodziny korzystały z usług prywatnych nauczycieli, inni mogli skorzystać ze szkół publicznych.
Pod koniec II wieku zaczęły się - tak jak w całym Cesarstwie - kłopoty wszelakiego rodzaju: ekonomicznego, społecznego, militarnego i politycznego. Najwyraźniejszym symptomem kryzysu był spadek zaludnienia, na co skarży się Św. Cyprian: "brakuje rolników w polu, marynarzy na morzu, żołnierzy w obozach". Jedną z przyczyn były zarazy, inną najazdy plemion germańskich. Postępował kryzys miast i zwiększenie roli dużych majątków ziemskich.
W III wieku, cesarz Karakalla wprowadził nowy, krótkotrwały podział. Rozdzielił Hispania Citerior ponownie na dwie części, tworząc Provincia Hispania Nova Citerior oraz Asturiae-Calleciae (dzisiejszy León). Historycy nie znajdują powodu takiej decyzji. W 238 r. n.e. prowincje na powrót uległy zjednoczeniu.
W V wieku Pireneje przekraczają Wizygoci i rozpoczyna się okres Hiszpanii Wizygotów.
Hiszpania Wizygotów
W roku 409 Pireneje przekroczyły plemiona Swebów, Wandalów-Silingów, Wandalów-Hasdingów oraz Alanów (lud pochodzenia azjatyckiego). Na podstawie paktów miedzy sobą i - prawdopodobnie - Rzymem, plemiona te grabią Hiszpanię i dzielą się terytoriami. W 416 roku na Półwysep docierają Wizygoci, najprawdopodobniej skierowani tam przez Rzymian, którzy chcieli pozbyć się wrogich plemion germańskich. Jednak już dwa lata później Wizygoci obejmują południową Galię i tworzą królestwo Tuluzy.
![]()
W roku 429 król Wandalów, Genzeryk, został wypędzony wraz ze swoim ludem do północnej Afryki. Od tego czasu Wizygoci rządzili prawie całym Półwyspem, za wyjątkiem państwa Swebów oraz Kraju Basków. W 507 roku, po bitwie z Frankami pod Voille, na skutek której Wizygoci utracili Akwitanię, zaczęli napływać wielką falą do Hiszpanii. Do roku 526 Wizygoci zjednoczyli się z Ostrogotami pod Teodorykiem Wielkim, rządzącym z Rawenny. Stolica przeniesiona została do Barcelony, a po niedługim czasie do Toledo.
Następne lata wypełniały walki zewnętrzne i wojny z Bizancjum, które dokonało inwazji na południową część królestwa. Jego mieszkańcy zostali poproszeni o interwencję podczas walk dynastycznych Wizygotów, jednak później zostali, mając nadzieję na "Rekonkwistę" terenów byłego Zachodniego Cesarstwa.
Leowigild po śmierci swego brata Liuwy I w 571 objął pełnię władzy. Wyraźne były jego starania o zjednoczenie królestwa oraz wzmocnienie władzy monarchy. W roku 579 musiał jej zdecydowanie bronić, kiedy to jego syn - Hermenegild - wzniecił bunt i postanowił przejść na katolicyzm, a tym samym porzucić tradycyjną religię plemienia Wizygotów - arianizm. Leowigild, widząc postawę ludu, wstąpił na drogę zbrojną i pokonał syna w roku 584. Hermenegild został uwięziony, a później zabity. Na rok przed swą śmiercią (586) Leowigild rozprawił się w bitwie zbrojnej z królem Mironem, a państwo Swebów przestało istnieć.
Jednak już następca Leowigilda na tronie Królestwa Toledańskiego - jego syn Rekkared I panujący do roku 601 - postanowił przejść na katolicyzm, zapewne widząc więcej korzyści w nowej wierze. I tym razem nie obyło się bez spisków, buntów i protestów biskupów ariańskich oraz arystokracji. Jednak w 589 został zwołany Trzeci Synod, na którym król przedstawił pisemny nakaz konwersji dla biskupów oraz całego ludu gockiego.
Po śmierci Rekkareda na tron wstąpił jego syn Liuwa II, jednak nie zagrzał tam miejsca - już w 603 został obalony przez Witeryka, który też długo nie rządził, bo tylko do roku 610. Od tej chwili zamachy na władzę monarszą były w królestwie Wizygotów czymś bardzo pospolitym i zapewne przyczyniły się do jego klęski w roku 711. Lata 612-621 przypadły na okres panowania Sisebuta I, który to nieomal nie pozbył się zupełnie Bizantyjczyków z Półwyspu, ale jeszcze starał się upowszechnić w swym królestwie niemal religijny kult władcy (tak jak miało to miejsce w Cesarstwie). Żydom z kolei dały się we znaki jego antysemickie poglądy i szereg ustaw z nimi związanych. Walkę z Bizancjum kontynuował Swintila (621-631). Następne pięć lat to rządy Sisenanda, kojarzonego głównie z Czwartym Synodem Toledańskim, który jednak nie zatrzymał powolnego rozkładu państwa. Bardziej zdecydowane kroki podjął Chindaswint, który stanął na czele buntu i przejął władzę, odsyłając dotychczasowego króla z przystrzyżonymi włosami do klasztoru. Okres do roku 672 to próby - często bardzo krwawe - uzdrowienia królestwa wizygockiego. Z tonu spuścił dopiero syn Chindaswinta - Rekceswint, panujący już u boku ojca podczas jego ostatnich lat bytności na tym świecie. Ważnym wydarzeniem było ogłoszenie w roku 654 Liber Iudicum - czyli spisu praw, znoszącego już jakiekolwiek różnice prawne pomiędzy ludnością hispanorzymską oraz wizygocką.
Królestwo Wizygotów przetrwało do 711, kiedy król Roderyk (Rodrigo) został zabity podczas odpierania inwazji Umajjadów nacierających z Afryki. Większość Półwyspu Iberyjskiego znalazła się pod panowaniem muzułmańskim do 718 r.
Sądzi się, że Rekonkwistę Iberii rozpoczął szlachcic wizygocki, Pelayo, w 718 r. Pokonał on wtedy Umajjadów i założył Królestwo Asturii w północnej części Półwyspu. Wizygoci odmawiający przyjęcia wiary muzułmańskiej i życia pod rządami muzułmanów, uciekli na północ do królestwa Franków, w którym pokolenia później odegrali poważną rolę w kształtowaniu się imperium Karola Wielkiego.
Hiszpania w średniowieczu
W średniowieczu Hiszpania była pojęciem czysto geograficznym. Od czasu najazdu arabskiego w roku 711 Półwysep Iberyjski stał się miejscem, przez które przebiegała granica między światem islamu i chrześcijaństwa. Do wieku XII czynnik religijny nie ogrywał w tej konfrontacji większej roli. Muzułmanom nie udało się opanować całego półwyspu: górskie, dzikie i nieurodzajne tereny Asturii i Kantabrii stały się bazą uporczywej, mającej trwać ponad siedem wieków rekonkwisty - walki chrześcijan o odzyskanie zajętych przez Maurów ziem dawnego państwa Wizygotów. W toku rekonkwisty po stronie chrześcijańskiej wyłoniły się cztery niezależne państwa: Kastylia (która wchłonęła królestwa Asturii i Leonu), Aragonia (obejmująca również Katalonię i Walencję), Portugalia (samodzielna od 1179) oraz Nawarra (do XVI wieku związana z Francją). Wraz z przesuwaniem się granic chrześcijaństwa na południe, pod panowanie władców Kastylii i Aragonii dostawały się masy ludności muzułmańskiej i żydowskiej, które nie chciały emigrować do Granady bądź północnej Afryki. Zwycięzcy zapewniali im wolność wyznania i zachowanie majątków za cenę politycznej lojalności i wyższych niż w przypadku chrześcijan podatków. Do czasu zakończenia rekonkwisty chrześcijańscy władcy nie usiłowali narzucić swym poddanym religijnej jedności, dzięki czemu "chrześcijańska Hiszpania była jedynym krajem chrześcijaństwa, gdzie mogły żyć bez prześladowań znaczne mniejszości religijne". Kraje hiszpańskie były – przynajmniej do końca XIII wieku – miejscem, gdzie przedstawiciele różnych ras i religii mogli współżyć względnie harmonijnie pod rządami władców, którzy z dumą używali tytułu "monarchów trzech religii". W dodatku świat chrześcijański i muzułmański nigdy nie był od siebie całkowicie odseparowany – prowadziły przecież wymianę handlową, utrzymywały dyplomatów i zawierały sojusze. Muzułmanie (czyli tzw. mudejares), którzy zdecydowali się zostać pod panowaniem chrześcijan, byli w większości dobrymi rolnikami i rzemieślnikami, przynoszącymi spory dochód Koronie. Żydzi, zamieszkujący głównie w miastach, zmonopolizowali w nich handel, pośrednictwo, usługi finansowe i wolne zawody z medycyną na czele. Jednak z czasem ich bogactwo, ostentacja i rosnące wpływy w społeczeństwie stały się przyczyną zatargów i konfliktów ze starymi chrześcijanami (prawowitymi gospodarzami kraju). Wiek XIV przyniósł załamanie się tej względnej równowagi. Obok ideologiczno-religijnej konfrontacji doszło także do konfrontacji militarnej. Pierwszym krokiem, jaki uczyniono w tym kierunku, był dekret biskupów kastylijskich obradujących na synodzie w Zamorze w 1313 roku, nawołujący do zachowania pewnej równowagi przy obsadzaniu stanowisk państwowych i publicznych. Zdarzało się bowiem, że chrześcijanie byli dyskryminowani w świecie finansów, prawie całkowicie podporządkowanemu Żydom. Józef Tyszkiewicz wprost wskazuje na pewny aspekt: "W kraju wyczerpanym wiekowymi walkami, doszło wreszcie do tego, że w krótkim czasie Żydzi zawładnęli wszystkimi źródłami dochodów państwa, opanowali wszystkie wybitne stanowiska rządowe, i to począwszy, jak zazwyczaj, od dostojników armii, bankierów, kupców, lekarzy i prawników, a kończąc na ministrach, radzie koronnej, a nawet... mitrach biskupich! ". Preferencje przy obsadzaniu stanowisk przyczyniły się do wydania dekretu zakazującego katolikom uczestniczenia w życiu publicznym i rozrywkowym Żydów i muzułmanów. Kolejnym krokiem był dekret synodu w Salamance z 1335 roku, zabraniający katolikom korzystania z usług lekarzy żydowskich i muzułmańskich. Synod w Walencji w roku 1338 zabraniał pod groźbą ekskomuniki handlu w niedzielę, co oczywiście uderzało przede wszystkim w handlowców pochodzenia żydowskiego. Tego rodzaju dekrety były podyktowane przede wszystkim walką z przywilejami, krytykowanymi przez chrześcijan; przywileje te funkcjonowały od lat w społeczeństwie hiszpańskim (np. wszystkie sprawy kryminalne popełniane przez Żydów wyjęte były spod jurysdykcji sądów powszechnych, a podlegały jedynie osądowi rabina). Często pomijanym faktem był udział samych Żydów w tworzeniu praw przeciw swym współwyznawcom. Rabin Burgos Salomon Ha-Levi, dochodząc do godności kanclerza Kastylii, a potem legata papieskiego w Kastylii (przyjmując chrzest i zmieniając nazwisko na Paweł de Santa Maria) stał się twórca traktatu Scrutinium scriptuarum, sive dialogis Sauli et Pauli contra Iudaeos z 1432 roku, nawołującego wprost do pogromów gett żydowskich. Podobnym przykładem jest traktat wymierzony w religię swych przodków, napisany przez ex-rabina Jehoshua Ha-Lorqui (znanego jako Hieronim de Santa Fe). Atmosferę antysemityzmu podsycali także tacy ex-żydzi, jak Piotr de la Caballeria, Alfons de Espina (mówiący o narodzie żydowskim jako zdrajcach, bluźniercach, złodziejach, dzieciobójcach, homoseksualistach, morderczych lekarzach, trucicielach etc.). Najbardziej zdumiewać może zaś fakt, że w rodzinie Henriquezów, fundatorów późniejszej Inkwizycji hiszpańskiej (do których należał Ferdynand II) płynęła także żydowska krew. Ferdynand i Izabela, reformując zjednoczone przez siebie królestwo, pragnęli także rozwiązać narastający konflikt pomiędzy ścierającymi się grupami wyznaniowymi: katolikami, żydami i maurami. Do stworzenia Inkwizycji państwowej przyczynili się bezpośrednio Alfons de Horeja (którego kazań słuchała Izabela w Sewilli w 1477 roku), a także biskup Sewilli don Pedro Gonzales de Mendoza oraz osobisty spowiednik monarchów - Tomás de Torquemada (w którego żyłach także płynęła żydowska krew). Wszyscy oni opowiedzieli się za radykalnymi środkami w walce o czystość wiary na półwyspie iberyjskim. Te radykalne rozwiązania w postaci powołania Inkwizycji państwowej budziły sprzeciw nie tylko hierarchii kościelnej (wprowadzenie Inkwizycji państwowej było utajnione przed synodem biskupów w Sewilli w 1478 roku, którzy zdecydowanie sprzeciwiali się siłowym rozwiązaniom kwestii innowierców w Hiszpanii). W efekcie nacisku Izabeli i Ferdynanda papież Sykstus IV dnia l XI 1478 roku bullą Exigit sincerae devotionis affectus. Reforma hiszpańskiego kościoła katolickiego dokonana przez kardynała Franciszek Jiménez de Cisneros, sprawiła iż Hiszpania z powodzeniem oparła się reformacji XVI wieku.
Al-Andalus
W 711 r. islamska armia Maurów z północnej Afryki najechała chrześcijańskich Wizygotów z Hiszpanii. Ich dowódca, Tariq ibn-Ziyad, podbił większość Hiszpanii w trakcie swojej ośmioletniej kampanii wojskowej. Wojska próbowały również przekroczyć Pireneje, ale zostały pokonane przez Franków pod Karolem Młotem podczas bitwy pod Tours w 732. Półwysep Iberyjski, za wyjątkiem niewielkich terenów na północnym zachodzie oraz baskijskich rejonów pirenejskich, stał się częścią rozwijającego się Imperium Umayyad nazywaną al-Andalus. W Muzeum Archeologii w Madrycie, dinar wytworzony pięć lat po podboju (716), posiada dwa napisy - arabskie Al-Andalus na jednej stronie i łacińskie Span(ica) na drugiej. Jest to prawdopodobnie najwcześniejsze świadectwo podbojów Maurów.
Kiedy Imperium Umayyadów zostało zastąpione przez Imperium Abbasydów w 750, lenna muzułmańskie zjednoczyły się w Emirat Kordoby rządzący Al-Andalusem i częściami północno-zachodniej Afryki. W 929 emir Abd-ar-Rahman III ogłosił się kalifem (występując jawnie przeciwko Kalifowi Abbasydów z Damaszku) podnosząc emirat do znacznie bardziej prestiżowego statusu kalifatu.
Okres Emiratu i Kalifatu jest znany z akceptowania i tolerowania się nawzajem chrześcijan, muzułmanów i żydów żyjących na tych samych terenach. Kalifat na przestrzeni X wieku jest nazywany złotym wiekiem Islamu. W kulturze muzułmańskiej, Andalus jest dzisiaj nostalgicznym symbolem złotej ery Islamu.
Po rozpadzie kalifatu w 1031, Al-Andalus znalazł się pod rządami fanatycznych berberskich dynastii Almorawidów i Almohadów, co zakończyło tradycyjną tolerancję w stosunku do chrześcijan i żydów. Kraj rozpadł się wtedy na dziesiątki małych, niepodległych islamskich państw, nazywanych taifami. Kraje chrześcijańskie okupujące północ i zachód powoli powiększały swoją władzę nad Hiszpanią: Galicja, Asturia, Leon, Nawarra i Katalonia były chrześcijańskimi twierdzami. Aragonia i Kastylia stały się chrześcijańskie w przeciągu paru następnych stuleci.
W 1212 koalicja chrześcijan pod przywództwem króla Kastylii Alfonsa VIII wygnała muzułmanów ze środkowej Hiszpanii po bitwie pod Las Navas de Tolosa, chociaż taifa Granady przetrwała jeszcze trzy następne wieki. 2 stycznia 1492 Boabdil z Granady, wódz Emiratu Gharnatahu (Granady), ostatniej twierdzy Islamu na Półwyspie Iberyjskim, poddał się armiom katolickiej Hiszpanii, świeżo zjednoczonej po ślubie Izabeli I Kastylijskiej i Ferdynanda II Aragońskiego. Andalus przestał istnieć.
Narodziny państewek chrześcijańskich. Chrześcijanie i muzułmanie w walce
Wypędzanie muzułmanów zostało zapoczątkowane przez pierwszego króla Asturii, Pelayo (718-737), który wydał walkę Maurom w górach Covadonga w roku 722. Jego synowie oraz dalsi potomkowie kontynuowali te działania, dopóki nie wypędzili wszystkich Arabów. W tym samym czasie we wschodniej części Półwyspu, frankijscy władcy ustanowili Marchię Hiszpańską na terenie dzisiejszych Pirenei oraz Katalonii, podbijając Gironę w 785 oraz Barcelonę w 801. Była to strefa oddzielające posiadłości chrześcijańskie od terenów zajętych przez muzułmanów.
Rekonkwista nie była jednak procesem jednoczącym chrześcijańskich władców do walki z muzułmanami, a państwa chrześcijańskie zajmujące tereny północnej Hiszpanii walczyły ze sobą tak często jak z innowiercami. Królestwo Asturii zostało uformowane pomiędzy łańcuchami górskimi północno-zachodniej Hiszpanii, a za swoją stolicę obrało Oviedo. Baskowie z Nawarry zajmowali tereny pirenejskie oraz doliny w obrębie Las Navas de Tolasa. Militarne osłabienie Umajjadów w Hiszpanii zapoczątkowało proces tworzenia się Królestwa Leónu, które pełnię niepodległości zdobyło w końcu w 913. Sancho III Wileki z Nawarry, wyróżniający się przywódca wojskowy, obsadził swojego syna Ferdynanda na tronie kastylijskim w 1028, przesuwając działania militarne jeszcze dalej na południe. Ferdynand był roztropnym oraz pobożnym monarchą, który zjednoczył Nawarrę, Galicję, Asturię oraz León.
Śmierć króla Kastylii Sancho II w 1072 oznaczała powrót do władzy Alfonso VI, przejmującego wszystkie domeny Ferdynanda I. Alfonso był uzdolnionym dowódcą i wiele dokonał w celu powiększenia swoich ziem. Jego kraj stał się wówczas jedną z najbardziej się liczących w Europie monarchii, a jego tolerancja wobec muzułmanów była jak na tamte czasy wyjątkowo duża. W czasie jego rządów, El Cid, jedenastowieczny heros hiszpańskiej epickiej powieści został wygnany z rodzinnych ziem oraz znalazł schronienie u muzułmańskich królów Saragossy. Po rozpadzie Kalifatu Kordoby, Al-Andalus rozpadł się na małe, walczące ze sobą państwa, co w ogromnym stopniu ułatwiło Alfonsowi ekspansję w kierunku południowym. Dotarł aż do Toledo w roku 1085, ale jego rozwój został zahamowany przez inwazję Almorawidów.
Rekonkwista Hiszpanii została w XIII wieku obwołana krucjatą, jednak po ostatecznym podbiciu ziem Granady, walczący opuścili szeregi armii. Rządy Ferdynanda oznaczały początek umocnienia się roli Hiszpanii na europejskiej scenie politycznej, kończąc dyplomatyczną izolację, wywołaną tarciami jego ojca z papieżem. Wtedy to został zbudowany Uniwersytet Salamanki, jeden z najstarszych uniwersytetów Europy, którego celem było nauczanie praw rządzących ekonomią w duchu chrześcijańskim. Potomek Ferdynanda, Alfonso X - zwany Uczonym - przyczynił się do wypromowania myśli klasycznej mauryjskich bibliotek i szkół.
Śmierć Sancho II w 1072 oznaczała powrót do władzy Alfonso VI, przejmującego wszystkie domeny Ferdynanda I. Alfonso był uzdolnionym dowódcą i wiele dokonał w celu powiększenia swoich ziem. Jego kraj stał się wówczas jedną z najbardziej liczących się w Europie monarchii, a jego tolerancja wobec muzułmanów była jak na tamte czase wyjątkowo duża. W czasie jego rządów, El Cid, jedenastowieczny bohater hiszpańskiej powieści epickiej, został wygnany z rodzinnych ziem oraz znalazł schronienie u muzułmańskich królów Saragossy. Po rozpadzie Kalifatu Kordowy, Al-Andalus rozpadł się na małe, walczące ze sobą państwa, co w ogromnym stopniu ułatwiło Alfonsowi ekspansję w kierunku południowym. Dotarł aż do Toledo w roku 1085, ale jego rozwój został zahamowany przez inwazję Almorawidów.
Po śmierci Alfonso VII, Leon i Kastylia ponownie się rozdzieliły, jednak nie na długo - syn Alfonso IX, Fernando Kastylijski zjednoczył dwa kraje obejmując tron w 1230. Fernando, zwany Świętym, przez całe swoje życie walczył z Maurami na południu. Rekonkwista Hiszpanii została w XIII wieku obwołana krucjatą, jednak po ostatecznym podbiciu ziem Granady, walczący opuścili szeregi armii. Rządy Fernanda oznaczały początek umocnienia się roli Hiszpanii na europejskiej scenie politycznej, kończąc dyplomatyczną izolację, wywołaną tarciami jego ojca z Papieżem. Wtedy to został zbudowany Uniwersytet Salamanki, jeden z najstarszych uniwersytetów Europy, którego celem było nauczanie praw rządących ekonomią w duchu chrześcijańskim. Potomek Fernanda, Alfons X - zwany Mądrym - przyczynił się do wypromowania myśli klasycznej maurskich bibliotek i szkół. Następni monarchowie, związani sojuszem z Królestwem Aragonii, odsuwali muzułmanów dalej na południe, w końcu podbijając Gibraltar w 1309. Despotyczne i krwawe rządy Pedra Okrutnego zakończyły się odsunięciem go od władzy, a prowadzone przez niego wojny z Aragonią spowodowały osłabienie Kastylii.
Momentem, który wskrzesił ruch jednoczący hiszpańskich chrześcijan, został nazwany okresem Katolickich Monarchów. Byli nimi Ferdynand II Katolicki oraz Izabela I Katolicka, którzy swoim małżeństwem ostatecznie zjednoczyli Hiszpanię jako królestwo. W czasie ich wspólnych rządów, wiele zamków szlachty zostało zburzonych oraz został opracowany publiczny system podatkowy. Ferdynand i Izabela opierali proces unifikacyjny na aspektach religijnych, politycznych oraz ekonomicznych. Właśnie wtedy muzułmanie zostali ostatecznie wygnani, Aragonia stała się monopolistą na Morzu Śródziemnomorskim, a Kastylia konkurowała z Portugalią o dominację na Oceanie Atlantyckim.
W 1499 roku, około pięćdziesiąt tysięcy Maurów z Granady zostało zmuszonych do przyjęcia chrztu. W trakcie wywołanego przez to powstania (znanego jako pierwsze powstanie Alpujurras), dopuszczono się masowych morderstw na osobach, które odmówiły przyjęcia chrztu oraz deportacji do Afryki. W związku z tym Maurowie, Żydzi oraz Gitanowie z Granady oraz okolicznych wiosek rozpoczęli masowe migracje na tereny górskie. W 1500 Cisneros powiedział: "Nikt z miasta nie jest chrześcijaninem, a wszystkie meczety są teraz kościołami".
Dzięki polityce sojuszy z europejskimi potęgami oraz podbojami Ameryki Południowej i Indii Zachodnich, Hiszpania rozpoczęła powolne budowanie swojego imperium. Traktat z Tordesillas, wynegocjowany pomiędzy papieżem Aleksandrem VI a Portugalią i Hiszpanią, podzielił świat na dwie strefy wpływów. Ogromne ilości złota z kopalni Nowego Świata trafiały do hiszpańskiego skarbca, co powodowało jednak wzrost inflacji oraz podminowało pozycję waluty. Ponadto, Hiszpania była zależna od swoich kolonii, a kiedy Elżbieta I rozpoczęła masowe napady na hiszpańskie statki, kraj Iberów cierpiał niewyobrażalne straty. Te przyczyny, oraz wygnanie ważnej ekonomicznie klasy Żydów i Maurów wywołały upadek ekonomii oraz zakończyły złoty wiek Hiszpanii.
Hiszpania Habsburgów
W czasach rządów cesarza Karola V (w Hiszpanii panującego jako Karol I), który do władzy doszedł po śmierci swojego dziadka Ferdynanda, Habsburgowie hiszpańscy kontrolowali terytoria rozciągające się od Argentyny aż po Królestwo Niderlandów oraz zaliczali się do najpotężniejszych sił europejskich. W związku z nagłą ekspansją terytorialną oraz umocnieniem politycznym ten okres w historii Hiszpanii nazywany jest Wiekiem Rozwoju. Pomimo iż Habsburgowie utożsamiani są przede wszystkim z historią środkowej Europy i tworzeniem potęgi monarchii austriackiej, gałąź tego rodu rządziła również w Hiszpanii od 1516 do 1700. W czasie ich przywództwa Hiszpania osiągnęła szczyt swojej siły i wpływów, jednak z czasem popadła w powolny proces rozkładu.
Narodziny imperium (1504-1521)
Znane nam dzisiaj państwo Hiszpanii zostało zjednoczone w 1469 roku małżeństwem Ferdynanda II Aragońskiego i Izabeli Kastylijskiej oraz podbojem taify Granady. W 1504 roku zmarła królowa Izabela i chociaż Ferdynand starał się utrzymać swoje zwierzchnictwo nad Kastylią, kastylijski dwór królewski (Cortes Generales) na jej następczynię koronował córkę Izabeli - Joannę. Mężem Joanny był Filip, syn habsburskiego cesarza Maksymiliana I i Marii Burgundzkiej.
Wkrótce po koronacji Joanna zaczęła wykazywać objawy poważnej choroby umysłowej. W rezultacie w 1506 roku Filip obwołał się regentem panującym w jej imieniu. Zmarł niedługo później w niewyjaśnionych okolicznościach, najprawdopodobniej otruty przez obłąkaną żonę. Jako że ich najstarszy syn, Karol, miał tylko sześć lat, Cortes Generales zezwolił ojcu Joanny, Ferdynandowi, na rządzenie krajem jako regent.
Od tego czasu Hiszpania była zjednoczona pod jednym władcą, Ferdynandem II Aragońskim. Jako monarcha panujący samodzielnie Ferdynand prowadził bardziej agresywną politykę zagraniczną od tej, którą praktykował jako małżonek Izabeli, powiększając strefę wpływu politycznego o posiadłości włoskie, o które nieustannie walczył z Wenecją i Francją. Pierwszym konfliktem militarnym była Wojna Ligi z Cambrai, w której hiszpańscy żołnierze wyróżnili się w trakcie walk z Republiką Wenecji, m.in. podczas Bitwy pod Agnadello (1509). Rok później Ferdynand przyłączył się do Świętej Ligi wymierzonej przeciwko Francji mając nadzieję na odzyskanie Neapolu - do którego zgłaszał roszczenia dynastyczne - oraz Nawarry - którą gwarantowało mu małżeństwo z Germaine de Foix. Zwycięstwo nie było jednak tak przytłaczające jak to odniesione nad Wenecją i Francja ostatecznie zgodziła się na pokój w 1516, który ustanawiał francuskie zwierzchnictwo nad Mediolanem oraz uznawał hiszpańską władzę w północnej Nawarze. Ferdynand zmarł tego samego roku.
Na tron wstąpił młody Karol (panujący jako Karol I) ostatecznie jednocząc monarchię hiszpańską pod jednym berłem. Odziedziczył wszystkie posiadłości hiszpańskie w Nowym Świecie oraz na Morzu Śródziemnym, a po śmierci ojca w 1506 otrzymał również Niderlandy, Franche-Comté oraz Flandrię. W 1519 roku, po śmierci swego dziadka Maksymiliana I, Karol odziedziczył habsburskie terytoria w Niemczech oraz został wybrany cesarzem Świętego Narodu Niemieckiego (jako Karol V). Jego matka zachowała tytuł królowej Kastylii aż do śmierci w 1555, jednak z powodu stanu jej zdrowia to Karol zgromadził całą władzę w swoim ręku. Uważa się, że był w tym czasie najpotężniejszym władcą wśród państw chrześcijańskich.
Akumulacja tak wielkiej potęgi w rękach jednego człowieka niepokoiła Franciszka I, króla Francji, który został otoczony przez terytoria Habsburgów. W 1521 Franciszek najechał hiszpańskie ziemie we Włoszech, rozpoczynając drugi francusko-hiszpański konflikt w tym stuleciu. Wojna okazała się tragiczna dla Francji, która poniosła sromotne klęski w bitwach pod Bikkoką (1522), Pawią i Landriano. Ostatecznie agresorzy zgodzili się na przekazanie Mediolanu koronie habsburskiej.
Cesarz i król (1519-1556)
Zwycięstwo Karola w bitwie pod Pawią w 1525 zaskoczyło Włochów i Niemców oraz potwierdziło ich obawy, iż może on poszukiwać jeszcze większej władzy i uciekać się do konfrontacji militarnych. Papież Klemens VII zmienił wówczas strony, dołączając do sił francusko-włoskich i wraz z nimi zaatakował monarchię habsburską w wojnie Ligi z Cognac. W 1527 roku Karol V, sprowokowany przez papieża, który starał się wpływać na świeckie - według Karola - sprawy, najechał i zdobył Rzym. Papiestwo zostało wtedy ośmieszone do tego stopnia, że zarówno Klemens jak i jego następcy zaczęli zachowywać znacznie większy umiar w mieszaniu się w sprawy pozakościelne. Aby polepszyć relacje z Karolem papież odmówił unieważnienia małżeństwa Henryka VIII z Katarzyną Aragońską (ciotką Karola). Pokój barceloński, zawarty pomiędzy Karolem i papieżem Klemensem w 1529, oznaczał cieplejsze stosunki obu władców, określał Królestwo Hiszpanii obrońcą wiary katolickiej oraz uznawał Karola za prawowitego króla Lombardii. W zamian za to hiszpańska interwencja zbrojna pomogła w rozbiciu powstania w Republice Florenckiej.
W 1543 Franciszek I, król Francji, ogłosił swój bezprecedensowy sojusz z sułtanem osmańskim Sulejmanem Wspaniałym oraz przystąpił do okupacji hiszpańskiej Nicei. Henryk VIII, który żywił ogromną niechęć do Francuzów, przystąpił wraz z Karolem do inwazji na terytoria francuskie. Pomimo rozbicia armii hiszpańskiej w Bitwie pod Ceresole w Sabaudii, siły Henryka radziły sobie lepiej i ostatecznie Francja została zmuszona do przyjęcia warunków pokojowych. Austriacy dowodzeni przez młodszego brata Karola, Ferdynanda, zaangażowali się w walki z Turkami na Bałkanach. Po ustabilizowaniu sytuacji, Karol mógł zająć się swoim starym problemem - Ligą Szmalkadzką.
Reformacja w Niemczech rozpoczęła się w 1517 roku. Karol, w związku ze swoją pozycją cesarza, rozległymi posiadłościami niemieckimi oraz bliskimi stosunkami z habsburskimi krewnymi w Austrii, starał się zachować stabilność polityczną w granicach Cesarstwa. Wojna chłopska wybuchła w roku 1524 i ogarnęła większość ziem, aż do brutalnego stłumienia w 1526. Od tego czasu protestanci byli zorganizowani w ligę o charakterze obronnym, której celem była wzajemna ochrona przed zakusami cesarza Karola V. Pod protekcją Ligi Szmalkadzkiej kraje protestanckie dopuściły się czynów oburzających katolickie instytucje kościelne - m.in. konfiskaty terytoriów należących do dostojników - urągając tym samym autorytetowi cesarza. Liga sprzymierzyła się z Franciszkiem I, który jednak po porażce w 1544 został zmuszony do unieważnienia sojuszu. Karol starał się to wykorzystać - najpierw pokojowo podczas soboru w Trydencie w 1545. Protestanci jednak, urażeni stanowiskiem katolików w procesie negocjacyjnym, wyruszyli na wojnę pod przywództwem Elektora Saksonii, Maurycego. Karol najechał tereny niemieckie na czele wojsk holendersko-hiszpańskich, mając na nadzieję na przywrócenie autorytetu cesarskiego. Poprowadził armię między innymi do znaczącego zwycięstwa w Bitwie pod Mühlbergiem w 1547. W 1555 roku Karol podpisał traktat pokojowy w Augsburgu, przywracając stabilizację oraz ustanawiając bardzo niepopularną w kręgach hiszpańskiego i włoskiego duchowieństwa zasadę cuius regio, eius religio. Jego zaangażowanie w wojnę niemiecką ugruntowało rolę Hiszpanii jako protektora sprawy Habsburgów w obrębie cesarstwa. Siedem dekad później doprowadzi to do wojny, która ostatecznie obniży wysoką pozycję Hiszpanii wśród potęg europejskich.
W 1526 Karol ożenił sie z Izabelą, siostrą Jana III, króla Portugalii. W 1556 Karol abdykował, przekazując hiszpańkie imperium Filipowi II, a Cesarstwo Niemieckie bratu, Ferdynandowi. Sam wycofał się do klasztoru w Yuste (Estremadura, Hiszpania), gdzie prawdopodobnie przeżył załamanie nerwowe. Zmarł w 1558.
Od San Quentin do Lepanto (1556-1571)
Gdy w 1547 do władzy we Francji doszedł Henryk II, od razu odnowił konflikt z Hiszpanią. Potomek Karola, Filip II, przeprowadził wtedy błyskawiczną wojnę ofensywną, pokonując Francuzów pod San Quentin w Pikardii w 1557 oraz pod Gravelines tego samego roku. Zawarty w 1559 roku pokój z Cateau-Cambrésis ostatecznie potwierdził hiszpańskie posiadłości we Włoszech.
W trakcie świętowania zawartego traktatu Henryk zmarł po ugodzeniu przez drzazgę ze złamanej kopii. Francję przez następne trzydzieści lat nawiedzały wojny domowe i niepokoje polityczne (zob. Francuska wojna o religię), co uniemożliwiło temu krajowi efektywne konkurowanie z Hiszpanią i Austrią w walkach o wpływy w Europie. Pozbawieni poważnych konkurentów Hiszpanie przystąpili do ekspansji gospodarczej, handlowej i kolonialnej, osiągając szczyt swojej potęgi w latach 1559-1643. Karol i jego potomkowie, pomimo iż wyjątkowo dbali o zachowanie stabilności w obrębach monarchii hiszpańskiej, postrzegali ją jedynie jako część swojego imperium. Nie przykładali uwagi do jej rozwoju i obrony interesów, koncentrując się przede wszystkim na ogólnych celach rodu - co oznaczało osłabianie siły Francji i Imperium Osmańskiego oraz utrzymywanie katolickiej hegemonii na terenie Niemiec. Ten właśnie stracony czas, które m.in. Anglia i Holandia poświęcały na dynamiczny rozwój, przyczynił się do powolnego upadku Hiszpanii.
Hiszpańskie imperium kolonialne stopniowo rosło od czasów Ferdynanda i Izabeli (zob. Hiszpański podbój Ameryki, Hiszpańska_kolonizacja_Ameryki_Północnej). Aztekowie i Inkowie zostali podbici w trakcie rządów Karola, kolejno w latach 1519-1521 i 1540-1558. Hiszpańskie osady były zakładane w Nowym Świecie - Buenos Aires w 1536, Kolumbia w 1530, Manila na Filipinach w 1572, a Floryda w latach sześćdziesiątych. Zamorskie terytoria dostarczały Hiszpanii bogactw, jednak przyczyniły się również do zjawiska hiperinflacji. Zamiast wzmacniać hiszpańską ekonomię, srebro i złoto uczyniły ją zależną od zagranicznych źródeł surowców i dóbr. Ekonomiczna i socjalna rewolucja w najlepsze trwająca w Anglii i Francji, ominęła Półwysep Iberyjski szerokim łukiem.
Po zwycięstwie nad Francją w 1559 roku wzrosły ambicje Filipa, który czynił coraz śmielsze plany. Osmańska Turcja, od dawna zagrażająca habsburskim rządom na Bałkanach i w północno-zachodniej Afryce, miała stać się jego następnym celem. Wiele lat wcześniej ekspedycja wysłana przez Ferdynanda i Izabelę odbiła Melillę w 1497 i Oran w 1509. Karol, ojciec Filipa, wolał podczas walk z muzułmanami kłaść nacisk na działania morskie, utrudniając Turkom desanty na weneckie terytoria (Kretę, Korfu, Wyspy Jońskie). W 1565 roku Hiszpania pokonała wojska tureckie podczas bitwy o strategicznie ważną Maltę, której garnizon dowodzony był przez Zakon Joanitów. Tego samego roku zmarł Sulejman Wspaniały, a do władzy doszedł znacznie mniej uzdolniony Selim II, który zdecydował się na przeniesienie działań wojennych na tereny ojczyste. W 1571 ekspedycja morska dowodzona przez Filipowego bękarta, Juana z Austrii, zniszczyła całkowicie flotę turecką w Bitwie pod Lepanto, eliminując widmo tureckich statków zagrażających Morzu Śródziemnemu, oraz zakończyła długi okres dominacji floty Imperium Osmańskiego na morzu Śródziemnnym. Była także pierwszą oznaką słabnięcia wielkiej potęgi osmańskiej.
Pierwsze poważne problemy (1571-1598)
Radość w Madrycie nie trwała długo. W 1566 roku w Niderlandach Hiszpańskich wybuchło powstanie, które stłumić miała armia księcia Alby. Dwa lata później Wilhelm I Orański przeprowadził nieudaną próbę obalenia krwawego dyktatora, co dało początek wojnie osiemdziesięcioletniej, ostatecznie zakończonej uzyskaniem przez Niderlandy niepodległości. Hiszpanie, którzy znaczną część swojego bogactwa zawdzięczali pełnym manufaktur i rozwiniętym handlowo Niderlandom - a w szczególności portowej Antwerpii - za wszelką cenę starali się utrzymać porządek oraz swoją władzę nad Holandią. W 1572, grupa holenderskich najemników, znanych jako watergeuzen ("morscy żebracy") zdobyła kilka miast portowych, ogłosiła swoje poparcie dla Wilhelma oraz odwołała władzę hiszpańską.
Dla Hiszpanii wojna była ogromną klęską. W 1574 armia hiszpańską pod dowództwem Ludwika de Requesénsa musiała przerwać oblężenie Leiden, po tym jak Holendrzy zniszczyli tamy chroniące nizinne prowincje przed żywiołem Morza Północnego. W 1576, kiedy kraj musiał uporać się z utrzymaniem osiemdziesięciotysiecznej armii i trzystuokrętowej floty, Filip zmuszony był ogłosić bankructwo. Armia w Holandii wkrótce dokonała przewrotu, zdobyła Antwerpię i rozpoczęła bezwzględne pustoszenie południowej Holandii, tylko zachęcając tamtejsze prowincje do przyłączenia się do powstania. Hiszpanie wybrali drogę negocjacji i ostatecznie udało im się przywrócić pokój w południowych prowincjach, podpisując Unię z Arras w 1579. Porozumienie zmuszało oddziały hiszpańskie do opuszczenia Flandrii i Franche-Comte.
W 1580, po śmierci Henryka Cnotliwego, ostatniego męskiego potomka portugalskiej dynastii rządzącej, Filip mógł umocnić swoją pozycję w Europie. Wysunął pretensje do portugalskiego tronu na podstawie niezbyt jasnych koligacji rodowych oraz wysłał armię pod księciem Albą, aby zapewnić sobie sukcesję. Pomimo iż hiszpańska okupacja nie podobała się Portugalczykom równie mocno jak Holendrom, Filip został koronowany na króla Portugalii. Jego nowo stworzone imperium zajmowało większość znanego Nowego Świata oraz ogromne terytoria w Afryce i Azji.
Panowanie w Portugalii wymagało ogromnych nakładów na siły okupacyjne, a Hiszpania wciąż nie mogła się podnieść po bankructwie z 1576. W 1584 Wilhelm Cichy został zamordowany przez obłąkanego katolickiego fundamentalistę, jednak mimo śmierci największego przywódcy holenderskiego ruchu oporu wojna nie zakończyła się. W 1586 królowa Elżbieta I poparła protestantów w Holandii i Francji, a jej najznamienitszy admirał - Sir Francis Drake - rozpoczął zmasowane ataki na hiszpańskie statki handlowe na Morzu Karaibskim oraz Oceanie Spokojnym. Szczególnie pamiętana jest Bitwa o Kadyks, kiedy Drake zniszczył trzon stacjonującej tam armady hiszpańskiej. W 1588, mając nadzieję na ostateczne wyeliminowanie knowań Elżbiety, Filip wysłał flotę ku wybrzeżom Anglii. Ze stu trzydziestu wysłanych statków powróciła tylko połowa, a dwadzieścia tysięcy transportowanych nimi piechurów zaginęło w odmętach Oceanu Atlantyckiego. Ten tragiczny rezultat, związany z niesprzyjającymi warunkami pogodowymi oraz pewną dozą szczęścia sił floty brytyjskiej, zapoczątkował koniec hiszpańskiej supremacji na otwartych morzach.
Hiszpania zaangażowała się w wojny religijne we Francji po śmierci Henryka II. W 1589 Henryk III, ostatni z dynastii Walezjuszy, zmarł u murów Paryża. Jego następca, Henryk IV z Nawarry, pierwszy król z rodu Burbonów, był osobą o niesłychanych talentach dyplomatycznych oraz przywódczych - odniósł zwycięstwa nad Ligą Katolicką pod Arques w 1589 oraz Ivry w 1590. Nie chcąc dopuścić do koronacji Henryka, Hiszpanie podzielili swoje siły w Holandii i zaatakowali Francję w roku 1590.
"Bóg jest Hiszpanem" (1596-1626)
Tocząc wojny z Anglią, Francją i Holandią, których armie prowadzone były przez wybitnych dowódców i strategów, znajdująca się w kryzysie gospodarczym Hiszpania nie miała żadnych szans. Dodatkowych problemów przysparzali Hiszpanom piraci, napadając na ich statki transportowe na Atlantyku i prawie całkowicie przerywając ważne dostawy złota z Nowego Świata. W końcu monarchia hiszpańska zmuszona była po raz wtóry ogłosić bankructwo - tym razem w 1596. Hiszpanie próbowali zakończyć prowadzone przez siebie walki, najpierw podpisując pokój w Vervins z Francją w 1598, który uznawał Henryka IV (katolika od 1593) za władcę Francji oraz przywracał wiele ustaleń z poprzedniego porozumienia z Cateau-Cambrésis. Kolejnym posunięciem było zawarcie w 1604 roku pokoju z Anglią, kiedy na tronie brytyjskim Elżbietę I zastąpił bardziej układny Jakub I Stuart.
Traktaty pokojowe z Anglią i Francją pozwoliły Hiszpanii skupić się na odzyskaniu władzy nad prowincjami holenderskimi. Holendrzy, dowodzeni przez syna Wilhelma Cichego, Maurycego Nassau, od 1590 zdobyli szereg miast granicznych - w tym bardzo ważną Bredę. Wtedy na scenę wkroczył Ambrosio Spinola, przerzucony z frontu angielskiego. Bezlitośnie nacierał na armię Maurycego, a jedynym powodem, dla którego nie podbił całych Niderlandów, było kolejne bankructwo Hiszpanii w 1607. W 1609 r. między walczącymi stronami został podpisany tak zwany rozejm dwunastoletni.
Podczas okresu zawieszenia broni Hiszpania poczyniła wiele dla naprawy swoich finansów, gospodarki oraz prestiżu. W Niderlandach rządy córki Filipa II, Izabeli Klary Eugenii i jej męża, arcyksięcia Alberta, przywróciły stabilizację na obszarach dzisiejszej Belgii oraz uspokoiły antyhiszpańskie nastroje społeczne. Następca na tronie Filipa II, Filip III, był raczej marnym władcą, który wolał, aby inni zajmowali się rządzeniem. Jego głównym ministrem został książę Lerma, który sprawność w zarządzaniu finansami wykorzystywał również do powiększania własnego majątku - przekupstwem i machlojkami zgromadził przez lata fortunę czterdziestu czterech milionów talarów, która czyniła go jednym z najzamożniejszych ludzi w całej Europie. Tak potężny majątek przyciągał uwagę wrogów, którzy ostatecznie publicznie oskarżyli go o korupcję i defraudację. W 1618 Filip III na jego miejscu obsadził Don Baltazara de Zúñigę. Zarówno Lerma jak i Filip nie przykładali uwagi do stosunków z Austrią, jednak Zúñiga, będący wieloletnim ambasadorem przy Wiedniu, wierzył, że droga do umocnienia Hiszpanii i osłabienia Francji wiedzie właśnie przez sojusz z tym państwem.
W 1618 roku sprowokowany defenestracją praską Ferdynand II wypowiedział wojnę Unii Ewangelickiej i Czechom. Zachęcony przez Zúñigę Filip wsparł austriackich Habsburgów, angażując tym samym swój kraj w wojnę trzydziestoletnią. Ambrosio Spinola, wzrastający talent sił hiszpańskich, został wysłany na czele Armii Flandryjskiej celem interwencji i udzielenia wszelkiej pomocy koalicjantom Austrii. W 1621 nieefektywny i mało przebojowy Filip III został zastąpiony na tronie przez znacznie bardziej aktywnego i pobożnego Filipa IV. Następnego roku miejsce Zúñigi objął Gaspar de Guzmán, hrabia-diuk Olivares, który wierzył, że wszystkie nieszczęścia Hiszpanii orbitują wokół sprawy holenderskiej. Po początkowych niewielkich zwycięstwach Czesi zostali pokonani w bitwie pod Białą Górą w 1621 oraz później pod Stadtlohn w 1623. Wojna ze Zjednoczonymi Prowincjami rozgorzała na nowo w 1621, a Spinola odbił Bredę w 1625. Wtedy do konfliktu po stronie holenderskiej włączył się Chrystian IV, król Danii i Norwegii, jednak został pokonany przez cesarskiego generała Alberta Wallensteina na moście Dessau oraz pod Lutter w 1626. Kiedy protestanci przycichli, w Madrycie pojawiła się nadzieją na reinkorporację Niderlandów do korony. Francja znów uwikłana była w swoje niepokoje polityczne (słynne oblężenie La Rochelle rozpoczęło się w 1627), a powrót Hiszpanii na piedestał wydawał się nieunikniony. Wtedy to Olivares wypowiedział słowa: "Bóg jest Hiszpanem i walczy dziś za nasz kraj".
Droga do Rocroi (1626-1643)
Niestety, Olivares nie pasował do swoich czasów - wiedział, że Hiszpania potrzebuje nagłych reform, ale aby je przeprowadzić, musiał osiągnąć stabilizację polityczną. Jednym z jego priorytetów było ostateczne zniszczenie Zjednoczonych Prowincji, ponieważ za każdą koalicją wymierzoną przeciw Habsburgom stała holenderska moneta - bankierzy walczyli z hiszpańskim monopolem w Sewilli, a osadnicy i najemnicy na całym świecie próbowali podminować hiszpańsko-portugalską hegemonię. Wojna zdawała się iść po myśli Spinoli, a koniec problemów wydawał się bliski.
W 1627 roku hiszpańska gospodarka upadła po raz kolejny. Hiszpanie, próbując opłacić armię i sprostać kosztom wojny, zaczęli zmniejszać wartość swoich monet, a ceny w całym kraju gwałtownie wzrosły. Aż do 1631 roku na większości terenów kastylijskich panował handel wymienny związany z kryzysem walutowym, a rząd nie był w stanie zebrać jakichkolwiek podatków od chłopstwa, polegając całkowicie w tym względzie na zamorskich koloniach. Hiszpańskie oddziały na terenie Niemiec, w związku z zaprzestaniem przez dowództwo wypłaty żołdu, plądrowały gospodarstwa oraz grabiły wsie. Olivares, który podejmował coraz śmielsze kroki na płaszczyźnie podatkowej, był obwiniany za bezowocną i upokarzającą wojnę we Włoszech (tzw. wojna o sukcesję mantuańską) oraz niepowodzenia ekonomiczne. Holendrzy, którzy w trakcie rozejmu dwunastoletniego położyli szczególny nacisk na rozbudowę floty wojennej, całkowicie pogrążyli hiszpański handel morski - jedyną gałąź gospodarki, która utrzymywała kraj Filipa. Hiszpanie, po zniszczeniu Armady przez siły holenderskie, nie byli już w stanie opierać się niebiezpieczeństwu ciągnącemu od strony wód.
W 1630 Gustaw Adolf, prawdopodobnie najzdolniejszy i najbardziej przewidujący dowódca tamtej epoki, dokonał desantu na północne Niemcy oraz poszedł z odsieczą Stralsund - ostatniej twierdzy nieprzychylnej cesarzowi. Gustaw rozpoczął bezwględne parcie w kierunku południowym, odnosząc znaczące zwycięstwa pod Breitenfeld i Lützen, przysparzając sprawie protestanckiej coraz więcej zwolenników. Szanse katolików wzrosły po śmierci Gustawa pod Lützen w 1632 oraz po niespodziewanym zwycięstwie sił cesarskich pod kardynałem Ferdynandem i Ferdynandem II w bitwie pod Nördlingen w roku 1634. Zdobywszy niewielką przewagę, cesarz zaproponował zmęczonym walką przeciwnikom traktat pokojowy w 1634. Wielu władców go zaakceptowało, w tym trzej najpotężniejsi - elektorzy Brandenburgii i Saksonii oraz król francuski.
Kardynał Richelieu był silnym zwolennikiem sił protestanckich i holenderskich oraz często wysyłał im fundusze i ekwipunek, mając nadzieję na utemperowanie pozycji Habsburgów w Europie. Richelieu stwierdził, że podpisany pokój praski kolidował z interesami francuskimi i wypowiedział wojnę Austriakom i Hiszpanom po paru miesiącach od jego zawarcia. Doświadczone siły hiszpańskie w początkowej fazie wojny odniosły szereg sukcesów, a armia okupująca Holandię wyruszyła w błyskawicznym marszu z północy, mając nadzieję na szybkie rozwiązanie problemu, zanim jeszcze Hiszpania zaczęłaby odczuwać piętno kolejnej wojny. Podczas tak zwanego année de Corbie, 1636, armia Hiszpanii dotarła aż do Amiens i Corbie, bezpośrednio zagrażając Paryżowi i niemalże kończąc wojnę na swoich warunkach, jednak po roku 1636 Olivares przestraszył się wizji kolejnego bankructwa i armia nigdy już nie wdzierała się tak głęboko.
Podczas bitwy o Downs w 1639 Armada została zdziesiątkowana przez holenderską flotyllę, uniemożliwiając władzom zaopatrywanie wojsk w Prowincjach. Armia Flandryjska, składająca się z najlepszych hiszpańskich żołnierzy i dowódców, została najechana przez Ludwika II Burbońskiego, Księcia Condé pod Rocroi w 1643 roku. Hiszpanie, pod dowództwem Francisco de Melo, zostali całkowicie rozbici - francuska kawaleria zabiła bądź schwytała większość piechoty. Zakwestionowana została nieskazitelna reputacja oddziałów flandryjskich, a wraz z nią majestat i potęga Hiszpanii.
Ostatni hiszpańscy Habsburgowie (1643-1700)
Wspierani przez Francuzów Katalończycy, Neapolitańczycy i Portugalczycy wzniecili bunt w latach czterdziestych siedemnastego wieku. Nadzieja na Niderlandy Hiszpańskie została pogrzebana po przegranej bitwie pod Lens w 1648, a traktat pokojowy podpisany w Westfalii uznawał ostatecznie niepodległość Zjednocznych Prowincji, kończąc tym samym wojny osiemdziesięcioletnią i trzydziestoletnią. Wojna z Francją trwała jeszcze przez jedenaście lat - pomimo francuskich niepokojów i trwającej w latach 1648-1652 wojny domowej (zob. Fronda), zruinowana ekonomicznie Hiszpania nie była w stanie zdobyć przewagi. Neapol został odbity w 1648, a Katalonia w 1652, jednak wojna zakończyła się dopiero po bitwie pod Dunkierką, gdzie armia francuska pod dowództwem marszałka de Turenne rozbiła pozostałości niegdyś świetnej hiszpańskiej armii. Hiszpanie w 1659 podpisali pokój pirenejski, który przekazywał Francji Rousillon, Foix, Artois i znaczną część Lotaryngii.
Powstanie w Portugalii zostało wzniecone w 1640 roku przez Jana IV, władcę z dynastii Bragança. Hiszpanie, zaangażowani jeszcze wtedy w wojnę z Francją oraz targani szeregiem innych buntów i rewolt, nie mogli sobie pozwolić na żadną interwencję zbrojną aż do 1657. Kiedy w tym roku zmarł Jan IV, armia hiszpańska próbowała spacyfikować sprzymierzeńców jego syna i sukcesora, Alfonsa VI, jednak została pobita pod Ameixial w 1663 oraz Monte Claros w 1665. Traktat pokojowy z roku 1668 uznawał niepodległość Portugalii i jej niezależność od korony hiszpańskiej.
Filip IV, za życia którego rozpadło się potężne imperium Hiszpanii, powoli popadał w stany depresyjne. W 1643 roku podjął ważną decyzję odwołania Olivaresa, a trzy lata później, w wieku lat siedemnastu zmarł jego syn, Baltazar Carlos. Pod koniec życia Filip zaczął przejawiać zainteresowania mistyczne i rozpaczliwie próbował naprawić część wyrządzonych krajowi szkód. Umierając w 1665 miał nadzieję, że jego jedynemu żyjącemu synowi, Karolowi, uda się cokolwiek zmienić. Niestety, Karol był zacofanym umysłowo kaleką, który przez całe swoje życie ulegał wpływom matki. Prowadząc prywatne boje ze swoją niedołężnością i dotykającymi go na dworze kpinami nie był w stanie przykładać uwagi do naglących spraw królestwa.
W latach 1667-1668 Ludwik XIV rozpoczął wojnę dewolucyjną wymierzoną przeciwko pozostałościom Hiszpańskich Niderlandów. Ani Karol, ani jego matka nie byli w stanie przeciwstawić się bezwzględnej machinie wojennej wybitnego władcy francuskiego. Hiszpania straciła wtedy znaczne połacie terytoriów, między innymi miasta Lille i Charleroi. Wkrótce rozgorzała wojna dziewięcioletnia, w trakcie której Ludwik po raz wtóry zaatakował holenderskie posiadłości Hiszpanów. Jego armia, dowodzona przez Księcia Luksemburga, pokonała Hiszpanię pod Fleurus (1690) oraz walczące po stronie Karola Niderlandy. Wojna zakończyła się stratą prawie całych Hiszpańskich Niderlandów, w tym m.in. bardzo ważnych miast Gandawa i Luksemburg. Pokazała światu również jak zacofane i bezużyteczne są hiszpańskie mechanizmy obronne i urzędnicze - nieefektywny rząd w Madrycie nie podjął żadnych kroków, żeby je ulepszyć.
Świat w ostatnich dekadach siedemnastego wieku był świadkiem stagnacji i rozkładu Hiszpanii. Kiedy reszta Europy przechodziła przez ważne przemiany rządowe i społeczne - Król Słońce we Francji, Chwalebna Rewolucja w Anglii - Hiszpania żyła we własnym świecie biurokracji i korupcji. Aparat urzędniczy, wykształcony na charyzmatycznych, inteligetnych i obrotnych postaciach Karola I oraz Filipa II, wymagał silnego i zdolnego monarchy. Słabość Filipa III i Filipa IV doprowadziła do ostatecznego wymazania Hiszpanii z areny międzynarodowej. Bezdzietny Karol II na łożu śmierci jako swojego następcę wyznaczył księcia Filipa de Anjou Burbona, nie chcąc, aby jego kraj dziedziczył Habsburg. Zmarł w 1700, dokładnie dwieście lat po narodzinach Karola I. Doprowadziło to do wojny o tron w Hiszpanii.
Społeczeństwo i Inkwizycja (1504-1700)
Instytucja hiszpańskiej Inkwizycji została powołana do życia za rządów Ferdynanda i Izabeli, a rozpadła się dopiero w dziewiętnastym wieku. Karol I ustanowił ją formalnym urzędem sądowniczym podległym hiszpańskiem rządowi, jednak z czasem usamodzielniła się i stała się zależna jedynie od ciała biskupiego. Swoim działaniem zachęcała do fałszywych oskarżeń, zdrady i denuncjacji - stała się sposobem na wrogów, zazdrosnych przyjaciół, a nawet skłóconych małżonków chcących zagarnąć dla siebie całość majątku. Każde oskarżenie, nawet zupełne bezpodstawne i kłamliwe, prowadziło do wnikliwego śledztwa, a potem długiego procesu, w trakcie którego reputacja i dobre imię oskarżonego były bezpowrotnie tracone. Tak zwane auto de fé (hisz. "akt wiary"), czyli publiczny proces, tortury i potępienie, było brutalną ceremonią pełną poniżeń i upokorzeń.
Filip II znacznie rozwinął zasięg działania Inkwizycji, a podległość ortodoksji kościoła ustanowił jako jeden z najważniejszych celów swojej polityki. W 1559, trzy lata po dojściu Filipa do władzy, uchwalono przepisy zakazujące studentom podróży zagranicznych oraz wprowadzających cenzurę, na której czele stali dostojnicy Inkwizycji. Zabroniono importu książek oraz starano się usunąć wszystkie dzieła luterańskiej i kalwińskiej literatury, mając nadzieję na uniknięcie panującego we Francji chaosu.
Jednym z celów Inkwizycji było ściganie radykałów, którzy próbowali zmienić poglądy na niektóre doktryny kościelne w myśl reform protestanckich. Przemiany nie odniosły żadnego skutku, a Hiszpania po rekonkwiście stała się kolebką kontrreformacji. Prym w hiszpańskiej myśli kontrreformacyjnej wiodły dwie osoby - św. Teresa z Avili (znana w Polsce m.in. jako Teresa od Jezusa) oraz Ignacy Loyola. Teresa nawoływała do powrotu do pełnego monastycyzmu oraz przywrócenia niektórych starodawnych tradycji pokutnych. Wielokrotnie doświadczała mistycznych ekstaz oraz stała się wpływową postacią hiszpańskiej sztuki - do jej dzieł zaliczyć można m.in.: Życie (Libro de mi vida) Droga doskonałości (Camino de perfeccion, 1565-1570). Ignacy Loyola, założyciel zakonu jezuitów, był znany w Europie ze swoich poglądów na temat doskonałości umysłu oraz wkładu, który wniósł w ustanawianie powszechnej edukacji w Europie. W 1625, u szczytu potęgi Hiszpanii, Książę Olivares założył jezuickie colegia imperial w Madrycie, którego celem było zapoznawanie szlachty z naukami humanistycznymi oraz sztuką wojenną.
Potomkowie Maurów z południowej Hiszpanii zostali siłą zmuszeni do przyjęcia chrześcijaństwa w 1502, jednak za rządów Karola I mogli cieszyć się pewnym zakresem swobód - mogli przestrzegać swoich zwyczajów, ubioru i języka, a prawa dotyczące religii były często ignorowane. W 1568 roku, Filip II wymógł odnowienie starych praw, a Maurowie wzniecili powstanie (zob. powstanie Maurów.), które zostało stłumione przez włoskie oddziały Juana z Austrii (jednak Maurowie wycofali się w góry i niektóre oddziały istniały aż do 1570). Jednym z następstw rebelii były masowe wysiedlenia - rebelianci zostali zastąpieni na terenach wiejskich przez ponad dwanaście tysięcy chrześcijan. W 1609, z inicjatywy Księcia Lermy, Filip III wydalił prawie trzysta tysięcy Maurów do północnej Afryki.
Biurokracja (1504-1700)
Hiszpania, po rozwoju kolonialnym w Nowym Świecie oraz podboju państw Azteków i Inków, uzyskała stałe źródło wydobycia złota, którego większość Karol I wykorzystał podczas wojen w Europie. W latach czterdziestych szesnastego wieku w Potosi i Guanajuata odkryto ogromne złoża srebra, które gwarantowało imperium hiszpańskiemu stałe źródło dochodów. Wtedy to bicie monet pozostawiono prywatnym przedsiębiorcom oraz wprowadzono nowy podatek, tzw. quinto real, w ramach którego rząd dostawał piątą część wydobywanego srebra. Pomimo rozległych terenów do kontrolowania, aparat urzędniczy całkiem dobrze radził sobie w pobieraniu tego podatku - każda sztabka metalu musiała przejść przez Urząd Handlu w Sewilli, który podlegał bezpośrednio Radzie Indii, a wydobycie rtęci, która była niezbędna do uzyskiwania srebra z rudy, podlegało państwu.
Pomimo iż początkowa faza podboju kontynentów amerykańskich odznaczała się raczej nieregularnymi dostawami złota, już w latach pięćdziesiątych kruszec ten stał się stałym źródłem dochodu. Inflacja w Hiszpanii spowodowana była przede wszystkim ogromnym zadłużeniem państwa - Karol większość swoich wojen przeprowadzał będąc pod kreską, a w końcu w 1557, rok po jego abdykacji, Hiszpania musiała ogłosić bankructwo.
Skonfrontowani z rosnącym zagrożeniem ze strony piratów, Hiszpanie zaadaptowali bezprecedensowy system konwojów. Statki transportowe pod eskortą ciężkozbrojnych okrętów wojennych opuszczały porty amerykańskie w kwietniu i sierpniu każdego roku. System okazał się bardzo skuteczny; na przestrzeni lat tylko dwa konwoje zostały całkowicie zdobyte - w 1628 i 1656, kolejno na rzecz Holendrów i Anglików, cały czas jednak okręty były atakowane przez korsarzy, narażając admiralicję Wielkiej Armady na kosztowne naprawy.
Rozwój hiszpańskich kolonii w Nowym Świecie był nadzorowany przez aparat urzędniczy z Sewilli, który tylko w niewielkim stopniu podlegał rządowi w Madrycie. Głównymi priorytetami Karola I i Filipa II było uspokojenie sytuacji w Europie, więc poszczególnymi terytoriami w Ameryce zarządzali wicekrólowie i lokalni administratorzy. Habsburgowie traktowali kolonie bardziej jak stany feudalne, niż integralne części ich królestwa - tamtejsze władze posiadały więc niemal całkowitą autonomię, a jednym z niewielu ich obowiązków było rozliczanie się z podatków względem Madrytu. Habsburgowie przez wieki rządzili małymi, porozrzucanymi po całych Niemczech domenami, a ten wasalny model stosunków wdrażali również na terytorium Hiszpanii, przede wszystkim w Kraju Basków oraz Aragonii.
Oznaczało to, że podatki, rozbudowa infrastruktury oraz wewnętrzna polityka handlowa, były ustalane niezależnie w każdym rejonie kraju, co prowadziło do stworzenia się wielu barier, ceł oraz konfliktów na ziemiach Habsburgów. Karol I i Filip II, w przeciwieństwie do swoich następców, byli w stanie nadzorować te poszczególne dwory dzięki swoim wybitnym zdolnościom dyplomatycznym i politycznym. Rozwój Hiszpanii był nieco spowolniony faktem, iż obaj władcy większość czasu spędzali za granicą - przez lwią część szesnastego wieku kraj był administrowany z Brukseli i Antwerpii. Niejednolite, zbiurokratyzowane imperium, trzymane w ryzach przez zdolnego króla, zaczęło się obracać w perzynę po sukcesji słabego władcy.
Przeprowadzano próby zreformowania przestarzałej hiszpańskiej biurokracji. Karol, po koronowaniu na króla, chciał obsadzić rząd Holendrami i Flamandami, ze względu na ich obrotność i efektywność, jednak szlachta wydawała mu wtedy wojnę. Minister Filipa IV, Olivares, zawsze twierdził, że kluczem do odrodzenia Hiszpanii jest centralizacja aparatu urzędniczego - starał się nawet o całkowite zjednoczenie Portugalii z Hiszpanią, jednak nigdy nie miał okazji na zrealizowanie tych planów. Po abdykacji Karola narastały w kraju problemy z rozrastającą się biurokracją i korupcją. Położyła temu kres dymisja Olivaresa w 1643.
Ekonomia (1504-1700)
Jak większość państw europejskich, Hiszpanię w XIV i XV wieku dotknęły głód i czarna śmierć. W 1500 roku, kiedy Europa powoli podnosiła się po tych demograficznych katastrofach, liczba ludności zaczęła szybko wzrastać. Przykładem może być Sewilla, która z sześćdziesięciotysięcznego miasta pod koniec wieku stała się stupięćdziesięciotysięczną metropolią. Ponadto ludność rozpoczęła pierwsze migracje do miast, mając nadzieję na zatrudnienie się w przemyśle stoczniowym lub handlu.
Wysoki wskaźnik inflacji, wywołany zadłużeniem państwa i dużymi ilościami złota przywożonego z Nowego Świata, przyczynił się do znacznego pogorszenia się warunków życiowych chłopstwa. Ceny podstawowych dóbr, w tym wełny i zboża, przez cały XVI w. zwiększyły się ponad pięciokrotnie, wywołując paraliż ekonomiczny krajów europejskich (tzw. rewolucja cenowa). Hiszpania i Anglia, jako jedyni producenci i eksporterzy wełny, początkowo korzystały z takiego obrotu spraw, jednak wkrótce zostały ogarnięte ruchami uwłaszczeniowymi, które spowodowały przemiany rynkowe i masowe wyludnienie terenów wiejskich.
Popularna w Kastylii hodowla owiec zyskiwała na znaczeniu w związku ze wzrostem cen wełny. Hodowcy co zimę prowadzili owce domowe z chłodniejszych szczytów północy na cieplejsze ziemie południowe, ignorując wytyczone szlaki i tratując po drodze tereny rolnicze. Skargi składane na gildię owczarzy były ignorowane przez Filipa II, który ze sprzedaży wełny otrzymywał ogromny podatek. Ostatecznie okazało się, że ziemia w Kastylii staje się jałowa, a Hiszpania w kwestii pożywienia zmuszona była polegać na imporcie. W związku z kosztem transportu oraz ryzykiem napadu na konwoje przez piratów, jedzenie w Hiszpanii było znacznie droższe niż w innych częściach świata, co w dużym stopniu spowolniło wzrost populacji.
Podstawą hiszpańskich interesów w szesnastym wieku były pożyczki. Leżąca w Hiszpańskich Niderlandach Antwerpia była centrum europejskiego handlu, a tamtejsi bankierzy finansowali większość wojen Karola V i Filipa II. Coraz popularniejsze stawały się weksle, których użycie pozwolało holenderskim bankom na spekulacje finansowe, prowadzące do zredukowania zjawiska wahania się cen. Pomimo że ten nurt kładł podwaliny pod rozwój wczesnego kapitalizmu w Europie, kompletny brak przepisów i wszechogarniająca korupcja oznaczały, że wystarczył niewielki pech, by właściciele ziemscy stracili cały swój majątek. Kościół zawsze był ważny dla hiszpańskiej ekonomii, w szczególności podczas rządów pobożnych Filipów III i IV - przekazywano wówczas na jego rzecz ogromne połacie ziemi. Habsburska polityka nie przewidywała angażowania się w redystrybucję ziemi, także pod koniec rządów Karola II, większość Kastylii była podzielona pomiędzy paru posiadaczy ziemskich, spośród których największym był własnie Kościół.
Sztuka i kultura (1504-1700)
Habsburgowie, zarówno w Hiszpanii jak i w Austrii, byli wielkimi mecenasami sztuki. Eskurial, przypominający klasztor pałac królewski, zbudowany na żądanie króla Filipa II, przyciągał największych europejskich malarzy i architektów. Diego Velázquez, uznawany za jednego z najbardziej znaczących malarzy europejskich, ceniony bardzo już za życia, cieszył się przyjaźnią i szacunkiem króla Filipa IV i jego pierwszego ministra, księcia Olivaresa. El Greco, inny znany artysta tego okresu, zaszczepił na hiszpańskim gruncie styl włoskiego renesansu i współtworzył unikalny charakter malarstwa hiszpańskiego. W tymże czasie zostały stworzone najbardziej cenione arcydzieła hiszpańskiej muzyki - przez kompozytorów takich jak Tomás Luis de Victoria, Luis de Milán i Alonso Lobo, którzy przyczynili się do ukształtowania się muzyki renesansowej z kontrapunktem i wielochórowością. Wywarli tym swój wpływ na muzykę barokową. Kwitła też w owym czasie literatura - z najsławniejszymi przejawami w postaci dzieł Miguela de Cervantesa - autora powieści Don Quixote z Manchy i Lope de Vegi - największego hiszpańskiego dramaturga, autora ponad czterystu sztuk zachowanych po dziś dzień, zaś prawdopodobnie rzeczywista liczba stworzonych przez niego utworów sięgała tysiąca.
Wojny Napoleońskie w Hiszpanii
Bonaparte nie miał już przeciwników w Środkowej Europie, lecz wojna z Anglią trwała nadal, a smak zwycięstwa zaprawiało goryczą rozbicie flot francuskiej i sprzymierzonej Hiszpanii przez flotę brytyjską admirała Nelsona, co dokonało się 21 października 1805 r. pod Trafalgarem w pobliżu Gibraltaru. W kontynentalnej Europie zapanował pokój, z wyjątkiem Portugalii, gdzie Anglicy mieli swoje bazy morskie, z których robili wypady przeciwko francuskim statkom na morzach. Napoleon postanowił spacyfikować ten ostatni wrogi skrawek kontynentalnej Europy. Posłał więc swe wojska przez terytorium przyjaznej Hiszpanii i do listopada 1807 r. Portugalia została podbita, a Hiszpania faktycznie okupowana przez Francuzów. W następnym roku, w proteście przeciwko przedłużającej się okupacji, wpierw abdykował król hiszpański Karol IV, a następnie wybuchło w Hiszpanii powstanie narodowe przeciwko garnizonom francuskim. Napoleon przy pomocy dodatkowych sił utrzymał wprawdzie w swym władaniu cały Półwysep Iberyjski, lecz wojna partyzancka w Hiszpanii tliła się nadal i angażowała znaczne siły francuskie.
Hiszpania w XX i na początku XXI wieku
Początek XX wieku to okres biednej, niewiele znaczącej w Europie Hiszpanii. W kraju silnie ścierali się konserwatyści i liberałowie - receptą miały być rządy silnej ręki i dyktatorskie (Miguel Primo de Rivera i Josè Antonio Primo de Rivera). Król, Alfons XIII Burbon, był człowiekiem o słabym charakterze i nie potrafił poprowadzić samodzielnej polityki, która wyprowadziłaby kraj z kryzysu.
Monarchia była coraz bardziej skompromitowana i miała wielu przeciwników. W 1931, gdy poczas pierwszych od wielu lat wolnych wyborów zwyciężyli republikanie, Alfons XIII opuścił kraj, a Hiszpania stała się republiką.
Nie nastąpił jednak czas spokoju - walki lewicy i prawicy wybuchły z całą zaciętością, przeradzając się wwojnę domową. Zwycięsko wyszła z niej prawica i generał Francisco Franco. Kierował państwem przez kilkadziesiąt lat - byłto okres rządów autorytarnych, represji (szczególnie wobec osób o przekonaniach lewicowych), ale również stopniowego rozwoju gospodarczego. Franco zachował także neutralność podczas II wojny światowej, ale zgodził się, aby ochotnicy hiszpańscy walczyli na froncie wschodnim u boku Hitlera.
W 1975 po śmierci Franco na tron powrócili Burbonowie, a konktetnie wnuk Alfonsa XIII - Jan Karol. Ku zdziwieniu rodaków przeprowadził on demokratyzację i reformy, a nowa konstytucja z 1978 postawiła Hiszpanię wśród krajów europejskich. Wkrótce też przyjęto Hiszpanię do UE oraz NATO.
Na początku XXI wieku Hiszpania jest jednym z najbardziej liberalnych krajów w Europie i na świecie (społeczeństwo, niegdyś tradycyjnie katolickie, coraz bardziej się laicyzuje). W 2004 za swoje poparcie udzielone Amerykanów w Iraku zapłaciła krwawym zamachem terrorystycznym w Madrycie, po którym wojska hiszpańskie powróciły do kraju. Trudnym do rozwiązania problemem będą tendencje odśrodkowe Katalonii oraz Kraju Basków.
źródło: wikipedia.pl
Poniżej prezentujemy zagadnienia z literatury hiszpańskiej.
O PISARZU
Carlos Ruiz Zafón (ur. 25 września 1964 w Barcelonie) - hiszpański pisarz, z wykształcenia dziennikarz. Od 1994 mieszka w Los Angeles, gdzie poświęcił się pisaniu scenariuszy filmowych i powieściopisarstwu.
Wydał cztery książki dla młodzieży. Za pierwszą z nich, El principe de la nieba (Książę mgły) otrzymał nagrodę Edebé. Po kolejnych trzech (El palacio de la medianoche, Las luces de septiembre i Marina) postanowił napisać powieść skierowaną do starszych czytelników. Cień wiatru (La sombra del viento), opublikowany w 2001, został przetłumaczony na 36 języków i odniósł sukces w ponad 40 krajach. Wśród swoich ulubionych autorów podaje Dostojewskiego, Tołstoja i Dickensa.
Książki tego pisarza:
|
|
La sombra del viento Sinopsis Un amanecer de 1945 un muchacho es conducido por su padre a un misterioso lugar oculto en el corazón de la ciudad vieja: El Cementerio de los Libros Olvidados. Allí, Daniel Sempere encuentra un libro maldito que cambiará el rumbo de su vida y le arrastrará a un laberinto de intrigas y secretos enterrados en el alma oscura de la ciudad. La Sombra del Viento es un misterio literario ambientado en la Barcelona de la primera mitad del siglo XX, desde los últimos esplendores del Modernismo a las tinieblas de la posguerra. La Sombra del Viento mezcla técnicas de relato de intriga, de novela histórica y de comedia de costumbres pero es, sobre todo, una tragedia histórica de amor cuyo eco se proyecta a través del tiempo. Con gran fuerza narrativa, el autor entrelaza tramas y enigmas a modo de muñecas rusas en un inolvidable relato sobre los secretos del corazón y el embrujo de los libros ,manteniendo la intriga hasta la última página |
źródło: wikipedia.pl
Młodość
Pochodził z zubożałej, ale znanej rodziny szlacheckiej. Uczył się w Salamance; już wtedy zaczął pisać poezje. Utwory te ocenił przychylnie legat papieski Giulio Acquaviva, który zabrał młodego poetę z sobą do Włoch. Przyczyna wyjazdu Miguela nie jest jednak całkiem oczywista, bowiem w tym samym czasie prawo hiszpańskie ścigało jakiegoś innego młodego szlachcica o tym samym imieniu i nazwisku pod zarzutem udziału w rozlewie krwi.
Służba wojskowa
W Rzymie Cervantes był szambelanem na dworze Acquavivy, wkrótce jednak postanowił wstapić do hiszpańskiego regimentu stacjonującego w Neapolu (którym w owym czasie należał do korony hiszpańskiej). W słynnej bitwie w zatoce Lepanto (1571), w której walczył pod dowództwem Don Juana de Austria, wykazał się dużą odwagą. Za brawurę zapłacił dwiema ranami postrzałowymi w pierś i strzaskaną lewą ręką, która pozostała nieruchoma do końca życia. Po bitwie stacjonował w Neapolu, gdzie zapoznawał się z włoską literaturą.
Niewola
Zwolniony po czterech latach został w drodze do kraju wzięty do niewoli przez berberyjskich korsarzy, którzy sprzedali go dejowi Algieru. Ponieważ miał ze sobą listy polecające od księcia de Sessa i Don Juana, cena okupu za niego była wyższa niż za przeciętnego chrześcijanina, a tym samym czas oczekiwania na wykupienie wydłużał się. Jednocześnie niewykluczone, że listy tak ważnych osób uratowały mu życie, gdy kilkakrotnie próbował ucieczki. Niewola trwała pięć lat; o jego obecności w Algierze wspominają co najmniej dwa źródła z tamtego okresu. Wydaje się, że dość krnąbrny jako niewolnik Cervantes był przez swych kolejnych właścicieli traktowany z pobłażaniem, a jego talent, zarówno przywódczy jak artystyczny, zyskał mu uznanie współtowarzyszy niedoli.
Ratunek
Wreszcie w 1580 rodzina Cervantesa uzbierała 500 eskudów i Miguel został wykupiony, niemal w ostatniej chwili, bo jego ostatni właściciel przenosił się właśnie do Konstantynopola i zamierzał zabrać ze sobą wszystkich niesprzedanych niewolników.
Powrót i pierwsza powieść
W pierwszym okresie po uwolnieniu znów zaciągnął się do wojska i stacjonował w Portugalii, świeżo podbitej przez Filipa II. Wkrótce opuścił armię na zawsze i po romansie z młodą mężatką o nazwisku Ana de Villafranca (którego owocem była córka) ożenił się z młodszą od siebie o 18 lat Cataliną de Salazar y Palacios, właścicielką niewielkiego majątku ziemskiego w Esquivias niewielkiej wiosce w La Manchy. Po kilku bezowocnych próbach zatrudnienia się na dworze Filipa II zrezygnował i postanowił żyć wyłącznie z literatury, do czego zresztą został niejako zmuszony, ponieważ euforia wywołana bitwą w zatoce Lepanto już dawno przeminęła, a jego zasługi wojenne poszły w zapomnienie, nie dając gratyfikacji, na które być może liczył. Niestety, utrzymywanie się z pisarstwa okazało rzeczą bardzo trudną. Wkrótce napisał pierwszą powieść Galatea w stylu sielanki (1585), którą dedykował przyjacielowi Acquavivy, być może z nadzieją, że roztoczy nad nim patronat.
Dramaturg
Był to okres bujnego rozkwitu hiszpańskiego teatru, a Cervantes próbował sił jako dramaturg. Z dzieł dramatycznych Cervantesa zachowały się tylko dwie sztuki: El trato de Argel (Życie w Algierze) i tragedia z dziejów rzymsko-hiszpańskich La Numancia. Jak twierdził, napisał w owym czasie kilkadziesiąt sztuk, w tym La confusa, którą sam uważał za swoją najlepszą. Jako autor dramatyczny Cervantes nie miał powodzenia, jak pisał po latach, jego sztuki zostały przyjęte przez publiczność "bez obrzucania aktorów warzywami".
Poborca
Nędza zmusiła go w końcu do podjecia innej pracy; otrzymał urząd komisarza do spraw zaopatrzenia Wielkiej Armady. Nie wiązało się z łatwym życiem, ale dawało pewne możliwości, m.in. podróży po Andaluzji, których reminiscencje znalazły oddźwiek w jego późniejszych utworach. Jednakże problemy ze zbilansowaniem ksiąg i procesy z przełożonymi, którzy zarzucali mu zła wolę i działanie na szkodę Armady, sprowadziły nań wielkie przykrości i we wrześniu 1592 roku znalazł się w więzieniu, na szczęście tylko na kilka dni. W 1594 roku wyjechał do Madrytu i tam otrzymał posadę poborcy podatkowego, która choć nobilitująca w stosunku do poprzedniej, to jednak wiązała się z równie nieprzyjemnymi obowiązkami. Po zaledwie dwóch latach Cervantes odrzucił ten zaszczyt i wyjechał do Sewilli, gdzie oddał się swej ulubionej sztuce: poezji.
Poeta i prześmiewca
Mając za sobą wygrany w 1595 roku konkurs poetycki w Saragossie, Cervantes oddał się z lubością swej ulubionej, acz nadal mało popłatnej pracy. Dał się poznać jako prześmiewca piętnujący ludzkie przywary i nie lękający się krytykować i odbrązawiać znane postacie, jak choćby książę Medina Sidonia. Niestety, wkrótce doszło do prawnego epilogu problemów buchalteryjnych sprzed czterech lat i Cervantes znalazł się ponownie w więzieniu, tym razem na dłużej. Być może tam powziął zamiar napisania Don Kichota.
Don Kichot
W 1604 roku, po kilku latach podróży i publikowania niewielkich utworów, Cervantes odsprzedał prawa do druku swojego największego dzieła Francisco de Roblesowi, tym samym pozbawiając się ewentualnych tantiem z kolejnych wydań. Jego największe dzieło El ingenioso hidalgo Don Quixote de la Mancha ukazało się w 1605 roku, ale jej treść, przynajmniej w części, była znana już wcześniej wielkiemu współczesnemu Cervantesa - dramaturgowi Lope de Vega. Powieść okazała się prawdziwym sukcesem i wkrótce doczekała się kolejnych wydań, w Madrycie, Brukseli, Mediolanie, niestety nie przynosząc autorowi żadnych korzyści materialnych, a tylko sławę. Część druga Segunda parte del ingenioso hidalgo Don Quixote de la Mancha ukazała się w 1615 roku, prawdopodobnie wskutek działań nieznanego pisarza kryjącego się pod pseudonimem de Avellanedy, który napisał "drugą część przygód Don Kichota z La Manchy", ocenianą jako dobrą, lecz nie dorównującą oryginałowi, co więcej zawierającą uszczypliwe uwagi wobec Cervantesa. Ten podjął rękawicę i nie tylko odpowiedział krytyką swego anonimowego adwersarza (zawartą w drugiej części rozdziału 59), ale wydał drukiem prawdziwą druga część przygód rycerza z La Manchy, której sukces dorównał wkrótce sukcesowi części pierwszej.
Wielki przegrany
Upragniony sukces wydawniczy w postaci obu części przygód Don Kichota przyszedł późno i nie zdążył zapewnić ich autorowi spokojnego i beztroskiego życia. Cervantes - pechowo dobierający sobie protektorów i nękany dziwnymi zbiegami okoliczności (jak choćby w 1605 roku krwawe zajście przed domem, w którym mieszkała jego rodzina, które zmusiło ją do wyjazdu do Madrytu) oraz nieustannymi procesami o odszkodowania, choćby za niemoralne prowadzenie się jedynej córki Isabel - umarł w Madrycie 23 kwietnia 1616 roku (niektóre źródła wspominają o 22 kwietnia jako o faktycznej dacie śmierci, dzień później miał on być jedynie pochowany), zaledwie 12 lat po opublikowaniu pierwszej części Don Kichota. Pochowano go następnego dnia w klasztorze trynitariuszy bosych przy dzisiejszej ulicy Lope de Vegi.
Francisco Goya
Francisco Goya y Lucientes (ur. 30 marca 1746, zm. 15 kwietnia 1828 w Bordeaux), malarz królewski na dworze hiszpańskim za panowania Karola III Burbona, Karola IV Burbona i Ferdynanda VII Burbona.
Biografia
Urodził się w ubogiej wsi Fuendetodos. Był synem José Goi i doñy Gracii Lucientes. Jego ojciec w owym czasie porzucił zawód pozłotnika (czym zajmował się poprzednio w Saragossie) i zajął się uprawą roli. Matka pochodziła ze zubożałej hiszpańskiej rodziny szlacheckiej, która w Fuendetodos miała niewielkie posiadłości ziemskie. Od 1760 roku rodzina zamieszkała w Saragossie, a José Goya powrócił do zawodu pozłotnika. Francisco miał pięcioro rodzeństwa.
Miejscowy ksiądz, ojciec Salcedo, zwrócił uwagę na zdolnego chłopca i zaprowadził go do warsztatu malarza i dekoratora kościołów don José Luzan y Martineza. Francisco został u niego czeladnikiem. Luzan y Martinez był rzemieślnikiem i cenzorem "bezecnych malowideł" z polecenia trybunału Inkwizycji. Tam Francisco, kopiując wzory z dzieł dawnych mistrzów, poznał zasady rysunku i techniki malarskiej.
|
{galeria:344px-Goja_Kukla.jpg}
|
{galeria:373px-Goya_Karol3.jpg}
|
{galeria:432px-Goya_Martinez.jpg}
|
{galeria:461px-Goya_Shoot.jpg}
|
|
{galeria:416px-Goya_alba2.jpg}
|
{galeria:500px-Goya_Miracle.jpg}
|
{galeria:730px-Goya_Karol.jpg}
|
{galeria:341px-Goya_Chinchon.jpg}
|
|
{galeria:398px-Goya_Caprichos3.jpg}
|
{galeria:422px-Goya_Caprichos1.jpg}
|
{galeria:422px-Goya_Caprichos4.jpg}
|
{galeria:413px-Goya_Caprichos2.jpg}
|
|
{galeria:800px-Goya_Maja_ubrana2.jpg}
|
{galeria:543px-The_Giant_by_Goya.jpg}
|
{galeria:782px-Francisco_de_Goya_y_Lucientes_023.jpg}
|
Spuścizna
Wszystkie Rysunki Goi zostały zebrane w ośmiu Albumach i oznaczone literami od A do H. Albumy ukazują, jak zmieniał się stosunek Goi do rysunków; od szybkich notatek i funkcji pomocniczej ku traktowaniu ich jak prace autonomiczne, posiadające pełną wartość artystyczną.
Czas pokazał, iż Francisco Goya to malarz nieprzeciętny także wśród najwybitniejszych. Nikt wcześniej, ani później, nie był tak wszechstronny. Goya kształcony za młodu na malarza klasycystycznego był jednocześnie kontynuatorem tradycji weneckiej i barokowej, co zawdzięczał kontaktowi z Giovannim Tiepolo, a jeszcze bardziej swojemu zachwytowi nad dziełami Diego Velazqueza. Goya udowodnił, że nie było sprzeczności pomiędzy klasycyzmem a tradycją Baroku. (Tę sprzeczność widział jedynie zbyt "biurokratyczny" Czech, Mengs. Druga nagroda na konkursie w Parmie potwierdziła to). Hiszpan malował freski o treści religijnej w świątyniach, portrety monarchów i papieży (np. Św. Grzegorz), tak jak jego wielcy poprzednicy. Ale wydarzenia dziejowe sprawiły, że ten świat się załamał, a taka sztuka utraciła swoją aktualność. Według Józefa Supińskiego: Brak działania dla dobra ogółu przez jednostki posiadające władzę stał się źródłem upadku feudalnej budowy społecznej. Rewolucja francuska i jej ekspansja do Europy (w tym do Hiszpanii) poprzez żołnierzy Napoleeona spowodowała jeszcze więcej cierpień; jeszcze większy zamęt i upadek dobrych obyczajów. To wymagało zmiany koncepcji sztuki. Goya, zamierzając "dać świadectwo prawdzie" - jak mawiał - zreformował sztukę; nadał jej nowy wyraz (nowoczesny do dzisiaj) oraz nową funkcję, która była i jest nadal realizowana przez najwybitniejszych artystów. Tą funkcją jest walka artysty o społeczną sprawiedliwość. Zostało to później dobitnie wyartykułowane w romantyzmie, ale Goya był prekursorem w takim podejściu do sztuki. Można powiedzieć, że w osiągnięciu tej przemiany pomogła Goi choroba; pierwsza w roku 1792, druga w roku 1819. Obie choroby spotęgowały siłę wyrazu jego sztuki. Goya, wychodząc z objęć "pewnej śmierci", odrzucał nie tylko towarzyskie konwenanse i artystyczne kanony, ale przede wszystkim lęk. Dzięki talentowi, odwadze i ich sile, wykreował nowe oblicze sztuki, aż po wiek XX. Goya stał się źródłem inspiracji dla malarzy swojego i następnego stulecia; Delacroix, Maneta, Daumiera, Muncha, symbolistów, impresjonistów, fowistów, surrealistów, ale przede wszystkim dla Pabla Picassa, który mawiał - wielki malarz rodzi się raz na sto lat.
El Greco
El Greco, właściwie Dominikos Theotokopulos, gr. Δομήνικος Θεοτοκόπουλος (ur. 1541 w Fodele na Krecie, zm. 7 kwietnia 1614 w Toledo), malarz i rzeźbiarz hiszpański pochodzenia greckiego, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli manieryzmu.
Biografia
W początkowym okresie swojej twórczości, jeszcze na Krecie, malował ikony. W roku 1568 wyjechał do Wenecji, gdzie prawdopodobnie przebywał w pracowni Tycjana. El Greko poznał i zachwycił się kolorem obrazów Tintoretta. Wpływ Tycjana i Tintoretta będzie widoczny w jego malarstwie.
Od roku 1570 El Greko przebywał w Rzymie na dworze kardynała Alessandro Farnese. Poznał tam twórczość Rafaela i Michała Anioła, do których miał jednak stosunek krytyczny zarzucając im przywiązywanie zbyt dużej uwagi do rysunku i zmniejszenie roli koloru. Dodatkowo konflikt z Vasarim spowodował, że w 1577 zdecydował się opuścić Rzym.
Osiadł w Toledo, gdzie pracował do śmierci i gdzie powstały jego najbardziej dojrzałe dzieła, wykonywane głównie na zamówienie Kościoła katolickiego, dążącego do odbudowy swojego znaczenia w Hiszpanii, co dzisiaj nazywamy kontrreformacją.
Twórczość
W twórczości El Greca dominuje malarstwo religijne. Malował także portrety; najbardziej znany to Dama w Futrze najprawdopodobniej portret ukochanej Jerónimy de las Cuevas, z którą miał syna Jorge Manuela (Jorge także został malarzem; pozostawał pod wpływem ojca, ale nie dorównał mu talentem). Poboczny temat stanowiły sceny mitologiczne Laokoon i pejzaż Widok Toledo. El Greco zajmował się również projektowaniem architektury i rzeżbą (najczęściej związaną z projektowanym obiektem), ale był to zaledwie margines jego działalności malarskiej.
Po śmierci jego twórczość uległa zapomnieniu, odkryto ją ponownie dopiero w końcu XIX wieku, kiedy doceniono jego silny indywidualizm i ekspresję. Swobodna forma, rysunek i kolor El Greca wpłynęły na artystów takich, jak Paul Cézanne, Pablo Picasso i Jackson Pollock. Wydłużenie postaci, będące wyrazem artystycznej transformacji, było interpretowane w XIX wieku, przez artystycznych laików, jako wyraz wady wzroku (astygmatyzm), zamiast jako świadomy zabieg artystyczny, indywidualizm i uduchowienie wizji malarskiej.
Jedyny obraz malarza w Polsce ("Ekstaza św. Franciszka") znajduje się od 15 października 2004 roku w ekspozycji otwartej Muzeum Diecezjalnego w Siedlcach. Nigdy wcześniej nie był prezentowany publicznie.
Ważniejsze dzieła
Juan Gris
Juan Gris (właściwie Jose Victoriano Gonzales) (ur. 23 marca 1887 w Madrycie - zm. 11 maja 1927 w Boulogne-sur-Seine), malarz hiszpański, przedstawiciel kubizmu, który całe życie mieszał we Francji.
Kształcił się w Madrycie, a następnie pod uczył się malarstwa pod kierunkiem malarza Jose Maria Carbonero. W roku 1906 wyjechał do Francji, gdzie osiadł na stałe. Był znajomym Pablo Picasso i razem z nim miał pracownię w Le Bateau-Lavoir na Montmartre w Paryżu. Obracał się w kręgach paryskiej awangardy artystycznej. Początkowo pracował jako rysownik, później uległ wpływom kubizmu analitycznego, a potem także syntetycznego.
W roku 1912 uczestniczył w wystawie grupy Section d'Or.
Malował głównie martwe natury w spokojnej, stonowanej palecie barw.
Tworzył także projekty teatralne dla baletów Diagilewa.
Jego najbardziej znane dzieła to :
![]()
Pablo Picasso
Pablo Picasso właściwie Pablo Ruiz Blasco (ur. 25 października 1881 w Maladze w Hiszpanii, zm. 8 kwietnia 1973 w Mougins we Francji) jest uznawany za jednego z najwybitniejszych artystów XX wieku. Był przede wszystkim malarzem, ale zajmował się także rzeźbą, grafiką oraz ceramiką. Picasso i Georges Braque byli twórcami nurtu malarstwa zwanego kubizmem.
Talent Picassa odkrył jego ojciec, który był znakomitym rysownikiem. Następnie kształcił się w Hiszpanii, później w Paryżu 1900-1902, gdzie znaczny wpływ na jego twórczość miało zetknięcie z postimpresjonistami oraz Henri Toulouse-Lautreciem. W latach 1901-1904 prace Picassa określa się jako okres niebieski. Były to dzieła utrzymane w kolorycie melancholijnym, ukazujące tematykę i postaci osób biednych (Życie, Stary gitarzysta, Dwie siostry, Prasowaczka).
Po tym okresie twórczość Picassa weszła w okres różowy, między innymi sceny z życia cyrkowców (Dziewczyna na kuli, Kuglarze, Toaleta, Rodzina arlekina).
Od roku 1907 Picasso pod wpływem Paula Cézanne'a oraz sztuki iberyjskiej i afrykańskiej rozpoczął twórcze eksperymenty z geometryzacją i uproszczeniem formy, które dały początek kubizmowi (Panny z Avignonu, Portret Gertrudy Stein). W dalszym okresie po współpracy z Braque'iem skrystalizowały się zasady kubizmu analitycznego, hermetycznego i syntetycznego.
Następne lata charakteryzowały ciągłe poszukiwania twórcze. Gdy wybuchła wojna domowa w Hiszpanii opowiedział się po stronie republikańskiej, a w roku 1937 za 200 tys. peset namalował słynną Guernicę, obraz wystawiony w Pawilonie Hiszpanii na Wystawie Światowej w Paryżu. Okres II wojny światowej spędził w Paryżu, w roku 1944 wstąpił do Francuskiej Partii Komunistycznej, a po wojnie zaangażował się po stronie ruchów lewicowych i pokojowych.
Między innymi wziął udział w Kongresie we Wrocławiu w 1948 roku oraz namalował obrazy antywojenne (Masakra w Korei, Wojna i Pokój). Okres twórczości powojennej Picassa jest bardzo bogaty, różnorodny i nie poddający się klasyfikacji. Na tle sztuki XX wieku osobowość twórcza Picassa miała olbrzymi wpływ na każdą dziedzinę współczesnej plastyki.
Twórca kubizmu zmarł w 1973 roku.
WIĘCEJ O PICASO....
Salvador Dalí
Salvador Dalí, pełne nazwisko: Dalí i Domènech, Marqués de Pubol. hiszpański malarz, jeden z najbardziej znanych surrealistów. Jest jednym z najciekawszych artystów XX wieku. Postrzegany bywał jako skrajny ekscentryk, wymyślił własną metodę "paranoiczno-krytyczną". Jego postępowanie budziło wiele kontrowersji, nawet po śmierci. Urodził się 11 maja 1904 w małym mieście Figueres w Katalonii, w północnej Hiszpanii, w rodzinie notariusza. Jego talent artystyczny był widoczny już w dzieciństwie. Lekcje rysunku zaczął pobierać w wieku dziesięciu lat, a mając lat czternaście zaczął z sukcesem wystawiać swoje obrazy. Jego pierwsze zauroczenie sztuką wiązało się z impresjonizmem, który poznawał dzięki znajomemu ojca i przyjacielowi Picassa, katalońskiemu artyście malującemu w stylu impresjonistycznym, Ramonowi Pichot. W wieku 23 lat dostał od ojca prasę drukarską.
W 1921 r. Dalí rozpoczął studia w Królewskiej Akademii Sztuki w Madrycie. Dwa razy został wydalony, nigdy nie podszedł do egzaminów końcowych. Jego zdaniem był bardziej wykwalifikowany niż osoby, które miałyby go egzaminować. W okresie tym interesował się malarstwem prerafaelitów i malarstwem metafizycznym Giorgio de Chirico'a.
W 1928 r. przeprowadził się do Paryża, gdzie poznał hiszpańskich artystów Pabla Picassa i Joana Miró. Za wstawiennictwem tego ostatniego Salvador Dali stał się pełnoprawnym członkiem grupy surrealistów. Skupiali się oni wokół André Bretona, twórcy trzech Manifestów surrealizmu, pierwszego z 1924 r. André Breton pełnił rolę przywódcy grupy i twórcy teorii surrealizmu. W roku 1928 powstał pierwszy obraz Dalego uznawany za surrealistyczny: Krew jest słodka jak miód. Dalí w krótkim czasie stał się znaczącą postacią w tej grupie. Dopiero w 1937 r. Dali został wykluczony z grupy - zarzucano mu popieranie faszyzmu, a także chciwość.
Do 1929 r. Dalí wchodził na drogę surrealizmu, która miała uczynić go sławnym: prowadziła ona w świat podświadomości przywoływany podczas snu. Surrealizm bazował na teorii filozoficznej twórcy psychoanalizy Sigmunda Freuda. Obraz płonących żyraf czy topniejących zegarów stał się znakiem firmowym artysty. Dalí już na tym etapie twórczości znajdował inspiracje także wśród dzieł wielkich malarzy dawnych stuleci, szczególnie epoki Renesansu.
Poznanie Gali w 1929 miało wielki wpływ na życie i twórczość artysty. Gala, czyli Helena Diakonova, była rosyjską imigrantką, starszą od Dalego o 10 lat. Kiedy ją poznał, była żoną poety Paula Eluarda. Gala odeszła od męża i wybrała życie z Dalím. W 1932 r. rozwiodła się z Paulem Eluardem, żeby w 1934 r. wziąć z Dalím ślub cywilny w Paryżu, a w 1958 r. ślub kościelny. Stała się jego towarzyszką, muzą, miłością, modelką, opiekowała się również finansami artysty. Najważniejsze jest jednak to, że wprowadziła czynnik stabilizujący w jego życie – to ona kierowała jego sukcesem w 1930 r. podczas wystaw w Europie i Stanach Zjednoczonych.
W 1933 r. Salvador Dalí miał pierwszy indywidualny pokaz w Nowym Jorku. Rok później odwiedził jeszcze Stany Zjednoczone, dzięki pożyczce w wysokości 500 dolarów od Pabla Picassa. W latach II wojny światowej osiadł w Stanach Zjednoczonych. Odbyło się tam szereg głośnych wystaw, między innymi retrospektywa surrealistów w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Nowym Jorku. Poza tworzeniem wielu wywierających silne wrażenie obrazów, Dalí pozyskał uwagę mediów dzięki odgrywaniu roli surrealistycznego błazna. Sporo zarobił, co André Breton skwitował pogardliwie, tworząc anagram od jego imienia i nazwiska Avida Dollars (chciwy na dolary).
Dalí stał się modny wśród amerykańskich wyższych sfer. Sławy takie jak Jack Warner, czy Helena Rubinstein zamawiały u niego portrety. Dalí wziął udział w kręceniu filmu razem z Alfredem Hitchcockiem, wracając niejako do korzeni, gdyż jego przygoda z kinem zaczęła się w 1928 r. od współpracy z Luisem Buñuelem nad filmem Pies andaluzyjski. Zajmował się również projektowaniem biżuterii oraz odzieży dla Coco Chanel.
W 1948 r. Dalí wraz z Galą wrócili do Europy, spędzali większość czasu w rezydencjach w Hiszpanii i Francji. Dalí zaczął rozwijać swe zainteresowania nauką, szczególnie psychologią i historią, wiedzę czerpał z pism naukowych. Wykorzystywał ją w swojej sztuce, ale także sięgał do źródeł religijnych, szczególnie do mistycyzmu. Wyraźne są też u Dalego odwołania do wielkich mistrzów malarstwa, takich jak Rafael, Velasquez, czy Ingres.
W 1974 r. Dalí otwiera zaprojektowane przez siebie muzeum - Teatro Museo Dalí w rodzinnym mieście Figueras. Gmach został urządzony z pozostałości teatru, który został zbombardowany podczasz Hiszpańskiej Wojny Domowej. Wybór miejsca był nieprzypadkowy gdyż, jak twierdził Dalí, całe jego życie było teatralne. Obok obrazów i instalacji Dalego w Muzeum znajdują się dzieła jego przyjaciół m.in. Ernsta Fuchs'a, Arno Breker'a czy Antoniego Pitxot'a.
Dalí wypowiedział wiele komentarzy na temat sztuki, w tym i taki: "Aby być surrealistą trzeba spędzić całe swoje życie na malowaniu oczu i nosów." 10 czerwca 1982 zmarła Gala. W maju 1983 Dalí namalował swój ostatni obraz, "Jaskółczy ogon". Schorowany, zmarł 23 stycznia 1989.
Sztuka Dalego stała się już za jego życia znakiem handlowym, wielką ikoną mediów. Współczesnie można odnotować dużą popularność Dalego w Polsce. Krytycy sztuki osadzają jego twórczość w kontekście innych twórców surrealizmu (patrz: Giorgio de Chirico, René Magritte, Max Ernst, Hans Arp, Joan Miró, Francis Picabia, Yves Tanguy, Oscar Dominiguez).
Trzeba tu dodać, że Dali był malarzem wybitnym. Powiedział kiedyś: "Różnica między surrealistami, a mną jest taka, że ja jestem surrealistą". Jego obraz "Uporczywość pamięci", wyjątkowe dzieło, znany także jako "Miękkie zegary", stał się symbolem. Dali domalował zegary na obrazie, kończac go, zainspirowany rozpływającym się żółtym serem, który jadł wieczorem. Był ekscentrykiem, masturbował się przed lustrem, stwierdził, że gdyby nie spotkał Gali to zwariowałby w ciągu dwóch lat. W tym okresie życia namalował "Wielkiego masturbatora". Gala stała się elementem jego obrazów. Zajmował się wieloma rzeczami, pociągały go możliwości filmu, miał współpracować z Disneyem, ale ten zrezygnował.
źródło: wikipedia.pl
MAPA
![]()
Muzyka hiszpańska nie stanowi jedolitego stylu. Cechą charakterystyczną jest specyficzne zróżnicowanie regionalne, wynikające z przemieszania kulturowego Hiszpanii (m.in. kultura arabska, żydowska lub cygańska).
Przez wiele stuleci muzyka hiszpańska kształtowana była przez liczne, zmieniające się wpływy kulturowe. W epoce średniowiecza tzw. śpiew wizygocki (liturgiczny) przeobraził się w tzw. mozarabski, aby wreszcie przeważyły w nim elementy muzyki chrześcijańskiej. W XVI wieku nastąpił rozkwit religijnej polifonii wokalnej, a także muzyki organowej i lutniowej. W XVII wykształciła się oryginalna forma opery tzw. zarzuela, która ewoluowała w następnych stuleciach w popularną hiszpańską tonadillę i sainete. Muzyka hiszpańska poddana była w owym czasie oddziaływaniu trendów neapolitańskich (działalność włoskiego śpiewaka, kastrata - Farinellego).
Dopiero w XIX wieku muzycy hiszpańscy podjęli próbę wyzwolenia się spod obcych wpływów i wskrzeszenia tradycyjnej, narodowej opery (F. Pedrell). Powstawały liczne konserwatoria, które kontynuowały rozwój szkoły narodowej.
Odrębność regionalna zaznacza się zwłaszcza w muzyce Katalonii, w której widoczne są wyraźne wpływy francuskie. Dla Galicji typowe są elementy muzyki autochtonicznej. W Kastylii charakterystyczne są takie formy, jak: villancico, romanza i pieśń religijna. W Andaluzji i Lewancie zaznaczyły się wpływy orientu i muzyki cygańskiej.
FLAMENCO
Flamenco (synonim terminu flamandzki) to zjawisko kulturowe, związane z folklorem andaluzyjskich cyganów, obejmujące muzykę, śpiew, taniec, strój i zachowania. Za jego ojców uważa się hiszpańskich Cyganów. Jego tradycja pochodzi z Andaluzji, i tam do dziś można oglądać jego najlepsze światowe wykonanie.
Taniec flamenco to niezwykle ekspresyjne wyrażenie uczuć tańczących, za pomocą szerokiej gamy figur choreograficznych, gestu, mimiki, a także silne akcentowanie rytmu poprzez różne sposoby uderzania butów o podłogę. Taniec Flamenco posiada swe korzenie w dawnych religijnych tańcach orientalnych. W dzisiejszej jego postaci dopatrzyć się można wielu elementów tańca hinduskiego, takich jak ruchy ramion, dłoni i palców, a także używanie nóg jako instrumentu perkusyjnego. Opowiada się tańcem historii i gestom nie przypisuje się konkretnych znaczeń. We flamenco ruchy ciała i gesty wyrażają pewne stany emocjonalne tancerza lub podkreślają znaczenie słów i charakteru melodii, która im towarzyszy. Ostatecznie, interpretacja charakteru tańca i jego treści należy do subiektywnego odczucia widza. Można powiedzieć, że taniec flamenco jest niezależną formą sztuki, ale ściśle związaną z inspirującą tancerza muzyką i śpiewem. Śpiew flamenco jest krzykiem człowieka wydobywającym się z głębi jego duszy. Śpiewano, aby wyrazić radość, ból, miłość, smutek, nienawiść. Często były to pieśni ludzi najbardziej pokrzywdzonych, którzy do swojego ciężkiego i szarego życia chcieli wprowadzić odrobinę piękna. Śpiew przez wieki zmieniał melodię, lecz tematyka pieśni pozostała prawie niezmienna do dzisiaj. W pieśniach nie tylko wyrażano uczucia wewnętrzne, ale także opisy miejsc i miast, pejzaże, zdarzenia, pracę, codzienne życie.

Jest to taniec wykonywany solo, w duecie, grupowo lub składa się z kolejnych "solówek", wykonywanych przez poszczególnych tancerzy.
Strój tancerzy - przeważnie czarny, granatowy lub ciemnobrązowy - to obcisłe spodnie, biała koszula, obcisła kamizelka, mała apaszka pod szyją, buty wzorowane na butach do jazdy konnej z wysokimi obcasami i charakterystyczny płaskodenny kapelusz. Kamizelka i kapelusz bywają wykorzystywane jako element choreografii.
Strój tancerek to przede wszystkim bardzo szeroka, kolorowa falbaniasta spódnica lub suknia (wykorzystywana w tańcu), falbaniasty gorset i kolorowa chusta, uzupełnieniem czasem bywa wachlarz, grzebień lub kwiat.
Muzyka wykonywana jest przede wszystkim na gitarze (choć zdarzają się przypadki użycia fletu, skrzypiec, wiolonczeli). Rytm wybiją zarówno tańczący jak i śpiewacy przez: uderzenia dłońmi (klaskanie), pstrykanie palcami, uderzenia otwartymi dłońmi o pudła, na których siedzą śpiewacy i za pomocą kastanietów.
Z punktu widzenia charakteru wykonywanego śpiewu (muzyki) rozróżnia się następujące rodzaje flamenco:
źródło: wikipedia.pl
SYMBOLE NARODOWE
Flaga
![]()
Godło
![]()
Hymn
Marcha Real (hiszp. Marsz Królewski)
HYMN HISZPANI
Powstał z XVIII-wiecznego marsza wojskowego. Pierwszy raz wzmiankowany w 1761 w "Libro de Ordenanza de los toques militares de la Infantería Española" (Zarządzeniu o sygnałach na rogu piechoty hiszpańskiej) autorstwa Manuela de Espinosy. Występował tam jako melodia anonimowa zatytułowana "Marsz Grenadierski" (Marcha Grenadera). W 1770 król Karol III Burbon ogłosił marsz oficjalnym "marszem honorowym", a więc jednym z hymnów monarchii. Jego używanie przy okazji wszystkich ważniejszych okazji oficjalnych z udziałem rodu panującego spowodowało, że wkrótce potem zaczął być znany pod swą współczesną nazwą - Marsz Królewski (Marcha Real).
Według jednego z badaczy historii hymnu, Hugo Kehrera, jego melodia mogła zostać skomponowana przez Fryderyka Wielkiego. Brak jest na to bezpośrednich dowodów, jednak niektórzy badacze podkreślają podobieństwa melodii do niektórych marszów wojskowych z czasów Karola I Habsburga i Filip II Habsburg. Część hymnu jest także zbliżona do jednej z Cantigas de Santa Maria autorstwa Alfonsa X Mądrego.
W roku 1868 podczas pronunciamiento gen. Prima rozpisano konkurs na nowy, karlistowski hymn Hiszpanii, który pozostał jednak nierozstrzygnięty. Zarządzenie królewskie z 27 sierpnia 1908 regulowało sprawy dotyczące wykonywania hymnu. Na polecenie króla kapelmistrz Królewskich Halabardników (Real Cuerpo de Guardias Alabarderos) Bartolomé Pérez Casas przygotował zunifikowaną wersję hymnu, łącząc w niej kilka wersji popularnych w różnych regionach Hiszpanii. Została ona następnie zatwierdzona dekretem królewskim. By ograniczyć wykonywanie hymnu do okazji najbardziej uroczystych i oficjalnych, tekst rozporządzenia wraz z partyturami został opublikowany wyłącznie w corocznym periodyku legislacyjnym armii, a nie w periodykach rządowych.
Za czasów Drugiej Republiki w Hiszpanii (lata 1931-1939) hymn królewski został zastąpiony pieśnią Himno de Riego, jednak po zakończeniu wojny domowej gen. Francisco Franco przywrócił go pod tytułem zbliżonym do pierwotnego - "Marcha de Granaderos" (Marsz Grenadierów). Za czasów jego dyktatury napisano trzy teksty do melodii hymnu, ale ze względu na kontekst polityczny nie są one obecnie uznawane. Po pokojowym przejęciu władzy przez Juana Carlosa i uchwaleniu 27 grudnia 1978 nowej konstytucji Hiszpanii powołano komisję rządową do spraw symboli narodowych. Wyznaczyła ona Francisco Grau, dyrygenta Królewskiej Orkiestry Pałacowej (Banda Real del Palacio) do opracowania nowej adaptacji melodii, a także partytur w wersji dla różnych rodzajów orkiestr. W swej pracy Francisco Grau oparł się zarówno na wcześniejszych adaptacjach autorstwa Bartolomé Péreza, jak również na poprzednich wersjach. Najważniejsze zmiany polegały na usunięciu z linii melodycznej wstawek nietypowych dla marszów siedemnastowiecznych.
Zasady użycia hymnu Hiszpanii reguluje obecnie konstytucja oraz dekret królewski z października 1997. W związku z tym, że Pérez Casas w 1932 zarejestrował Marsz Królewski jako utwór swojego autorstwa, rząd hiszpański dekretem z 1997 roku znacjonalizował go i przejął na własność. Jest to prawdopodobnie jedyny w historii przypadek nacjonalizacji utworu muzycznego.
Poszczególne prowincje hiszpańskie posiadają również swoje hymny regionalne: Els segadors (Katalonia), Guernikako arbola (Kraj Basków) czy Pondal (Galicia).
Słowa hymnu z czasów Alfonsa XIII|
La Bandera de España Gloria, gloria, corona de la Patria, |
Sztandar Hiszpanii Chwała Ci, Chwała, korono Ojczyzny, |
Słowa hymnu z czasów Francisco Franco
|
¡Viva España! Viva España, alzad los brazos, hijos |
Niech żyje Hiszpania! Niech żyje Hiszpania, wznieście ramiona, synowie |
W żadnym chyba kraju nie świętuje się tyle, co w Hiszpanii. To kraj fiest. Większość z nich ma charakter religijny. Ponadto odbywają się liczne corridy, przy czym sezon walki jest długi – od Wielkanocy do września, w niedziele i dni świąteczne od 17.00 lub 18.00.
|
OFICJALNE ŚWIĘTA
Nieczynne są wtedy urzędy, banki i liczne sklepy.
|
|
| 1 stycznia |
Año Nuevo (Nowy Rok)
|
| 6 stycznia |
Los Reyes Magos (Święto Trzech Króli)
|
| Marzec/kwiecień |
Wielki Tydzień – Viernes Santo (Wielki Piątek)
|
| Marzec/kwiecień |
Poniedziałek Wielkanocny (Lunes de Pascua)
|
| 1 maja |
Dia del Trabajo (Dzień Pracy)
|
| 24 czerwca |
San Juan (Dzień św. Jana, imieniny króla)
|
| 15 sierpnia |
Asuncion de la Virgen (Wniebowzięcie NMP)
|
| 11 września |
Diada Nacional de Catalunya (katalońskie święto narodowe)
|
| 24 września |
Festa Major de la Merce (patronki Barcelony, tylko w Barcelonie)
|
| 12 października |
Dia de la Hispanidad (Kolumb odkrył Amerykę)
|
| 1 listopada |
Todos los Santos (Wszystkich Świętych)
|
| 6 grudnia |
Dia de la Constitucion (Dzień Konstytucji)
|
| 8 grudnia |
Immaculada Concepcion (NMP Niepokalanego Poczęcia)
|
| 25 – 26 grudnia |
Navidad (Boże Narodzenie)
|
|
GŁÓWNE ATRAKCJE
|
|
| STYCZEŃ | Fira de Joguines: Targ zabawek z festynem ulicznym od 1 do 5 stycznia w Barcelonie. |
| LUTY |
Zawody narciarskie w Pirenejach (La Molina) |
|
MARZEC/KWIECIEŃ |
Viernes Santo – hucznie obchodzone święto Wielkiego Tygodnia w Gironie. W niektórych miejscowościach przedstawiany jest taniec śmierci w wykonaniu publiczności przebranej za szkielety. Warto zobaczyć przedstawienia pasyjne w Verges. |
| KWIECIEŃ |
Targi rolniczo – przemysłowe w centrum handlowo – przemysłowym Figueres, połączone z corridą, wystawami sztuki i kwiatów. |
| MAJ |
Wystawa kwiatów w klasztorze San Pedro de Galligans w Gironie Targ Eudaldo w Ripoll. |
| CZERWIEC |
Jarmark folklorystyczny w mieście Palamos. |
| LIPIEC |
Aplec, Feria tancerzy sardany w Olot, w górach (ponad 5 tys. Uczestników). |
| SIERPIEŃ |
Dzień św. Dominika w Pals. |
|
WRZESIEŃ |
Festiwal z tańcami sardana w L’Escala. |
|
PAŹDZIERNIK |
Dzień morza – z procesją prowadzącą nad morze w Sant Feliu de Guixols. |
|
LISTOPAD |
Dzień Santa Catalina w Torroella de Montgri, z sardaną. |
|
GRUDZIEŃ |
Fira de Santa Llucia, kiermasz szopek przed Bożym Narodzeniem w Barcelonie – kicz i najprawdziwsza sztuka. |
W tym dziale zaprezentuje parafrazy hiszpańskie.
Konstrukcja ESTAR + Gerundio nazywana bywa również Presente Continuo. Używana jest do mówienia o czynności majacej miejsce w momencie mówienia.
KONSTRUKCJA ZDANIA
|
(Podmiot) + ESTAR + Gerundio + dopełnienie.
|
Podmiot jak zwykle występuje w języku hiszpańskim opcjonalnie.
ESTAR czyli jeden z hiszpańskich czasowników oznaczających być obok SER i HABER. W przypadku tej perafrazy musi on zostać odpowiednio odmieniony czasie Presente.
Gerundio jest to hiszpański odpowiednik angielskiego gerund. Tworzy się je przez dodanie do podstawy czasownika odpowiedniej końcówki.
ODMIANA ESTAR
|
Odmiana ESTAR przez osoby w czasie Presente
|
|
|
yo
|
ESTOY
|
|
tu
|
ESTAS
|
|
el/ella/Vd.
|
ESTA
|
|
nosotros/-as
|
ESTAMOS
|
|
vosotros/-as
|
ESTAIS
|
|
ellos/ellas/Vds.
|
ESTAN
|
TWORZENIE GERUNDIO
Tworzenie Gerundio jest bardzo proste, polega na dodaniu odpowiedniej końcówki do tematu czasownika, w zależności od końcówki bezokolicznika, a co za tym idzie w zależności od przynależności do danej grupy czasowników.
1. Koniugacja -AR
Do tematu czasownika zakończonego na -ar dodajemy końcówkę -ando.
|
CANTAR
|
CANTANDO
|
2. i 3. Konugacja -ER , -IR
W przypadku tych grup, czyli czasowników zakończonych odpowiednio na -er, -ir do tematu dodajemy -iendo.
|
BEBER
|
BEBIENDO
|
|
VIVIR
|
VIVIENDO
|
Nieregularne formy gerundio
|
PODER
|
PUDIENDO
|
|
MORIR
|
MURIENDO
|
|
DORMIR
|
DURMIENDO
|
|
MENTIR
|
MINTIENDO
|
|
SERVIR
|
SIRVIENDO
|
|
DECIR
|
DICIENDO
|
|
LEER
|
LEYENDO
|
|
CONSTRUIR
|
CONSTRUYENDO
|
|
TRAER
|
TRAYENDO
|
|
IR
|
YENDO
|
|
OIR
|
OYENDO
|
ZASTOSOWANIE
Perafrazy ESTAR + Gerundio używamy w nastepujacych przypadkach:
|
Me estoy acercando. - Nadchodzę.
Me estoy emborrachando. - Upijam się. |
|
Vivo en Inglaterra, pero ahora estoy viviendo en España
( Mieszkam w Angli, ale teraz(tymczasowo) mieszkam w Hiszpanii. ) |
|
Últimamente estoy estudiando español
( Ostatnio ucze się hiszpańskiego.) |
CZASOWNIKI ZWROTNE
Zaimki zwrotne (Los pronombres reflexivos) występujące z czasownikami zwrtonymi w przypadku tej konstrukcji podczas odmiany przez osoby mogę być postawione przed czasownikem ESTAR, czyli na początku perafrazy lub też mogą powędrować na koniec perafrazy i przyłączyć się w odpowiednio odmienionej formie do Gerundio.
por ejemplo:
Me estoy duchando
Estoy duchándome
KONSTRUKCJA ZDANIA
|
(Podmiot) + HABER + QUE + BEZOKOLICZNIK + ....
|
Podmiot jak zwykle występuje w języku hiszpańskim opcjonalnie.
HABER czyli jeden z hiszpańskich czasowników, oznacza być. W przypadku tej perafrazy musi on zostać odpowiednio odmieniony w odpowiednim czasie.
Pamiętaj, że po konstrukcji HABER QUE czasownik występuje w formie bezokolicznikowej, jeżeli jest to czasownik zwrotny odmianie ulega tylko sam zaimek zwrotny, jednak pozostaje on przyklejony na końcu bezokolicznika.
ODMIANA HABER
HABER jest czasownikiem nieosobowym i w zdaniu przyjmuje forme 3 osoby liczby pojedyńczej - HAY (Presente)
Czasownik może być również stosowany w czasach przeszłym w tedy po przetłumaczeniu będzie oznaczał Trzeba było, jak i w czasach przyszłych tłumaczony jako Trzeba będzie.
ZASTOSOWANIE
Konstrukcja HABER QUE używana jest do mówienia podobnie jak tener que + infinitivo o przymusie, potrzebie, konieczności, powinności jak również o przypuszczeniach. Jednak zasadnicza różnica jest taka, że jest to konstrukcja bezosobowa, która nie wskazuje nam żadnej konkretnej osoby. Czyli stosujemy ją gdy chcemy powiedzieć coś w sposób ogólny nie wskazując adresata naszej wypowiedzi. Na język polski tłumaczymy tę konstrukcję w sposób nieosobowy, za pomocą słowa 'Trzeba', 'Trzeba było', 'Trzeba będzie' w zależności od użytego czasu. Najczęściej stosuje się ją w czasie teraźniejszym jako HAY QUE + INFINITIVO
PRZYKŁADY
Hay que limpiar el piso. Trzeba posprzątać w mieszkaniu.
Hay que leer este libro y tomar apuntes. Trzeba przeczytać tę książkę i zrobić notatki.
Habrá que comprar pan. Trzeba będzie kupić chleb.
Peryfraza IR A + INFINITIVO wyraża czynność przyszłą, czyli zastępuje czas przyszły w języku potocznym. Może również wyrażać zamiar.
Voy a comprar un pan. - Idę kupić cheleb. ( =Mam zamiar to zrobić)
KONSTRUKCJA ZDANIA
|
(Podmiot) + IR + A + BEZOKOLICZNIK + ....
|
Podmiot jak zwykle występuje w języku hiszpańskim opcjonalnie.
IR czyli jeden z hiszpańskich czasowników, oznacza iść. W przypadku tej perafrazy musi on zostać odpowiednio odmieniony czasie Presente.
Pamiętaj, że po konstrukcji IR A czasownik występuje w formie bezokolicznikowej.
ODMIANA IR
|
Odmiana IR przez osoby w czasie Presente
|
|
|
yo
|
VOY
|
|
tu
|
VAS
|
|
el/ella/Vd.
|
VA
|
|
nosotros/-as
|
VAMOS
|
|
vosotros/-as
|
VAIS
|
|
ellos/ellas/Vds.
|
VAN
|
ZASTOSOWANIE
Perafrazy IR A + INFINITIVO używamy w nastepujacych przypadkach:
|
Vamos a salir de casa. - Wyjdziemy z domu. Voy a comprar una bombonera. - Kupie bombonierkę |
|
Iban a salir cuando sonó el teléfono. - Zamierzaliśmy wyjść, kiedy zadzwonił telefon.
|
OKREŚLNIKI CZASU
Z czasem tym często stosujemy następujących określinków czasu:
|
HOY
|
DZISIAJ
|
|
MAÑANA
|
JUTRO
|
|
MÁS TARDE
|
PÓŹNIEJ
|
|
ESTA TARDE
|
TEGO POPOŁUDNIA
|
|
EL MES QUE VIENE
|
W PRZYSZŁYM MIESIĄCU
|
|
LA SEMANA QUE VIENE
|
W PRZYSŁYM TYGODNIU
|
|
EL AÑO QUE VIENE
|
W PRZYSZŁYM ROKU
|
|
MAÑANA POR LA NOCHE
|
JUTRO WIECZOREM
|
Konstrukcja TENER QUE używana jest do mówienia o przymusie, potrzebie jak również o przypuszczeniach.
Tengo que comprarme un coche nuevo. - Muszę sobie kupić nowy samochód. (= jest mi potrzebny nowy samochód.)
KONSTRUKCJA ZDANIA
|
(Podmiot) + TENER + QUE + BEZOKOLICZNIK + ....
|
Podmiot jak zwykle występuje w języku hiszpańskim opcjonalnie.
TENER czyli jeden z hiszpańskich czasowników, oznacza mieć. W przypadku tej perafrazy musi on zostać odpowiednio odmieniony w odpowiednim czasie.
Pamiętaj, że po konstrukcji TENER QUE czasownik występuje w formie bezokolicznikowej, jeżeli jest to czasownik zwrotny odmianie ulega tylko sam zaimek zwrotny, jednak pozostaje on przyklejony na końcu bezokolicznika.
ODMIANA TENER
|
Odmiana TENER przez osoby w czasie Presente
|
|
|
yo
|
TENGO
|
|
tu
|
TIENES
|
|
el/ella/Vd.
|
TIENE
|
|
nosotros/-as
|
TENEMOS
|
|
vosotros/-as
|
TENEIS
|
|
ellos/ellas/Vds.
|
TIENEN
|
ZASTOSOWANIE
Konstrukcja TENER QUE używana jest do mówienia o przymusie, potrzebie, konieczności, powinności jak również o przypuszczeniach.
W tym dziale przedstawimy zasady stosowania w języku hiszpańskim 2 słówek są to bueno i bien. Oba mozna przetłumaczyć jako dobry/dobre/dobra/.. . Najlepiej przeanalizować to na przykładach.
|
BUENO (-A, -OS, -AS) + RZECZOWNIK
|
BUENO (-A, -OS, -AS) jest odmienny i używa się go z rzeczownikami. Pełni on funkcję jakiegokolwiek przymiotnika. bueno traci końcówkę rodzaju męskiego -o gdy stawiamy go przed rzeczownikami rodzaju męskiego w liczbie pojedyńczej. Końcówka ta natomiast występuje w przypadku gdy trafia za taki rzeczownik.
Por ejemplo:
|
Esta pelicula es muy buena.
(Ten film jest bardzo dobry.) |
BIEN
|
BIEN {
|
CZASOWNIK + BIEN
|
Bien występuje po czasownikach i pełni funkcję przysłówka.
Por ejemplo:
|
Eso esta bien.
(To jest dobre.) |
W języku hiszpańskim istnieją 3 sposoby wyrażania polskiego czasownika być. W tym dziale omówimy ich odmianę i zastosowanie praktyczne. Ich znajomość jest podstawą posługiwania się językiem hiszpańskim podobnie jak w języku angielskim czasownik to be.
1. SER
2. ESTAR
3. HABER
|
BYĆ
|
SER
|
ESTAR
|
|
Ja Jestem
|
(Yo) Soy
|
(Yo) Estoy
|
|
Ty Jesteś
|
(Tu) Eres
|
(Tu) Estas
|
|
On/Ona Jest
|
(El/Ella) Es
|
(El/Ella) Esta
|
|
My Jesteśmy
|
(Nosotros/-as) Somos
|
(Nosotros/-as) Estamos
|
|
Wy Jesteście
|
(Vosotros/-as) Sois
|
(Vosotros/-as) Estais
|
|
Oni/One Są
|
(Ellos/-as) Son
|
(Ellos/-as) Estan
|
Wyjaśnienie(1): pisząc zaimek np. (Yo) w nawiasie, rozumiem przez to odpowiednik angielskiego I, czyli mówiąc Yo soy w dosłownym tłumaczeniu na polski znaczy Ja jestem, jest to odpowiednik angielskiego I am. Jednakże podobnie jak w języku polskim często pomijamy osobę, ze względu na odmianę czasownika Być, podobnie w języku hiszpańskim ze względu na odmianę czasowników Ser i Estar pomijamy osobę, tzn. mówimy bardzo często Soy inteligente zamiast Yo soy inteligente. Brzmi to w tłumaczeniu na polski odpowiednio Jestem inteligentny i Ja jestem inteligentny
Wyjaśnienie(2): pisząc (Ellos/-as) rozumiemy, że osoba ma swój odpowiednik męski i żeński tzn. Ellos i Ellas ( zmienia się tylko końcówka) W języku hiszpańskim jeżeli mamy samych mężczyzn mówimy Oni ( Ellos ) jeżeli kilka kobiet One (Ellas) jeżeli zaś wśród grupy kobiet i mężczyzn, nawet gdy jest jeden mężczyzna mówimy Oni ( Ellos )
CZASOWNIK BYĆ - HABER
Oznacza on Być, Istnieć, Znajdować się w każdej osobie w czasie teraźniejszym występuje w postaci Hay i nie zmienia swojej formy.
Czym różni się SER i ESTAR ?
1. Ważną różnicą między tymi dwoma czasownikami stanowi fakt, że SER oznacza pochodzenie, a ESTAR miejsce przebywania
por ejemplo:
| Soy de Lisboa - Jestem z Lizbony | Estoy en Lisboa - Jestem w Lizbonie |
| Somos italianos - Jesteśmy Włochami | Estamos en Italia - Jesteśmy ( przebywamy) we Włoszech |
2. Inna różnica polega na tym, że SER używamy, aby mówić o (trwałych) cechach wyglądu i charakteru, a ESTAR, kiedy mówimy o samopoczuciu i stanach przejściowych ( choroba ).
| Manuel es inteligente - Manuel jest inteligentny | Maria esta enferma - Maria jest chora |
Kiedy używamy HABER?
Mimo, że jego znaczenie zbliżone jest to SER i ESTAR stosuje się go jedynie w ściśle określonych kontekstach:
Por ejemplo:
En la nevera hay leche - W lodówce jest mleko
UWAGA!!!
Po HAY nie używamy rodzajników określonych. Stosujemy rodzajniki nieokreślone (un, una, unos, unas) albo słówka typu:
Por ejemplo:
En la cocina hay un gato - W kuchni jest (jakiś, jeden) kot.
En esta ciudad no hay muchos monumentos - W tym mieście nie ma wielu zabytków.
Dodatkowo trzeba zwrócić uwagę, że jeżeli np. mówimy En clase no hay dos ventanas rozumiemy przez to zdanie "W klasie nie ma 2 okien" , ale mogą być 1, 3 , 4 itd okien. Gdy chcemy powiedzieć, że w ogóle nie ma okien mówimy po prostu En clase no hay ventanas lub En clase no hay unas ventanas.
PORÓWNANIE HABER ( HAY ) I ESTAR
| En la cocina hay un gato. - W kuchni jest kot | El gato esta en la cocina - Kot jest w kuchni |
|
W tym zdaniu chodzi jedynie o stwierdzenie obecności kota w kuchni, dlatego użwya się czasownika haber. Użycie rodzajnika nieokreślonego un oznacza, że osoba wypowiadająca to zdanie nie zna tego kota. Zdanie to dosłownie oznacza: "W kuchni jest jakiś kot" |
Natomiast w powyższym zdaniu, przed rzeczownikiem gato pojawił się rodzajnik określony el dlatego, że osoba wypowiadająca to zdanie mówi o kocie, którego zna. |
|
llamarse
|
levantarse
|
|
me llamo
|
me levanto
|
|
te llamas
|
te levantas
|
|
se llama
|
se levanta
|
|
nos llamamos
|
nos levantamos
|
|
os llamais
|
os levantais
|
|
se llaman
|
se levantan
|
UWAGA!!!
Czasowniki zwrotne w zależności od czasu odminiamy normalnie tak jak to ma się do zasad odmiany w danym czasie odmieniając zawsze jeżeli jest to konieczne zaimek "się" czyli "se" przez osoby i odminiana końcówka zaimka zazwyczaj przyjmuje miejsce przed czasownikiem. W bezokolicznikach natomiast przykleja się na konću czasownika.
Inne często stosowane czasowniki zwrotne:
LAVARSE - myć się
PEINARSE - czesać się
AFEITARSE - golić się
DUCHARSE - brać prysznic
BANARSE - kąpać się
EQUIVOCARSE - mylić się
ABURRIRSE - nudzić się
Gustar - to czasownik, który oznacza w języku polskim tyle co "lubić" , "podobać się". W normalnym użyciu czasownik ten jest odpowiednikiem angielskiego "please". Gustar jest czasownikiem regularnym i ze względu na końcówkę -ar odmieniamy go zgodnie z zasadami odmiany czasowników regularnych w tzw. I KONIUGACJI.
|
Przykładowa odmiana GUSTAR w czasie Presente
|
|
|
yo
|
gusto
|
|
tú
|
gustas
|
|
él/ella/Ud.
|
gusta
|
|
nosotros/-as
|
gustamos
|
|
vosotros/-as
|
gustáis
|
|
ellos/ellas/Vds.
|
gustan
|
UWAGA!
Czasownik GUSTAR jest bardzo często używany do mówienia o tym co lubimy i czego nie lubimy. Przyjmuje on w tym przypadku znaczenie podobne do angielskiego czasownika "like". Odmiana czasownika Gustar w tym przypadku różni się od tradycyjnej odmiany. W konstrukcji zdań tego typu stosujemy odpowiednio odmieniony zaimek i najczęściej 3 osobę liczby pojedynczej lub mnogiej Gustar odmienianą w czasie Presente. Aczkolwiek użycie w tym kontekście czasownika odmienionego w innej osobie niż trzeciej też jest możliwe.|
GUSTAR
|
|
me gusta
|
|
te gusta
|
|
le gusta
|
|
nos gusta
|
|
os gusta
|
|
les gusta
|
Me gusta pasear por el parque. - Lubię spacerować po parku.
Nos gusta esta película. - Podoba się nam ten film.
Uwaga!
Gdy po czasowniku GUSTAR występuje dowolny czasownik w formie bezokolicznikowej lub rzeczownik w liczbie pojedyńczej , GUSTAR przyjmuje formę GUSTA.
Gdy natomiast po czasowniku GUSTAR występuje rzeczownik w liczbie mnogiej jako dopełnienie używamy 3 osoby liczby mnogiej GUSTAN.
No me gustan las películas americanas. - Nie podobają mi się filmy amerykańskie.
OKREŚLENIE OSOBY
W celu lepszego podkreślenia podmiotu o którym mówimy, że coś lubi czy nie lubi stosujemy:
A + Podmiot (imię, nazwisko, zaimek dzierżawczy).
Por ejemplo:
A mi me gusta esta película.
A Pedro le gusta la musica americana.
Mowa zależna jest dla polaków zagadnieniem nieco skomplikowanym gdyż w języku polskim nie występuje tak jak ma to miejsce w języku hiszpańskim następstwo czasów z nią związane.
INFORMACION
Mowę zależną używamy gdy chcemy powtórzyć zdanie przez kogoś wypowiedziane, np:
| "Juan: Hace frío." Maria: ¿Qué ha dicho Juan? Ana: Ha dicho que hace frío. |
|
PRZEKSZTAŁCENIA
|
|||
|
Verbo introductor (decir)
|
Estilo Directo
|
Estilo Indirecto
|
|
|
Presente/Preterito Perfecto
|
} |
PRESENTE/PASADO =>
|
PRESENTE/PASADO
|
|
FUTURO =>
|
FUTURO
|
||
|
Preterito Perfecto
Preterito Indefinido/Imperfecto/ Pluscuamperfecto |
} |
PRESENTE =>
|
PRETERITO IMPERFECTO
|
|
PRETERITO PERFECTO =>
|
PRETERITO PLUSCUAMPERFECTO/INDEFINIDO
|
||
|
PRETERITO INDEFINIDO =>
|
PRETERITO PLUSCUAMPERFECTO/INDEFINIDO
|
||
|
PRETERITO IMPERFECTO
|
PRETERITO IMPERFECTO
|
||
|
FUTURO =>
|
CONDITIONAL
|
||
Informacje o konstrukcji poszczególnych czasów znajdziesz w odpowiednich działach na naszej stronie:
PRZEJDŹ DO CZASÓW HISZPAŃSKICH>>>
PRZYKŁADY:
|
ESTILO DIRECTO
|
ESTILO INDIRECTO
|
| El dice/ha dicho: | El dice/ha dicho/ QUE |
| "No tengo fuerzas" | …no tiene fuerzas. |
| „Hoy hace sol.” | …hoy hace sol. |
| El ha dicho/dijo/habia dicho/decia: | El ha dicho/dijo/habia dicho/decia/ QUE |
| „Tenemos mucho hambre” | …tenían mucho hambre. |
| „Querría ir a Suecia.” | …querría ir a Suecia. |
| „No me gusta esta falda.” | …no le gustaba aquella falda. |
| „Esta semana no he estado en la escuela.” | …aquella semana no había estado en la escuela. |
| „Ayer tuve muchas ganas de verte.” | …el día anterior tuvo mucha ganas de verme. |
| „Mañana será mejor.” | …el día siguiente sería mejor. |
UŻYCIE:
W momencie gdy Verbo introductor (czasownik wprowadzający) jest w czasie Preterito Perfecto (ha dicho) czas zdania twierdzącego przekształcanego z Estilo Directo na Estilo Indirecto może być zarówno taki jak w Estilo Directo lub może się zmieniać zgodnie z powyższą tabelką
| „No sé cuando podemos vernos.” Me ha dicho que no sabe cuando podemos vernos. |
Kiedy czasownik wprowadzający (Verbo introductor) jest pytaniem lub odpowiedzią, w Estilo Indirecto następuje odpowiednia zamiana czasów zgodnie z powyższą tabelką.
|
Policia: „Mario- Si te sientes tan mal, ¿Por qué no vas al. hospital? Mario preguntó a Carmen por qué no iba al hospital si se sentía tan mal y ella le contestó que no podía porque tenía que trabajar. |
ORDEN / PETICION
Poniżej przedstawiamy tabelkę z zamianami czasów w przypadku tworzenia mowy zależnej dla rozkazów, próśb, petycji....
|
PRZEKSZTAŁCENIA
|
||
|
Verbo introductor
|
Estilo Directo
|
Estilo Indirecto
|
|
Presente / Preterito Perfecto
|
IMPERATIVO =>
|
PRESENTE DE SUBJUNTIVO
|
|
Preterito Perfecto / Imperfecto / Indefinido / Pluscuamperfecto
|
IMPERATIVO =>
|
PRETERITO IMPERFECTO DE SUBJUNTIVO
|
W tym dziale przedstawimy zasady stosowania w języku hiszpańskim 2 słówek są to muy i mucho. To pierwsze można by przetłumaczyć najprościej jako bardzo a drugie jako dużo lub bardzo w zależności od użycia. Najlepiej przeanalizować to na przykładach.
|
MUY {
|
Muy + Przymiotnik
|
| Muy + Przysłówek |
Muy jest nieodmienny i używa się go z przymiotnikami oraz przysłówkami.
Por ejemplo:
|
Estoy muy cansado, me voy a dormir.
(Jestem bardzo zmęczony, pójdę spać.) |
|
Estamos muy alegres que vais a visitarnos.
(Jesteśmy bardzo zadowoleni, że nas odwiedzicie.) |
|
Trabajas muy lento. ¡Muevete!
(Pracujesz bardzo powoli. Rusz się!) |
|
Vivo muy cerca de aqui.
(Mieszkam bardzo blisko stąd.) |
MUCHO
|
MUCHO {
|
Mucho (-a,-os, -as) + Rzeczownik
|
| Czasownik + Mucho |
Mucho ( -a, -os, -as) odmienia się przez rodzaje i liczby jeśli łączy się z rzeczownikami.
Por ejemplo:
|
Vivió aquí por muchos años.
(Mieszkał tu przez wiele lat.) |
|
Ha dicho muchas cosas interesantes.
(Mówił dużo interesujących rzeczy.) |
Mucho nie odmiania się w momencie gdy występuje po czasowniku. Pełni wtedy funkcję przysłówka.
Por ejemplo:
|
Sara no come mucho.
(Sara nie je dużo.) |
|
No fumo mucho. Sólo un cigarillo por día.
(Nie palę dużo. Tylko jednego papierosa dziennie.) |
W języku hiszpańskim posiadamy 4 okresy warunkowe są to:
Zdania warunkowe I typu
Ten okres warunkowy wyraża czynności możliwe do realizacji w przyszłości. Używając pierwszego okresu warunkowego mówimy o wydarzeniu w przyszłości, które ma realną szansę, żeby zaistnieć. Jednak nie jest w 100% pewne. Wykonanie czynności przyszłej wyrażanej tutaj z apomocą Futuro Imperfecto uzależnione jest od zaistniałej sytuacji wyrażonej za pomocą czasu Presente de Indicativo ( najzwyklejszy czas prosty ).
Tzn. Presente de Indicativo wyraża warunek, który musi być spełniony aby zaistniało zdanie, czynność wyrażona przez Futuro Imperfecto np zdanie: Jeżeli będzie ładna pogoda(Presente) pójdę na spacer (Futuro)
Konstrukcja tego okresu warunkowego:
|
Si + Presente de indicativo + Futuro imperfecto.
|
|
Futuro imperfecto + Si + Presente de indicativo.
|
Uwaga!!! Po Si nigdy nie używamy czasu Futuro, chociaż mogłoby się wydawać, że po przetłumaczeniu na język polski taki czas występuje.
|
Przykład: Si tengo tiempo, iré al cine. (lub Iré al cine si tengo tiempo.) |
Zdania warunkowe II typu
Wyrażają czynności, które nie mogą być wykonane w danej chwili. Ten okres warunkowy często wyraża marzenia, tzw. gdybanie: Gdybym miał dużo pieniędzy, kupiłbym sobie samochód Ale nie mam tyle pieniędzy, przynajmniej w tej chwili. Ale przecież mogę wygrać w totka, niewielka szansa (jedna na kilkanaście milionów;-) istnieje.
Drugiego okresu warunkowego używamy mówiąc o teraźniejszości i przyszłości, jeśli istnieje niewielkie prawdopodobieństwo spełnienia warunku lub warunek nie może być spełniony.
Konstrukcja tego okresu warunkowego:
|
Si + Pretérito imperfecto de subjuntivo + Potencial simple.
|
|
Potencial simple + Si + Pretérito imperfecto de subjuntivo.
|
|
Przykład: Si no lloviese/lloviera, daríamos una vuelta. |
Zdania warunkowe III typu
Wyraża czynności, które z jakiegoś powodu nie mogły odbyć się w przeszłości.Pierwsze dwa okresy warunkowe odnosiły się do teraźniejszości i przyszłości, natomiast trzeci odnosi się wyłącznie do przeszłości. Tu także marzymy.. tym razem jednak marzenie nie ma ŻADNYCH szans na spełnienie się. Coś mogło zdarzyć się w przeszłości ale się nie zdarzyło. I tyle, szansa minęła i nic jej nie wróci.
Konstrukcja tego okresu warunkowego:
|
Si + Pluscuamperfecto de subjuntivo + Potencial compuesto.
|
lub:
|
Si + Pluscuamperfecto de subjuntivo + Pluscuamperfecto de subjuntivo.
|
lub:
|
Potencial compuesto/Pluscuamperfecto de subjuntivo + Si + Pluscuamperfecto de subjuntivo.
|
|
Przykład: Si me hubieras pedido, te habría/hubiera ayudado. |
Zdania warunkowe mieszanego typu
Wyrażają czynności niemożliwe do realizacji w teraźniejszości, ponieważ w przeszłości nie zostały wykonane czynności będące dla nich warunkiem koniecznym.
|
Si + Pluscuamperfecto de subjuntivo + Potencial simple.
|
lub:
|
Potencial simple + Si + Pluscuamperfecto de subjuntivo.
|
|
Przykład: Si se hubieran casado, tendrían ya hijos. |
ZASTOSOWANIE SER , ESTAR , TENER - w skrócie
ESTAR stosujemy do:
TENER stosujemy do:
Musimy pamiętać o tym iż SER i ESTAR odmieniają się w sposób nieregularny:
|
ser soy |
estar estoy |
STOPIEŃ RÓWNY - EL POSITIVO
W stopniu równym przymiotniki występują zazwyczaj w swojej podstawowej formie w odpowiednim dla kontekstu zdania rodzaju.
los tomates rojos - czerwone pomidory
la tiza blanca - biała kreda
Przymiotniki w stopniu równym występują w konstrukcji porównawczej:
TAN .... COMO - TAK .../RÓWNIE.... JAK....
Los españoles fabrican coches tan buenos como los franceses. - Hiszpanie produkują tak dobre samochody, jak Francuzi.
STOPIEŃ WYZSZY - EL COMPARATIVO
Jeżeli jakaś cecha ma większe natężenie i chcemy ją pokreślić używając stopnia wyższego, przed przymiotnikiem musimy postawić słówko más (z akcentem graficznym nad a) oznaczające bardziej.
MAS ALTOS - WYZSI
MAS COMODO - WYGODNIEJSZY
W momenice gdy chcemy powiedzieć o tym, że jakaś cecha występuje w mniejszym znaczeniu przed przymiotnikiem stawiamy słówko menos oznaczajace mniej.
MENOS INTELIGENTE - MNIEJ INTELIGENTNY
Aby podkreślić większe/mniejsze natężenie jakiejś cechy w stosunku do innej używamy następującej konstrukcji:
MAS/MENOS .... QUE - BARDZIEJ/MNIEJ .... NIZ
Esta chica es mas guapa que aquella. - Ta dziewczyna jest ładniejsza niż tamta.
STOPIEŃ NAJWYZSZY - EL SUPERLATIVO
Stworzenie stopnia najwyższego jest bardzo proste i rózni sie od tworzenia stopnia wyższego postawieniem rodzajnika określonego w odpowiedniej formie i liczbie.
EL MAS ALTO - NAJWYZSZY
EL MENOS INTELIGENTE - NAJMNIEJ INTELIGENTNY
Charakterystyczną konstrukcją dla stopnia najwyższego jest :
EL/LA MAS/MENOS .... DE... - NAJ.../NAJBARDZIEJ/NAJMNIEJ... Z...
Juan es el mas alto de la clase. - Juan jest najwyzszy z klasy.
Strona bierna w języku hiszpańskim jest rzadko stosowana. Tworzy się ją za pomocą czasownika:
SER - gdy kładzie się nacisk na samą czynność
ESTAR - gdy ważny jest skutek czynności (nie jest podany sprawca czynności).
SCHEMAT ZAMIANY STRONY CZYNNEJ NA BIERNĄ
|
Rzeczownik (I) + Czasownik + Rzeczownik (II)
|
ZAMIENIAMY W:
|
Rzeczownik (II) + Ser/Estar + Imiesłów (Participio) + por + rzeczownik (I)
|
SER i ESTAR musi być odpowiednio odmieniony w danym czsie
Imiesłów musi być uzgodniony w liczbie i rodzaju z rzeczownikiem (II)
|
Przykład: |
UWAGI!
artykuł opracowany na podstawie: www.ept.prv.pl oraz własnej wiedzy.
LA MESA - LAS MESAS
EL DEDO - LOS DEDOS
EL CAFE - LOS CAFES
LA MAMA - LAS MAMAS
W pozostałych przypadkach, np. kiedy rzeczowniki zakończone są spółgłoską (oprócz -x ) albo -y tworzymy ich liczbę mnogą przez dodanie końcówki. -es.
LA MUJER - LAS MUJERES
EL RELOJ - LOS RELOJES
EL REY - LOS REYES
Rzeczowniki zakonczone na -s, więcej niż jednosylabowe i nieakcentowane na ostatniej sylabie, nie zmieniają się w liczbie mnogiej
EL LUNES - LOS LUNES
EL ANALISIS - LOS ANALISIS
PRZYIMKI I ICH ZNACZENIE
| A | a) | wskazuje na kierunek ruchu / Maria va a casa |
| b) | wskazuje na odległość / Gniezno esta a treinta minutos de marcha | |
| c) | określa godzinę / Voy a la escuela a las ocho | |
| d) | wyraża następstwo / Dia a dia voy a escuela / Paso a paso se acercaba a ella | |
| e) | czasami znacza lokalizację / Tenemos sitios a la sombra | |
| f) | oznacza cenę / Las perras estan a dos euros | |
| CON | a) | oznacza towarzystwo / Voy al cine con mi hermano |
| b) | ma znaczenie "dla, wobec" / Estoy nervioso contigo / Estoy enfadado con el | |
| c) | oznacza :"instrument, narędzie" / No me gusta escribir con lape | |
| DE | a) | oznacza przynależność, pochodzenie / Soy de Poznań |
| b) | pokrewieństwo / Es mujer de Juan Gomez | |
| c) | posiadanie / Esto es el coche de mi padre | |
| d) | określa materiał z jakiego jest coś zrobione / Vaso de cristal / Caja de madera | |
| e) | oznacza przeznaczenie jakiegos przedmiotu / Maquina de escribir | |
| f) | ma znaczenie "o, na temat" / Hoy no hablamos de escuela | |
| EN | a) | lokalizacja wewnątrz / En casa no hay nadie |
| b) | lokalizacja na powierzchni / En la mesa hay dos platos | |
| c) | lokalizacja w czasie / Mi hermano nacio en ańo 1979 | |
| d) | oznacza środek lokomocji / Vamos a Espańa en avion | |
| e) | przed nazwą koloru / Quiero pintar mi habitacion en azul | |
| ENTRE | a) | oznacza :"między, pomiędzy" / Estare en casa entre las dos y las tres |
| b) | powśród / Estoy bien entre mis amigos | |
| PARA | a) | odpowiada polskiemu "dla" / Esto es para ti |
| b) | wskazuje kierunek ruchu do jakiegos miejsca / Mańana salgo para Madrid | |
| c) | określa przeznaczenie przedmiotu / Tengo mucho dinero para las fiestas | |
| POR | a) | odpowiada polskiemu "przez" / Sali por la ventana |
| b) | oznacza przyczynę / No vamos de vacaciones por falta de dinero | |
| c) | występuje przed nazwami przedmiotów, po które się idzie / Voy por pan | |
| d) | oznacza zastępstwo / Lo hago por ti / Lo digo por el director | |
| SOBRE | a) | położenie na powierzchni / Mi lobro esta sobre la mesa |
| b) | położenie nad powierzchnią / Sobre el prado habia una niebla | |
| c) | określa temat rozmowy lub informacji / Leo mucho sobre A. Mickiewicz | |
| ANTE | a) | położenie przed / Ante mi casa hay muchos coches |
| b) | w połączeniu z TODO=przedewszystkim / Ante todo tienes que estudiar | |
| BAJO | a) | położenie "pod" / Bajo el coche hay gato |
| b) | pod warunkiem / Bajo la condición de que me ayudes | |
| CONTRA | a) | "przeciw" / El alumno esta contra su profesor |
| b) | oznacza zderzenie / El coche chocó contra un arbol | |
| c)!! | przeznaczenie lekarstwa / Quiero comprar una medicina contra tos | |
| DESDE | a) | miejsce w czasie "od" / Tengo vacaciones desde junio |
| HASTA | a) | granica przestrzenna / Fuimos hasta la playa |
| b) | koniec czynności w czasie / Este autor escribia hasta la muerte | |
| c) | znaczenie "nawet" / La policia buscaba los documentos hasta en su casa |
źródło: http://hiszpania.org.es
W tym dziale znajdują się zestawienia pogrupowanego tematycznie słownictwa, grupy tematyczne typu: człowiek, dom, itd. Są to podobne grupy tematyczne jak wymagane do matury podstawowej z języka angielskiego.
![]() |
El Cuerpo Humano - Ciało CzłowiekaWkuwacz słówek [z obrazkami] | Lista słówek w tej kategorii. |
![]() |
Los Colores - KoloryWkuwacz słówek [z obrazkami] | Lista słówek w tej kategorii. |
![]() |
Las Frutas - OwoceWkuwacz słówek [z obrazkami] | Lista słówek w tej kategorii. |
POZOSTAŁE ZESTAWY SŁÓWEK - BEZ OBRAZKÓW:
Ten dział zawiera zestaw 128 słówek związanych z cechami charakteru człowieka.
| Słówko w języku hiszpańskim | Słówko w języku polskim |
| activo | aktywny |
| la ambición | ambicja |
| ambicioso | ambitny |
| irreflexivo | bezmyślny |
| despreocupado | beztroski |
| la cualidad | cecha (charakteru) |
| los rasgos de carácter | cechy charakteru |
| la astucia | chytrość, przebiegłość |
| astuto | chytry, przebiegły |
| la curiosidad | ciekawość |
| curioso | ciekawy, ciekawski, wścibski |
| la paciencia | cierpliwość |
| paciente | cierpliwy |
| delicado | delikatny, taktowny |
| bueno | dobry |
| orgulloso | dumny |
| egoísta | egoistyczny |
| el egoísmo | egoizm |
| enérgico | energiczny |
| falso | fałszywy |
| formal | formalny, poważny |
| hablador | gadatliwy |
| fiable | godny zaufania |
| confiable | godny zaufania |
| bondadoso | godny zaufania |
| grosero | grubiański, prostacki, ordynarny |
| la generosidad | hojność, szczodrość |
| el idealista | idealista |
| impulsivo | impulsywny |
| el individualista | indywidualista |
| capricioso | kapryśny |
| la pereza | lenistwo |
| perezoso | leniwy |
| vago | leniwy |
| poco delicado | mało delikatny, nietaktowny |
| callado | małomówny |
| el materialista | materialista |
| sabio | mądry |
| listo | mądry |
| la ingenuidad | naiwność |
| ingenuo | naiwny |
| nervioso | nerwowy |
| peligroso | niebezpieczny |
| la impaciencia | niecierpliwość |
| impaciente | niecierpliwy |
| inexperto | niedoświadczony |
| imprudente | nierozważny |
| infeliz | nieszczęśliwy |
| tímido | nieśmiały |
| tímido | nieśmiały |
| insociable | nietowarzyski |
| la descortesía | nieuprzejmość |
| descortés | nieuprzejmy |
| descortés | nieuprzejmy |
| inocente | niewinny |
| responsable | odpowiedzialny |
| el valor | odwaga |
| valiente | odważny |
| animoso | odważny |
| optimista | optymistyczny |
| el optimismo | optymizm |
| la personalidad | osobowość |
| pasivo | pasywny |
| detallista | pedantyczny |
| pérfido | perfidny |
| pesimista | pesymistyczny |
| el pesimismo | pesymizm |
| decente | porządny |
| la conducta | postępowanie, zachowanie |
| serio | poważny |
| trabajador | pracowity |
| vanidoso | próżny |
| amigable | przyjacielski |
| travieso | psotny, figlarny |
| consentido | rozpieszczony |
| el derroche | rozrzutność |
| derrochador | rozrzutny |
| distraído | roztargniony |
| prudente | rozważny |
| riguroso | rygorystyczny, surowy |
| solitario | samotny |
| la tacañería | skąpstwo |
| tacaño | skąpy |
| la modestia | skromność |
| modesto | skromny |
| triste | smutny |
| tranquilo | spokojny |
| severo | surowy |
| la sinceridad | szczerość |
| sincero | szczery |
| feliz | szczęśliwy |
| generoso | szczodry, hojny, wspaniałomyślny |
| divertido | śmieszny, wesoły, zabawny |
| dormilon | śpioch |
| el cobarde | tchórz |
| cobarde | tchórzliwy |
| la cobardía | tchórzostwo |
| el temperamento | temperament |
| sociable | towarzyski |
| la honestidad | uczciwość |
| la honradez | uczciwość |
| honesto | uczciwy |
| honrado | uczciwy |
| servicial | uczynny, usłużny |
| complaciente | uczynny, usłużny |
| terco | uparty |
| testarudo | uparty |
| obstinado | uparty,wytrwały |
| la cortesía | uprzejmość |
| amable | uprzejmy |
| cortés | uprzejmy |
| el loco | wariat |
| fiel | wierny |
| la sensiblidad | wrażliwość |
| sensible | wrażliwy |
| relajado | wyluzowany |
| divertido | zabawny |
| el comportamiento | zachowanie |
| conducirse | zachowywać się |
| comportarse | zachowywać się, sprawować się |
| envidioso | zazdrosny |
| hábil | zdolny |
| malicioso | złośliwy |
| malo | zły |
| equilibrado | zrównoważony |
| loco | zwariowany |
| la benevolencia | życzliwość |
| benévolo | życzliwy |
W tym dziale przedstawimy ważniejsze cechy wyglądu i charakteru, które w dalszym toku nauki ułatwią Ci opisywanie postaci, jak również podstawowe części ciała, ubrania i wszystko co związane z opisywaniem osoby.
Aspecto - Wygląd
¿Como eres? ( Jaki jesteś? )
Soy alta, delgada, morena. Soy bastante guapa.
( Jestem wysoką, szczupłą brunetką. Jestem dosyć ładna. )
Poniżej przedstawiamy cechy opisujące wygląd pogrupowane z czasownikami które stosuje się dla nich ( SER , TENER , LLEVAR )
SER
TENER
LLEVAR
Caracter - Charakter
¿Como estas? - ( Jak się masz? )
By wyrazić samopoczucie możemy użyć dwuch czasowników ESTAR i TENER
ESTAR
( najczęściej łączy się z przymiotnikami i imiesłowami odprzymiotnikowymi wyrażajacymi stan i samopoczucie )
TENER
( łączy się z rzeczownikami, wyrażają one również stany, oznaczają rzeczy których nie można policzyć ani dotknąć dlatego nies tawiamy przed nimi rodzajników.)
La Ropa - Ubranie
Części Ciała - Las partes del cuerpo humano

źródło obrazka: lewebpedagogique.com
W tym dziale przedstawimy przydatne słownictwo odnoszące się do rodzajów domów, oraz słownictwo ułatwiające opisywanie wyposażenia domu.
EN CASA - W domu
El Recibidor - Przedpokój
El Salon - Salon
La Cocina - Kuchnia
El Cuarto de Baño - Łazienka
El Dormitorio - Sypialnia
| Słówko po hiszpańsku: | Słówko po polsku: |
| fr�o | zimny |
| templado | ciep�y, umiarkowany |
| el clima | klimat |
| el tiempo | pogoda |
| humedad | wilgotno�� |
| h�medo | wilgotny |
| las estaciones del a?o | pory roku |
| la primavera | wiosna |
| el verano | lato |
| el oto?o | jesie� |
| el invierno | zima |
| los meses del a?o | miesi�ce roku |
| enero | stycze� |
| febrero | luty |
| marzo | marzec |
| abril | kwiecie� |
| mayo | maj |
| junio | czerwiec |
| julio | lipiec |
| agosto | sierpie� |
| septiembre | wrzesie� |
| octubre | pa�dziernik |
| noviembre | listopad |
| diciembre | grudzie� |
| la nieve | �nieg |
| nevar (e ->i) | pada� (o �niegu) |
| nieva | �nieg pada |
| est� lloviendo | pada �nieg (teraz) |
| la lluvia | deszcz |
| llover (o->ue) | pada� (o deszczu) |
| llueve | pada deszcz |
| est� lloviendo | pada deszcz (teraz) |
| la niebla | mg�a |
| la tormenta | burza |
| la nube | chmura |
| el viento | wiatr |
| el granizo | grad |
| el hielo | l�d |
| el rayo | b�yskawica |
| el arco iris | t�cza |
| el charco | ka�u�a |
| (el) fr�o | zimno |
| (el) calor | gor�co |
| la temperatura | temperatura |
| el grado | stopie� (temperatury) |
| debajo cero | poni�ej zera |
| Hace 10 grados/Estamos a | Jest 10 stopni C |
| Hace 28 grados debajo cer | Jest 28 stopni C poni�ej |
| Hace calor | Jest ciep�o |
| Hace fr�o | Jest zimno |
| Hace viento | Jest wietrznie |
| Hace sol | Jest s�onecznie |
| Hace buen tiempo/Hace bue | Jest �adna pogoda |
| Hace mal tiempo/ Hace mal | Jest brzydka pogoda |
| Hay niebla | Jest mg�a |
| Est� nublado | Jest pochmurnie |
| hace sol | jest s�o�ce |
| hace aire | jest viatr |
| hace viento | jest wietrznie |
| hace fr�o | jest zimno |
| hace fresco | jest �wierzo |
| hace buen tiempo | jest �adna pogoda |
| hace muy buen tiempo | jest bardzo �adna pogoda |
| hace mal tiempo | jest brzydka pogoda |
| hace muy mal tiempo | jest bardzo brzydka pogoda |
| hace bueno | jest �adnie |
| hace malo | jest brzydko |
| hay niebla | jest mg�a |
| hay nubles | s� chmury |
| hay tormenta | jest burza |
| hay nieve | jest �nieg |
| hay helados | jest przymrozek |
| hay escarcha | jest szron |
| hay roc�o | jest rosa |
| hay hielo | jest l�d |
| hay granizo | jest grad |
| hay arco ir�s | jest t�cza |
| hay humedad | jest wilgo� |
| hace bochorno | jest duszno |
| est� nublado | jest pochmurno |
| est� soleado | jest s�onecznie |
| la primavera | wiosna |
| el verano | lato |
| el oto?o | jesie� |
| el invierno | zima |
| enero | stycze� |
| febrero | luty |
| marzo | marzec |
| abril | kwiecie� |
| mayo | maj |
| junio | czerwiec |
| julio | lipiec |
| agosto | sierpie� |
| septiembre | wrzesie� |
| octobre | pa�dziernik |
| noviembre | listopad |
| diciembre | grudzie� |
| nieva | �nie�y |
| llueve | pada deszcz |
| la temperatura | temperatura |
| el despejado | bezchmurnie |
| seco | sucho |
| suave | delikatny �agodny |
| tranquillo | spokojny |
| templado | umiarkowany |
| caluroso | gor�co |
| fr�o | zimno |
| el cielo | niebo |
| la tierra | ziemia |
| el mar | morze |
| la lluvia | deszcz |
| el sol | s�once |
| el viento | wiatr |
| las nubes | chmury |
| la lluvia | deszcz |
| el granizo | grad |
| el nieve | snieg |
| el pron�stico del tiempo | prognoza pogody |
| esperar precipitaciones | spodziewa� si� opad�w |
| en la comunidad | w regionie |
| de car�cter tormentoso | o burzowym charakterze |
| despejarse | rozja�ni� si�, rozpogodzi� |
| el fen�meno atmosf�rico de tormenta | burzowe zjawiska atmosferyczne |
| mantenerse durante toda la tarde | utrzymywac si� przez ca�e popoludnie |
| estar soleado | by� slonecznym |
| las masas de aire caliente | masy ciep�ego powietrza |
| desplazarse desde el Este hacia el interior | przemieszczac si� ze wschodu w g��b kraju |
| las temperaturas se mantienen | temperatury si� utrzymuj� |
| salvo | poza, opr�cz |
| anotar una baja | odnotowac spadek |
| el grado | stopie� |
| la presi�n atmosf�rica | ci�nienie atmosferyczne |
| el estado de �nimo | samopoczucie |
| las lluvias espor�dicas | sporadyczne opady deszczu |
| har� un tiempo perfecto | b�dzie idealna pogoda |
| los cambios bruscos de tiempo | gwa�towne zmiany pogody |
| la sombrilla | parasol s�oneczny |
| los juegos de mesa | gry planszowe |
| la previsi�n del tiempo | pronoza pogody |
| la meteorolog�a | meteorologia |
| el sat�lite meteorol�gico | satelita meteorologiczny |
| el tiempo | pooda, czas |
| el mapa meterol�gico | mapa poody |
| el fr�o | zimno |
| bajo cero | mr�z (poni�ej zera) |
| el calor | cieplo |
| la presi�n baja | niskie ci�nienie (ni�) |
| la presi�n alta | wysokie ci�nienie (wy�) |
| la direcci�n y velocidad del viento | kierunek i pr�dko�c wiatru |
| el aire caliente | ciep�e masy powietrza |
| el aire fr�o | zimne masy powietrza |
| nublarse | chmurzyc si� |
| nevar | padac (o �niegu) |
| llover | padac (o deszczu) |
| diluviar | lac (o deszczu) |
| tronar | grzmiec |
| relampaguear | b�yskac si� |
| granizar | padac (o gradzie) |
| las condiciones atmosf�ricas | warunki atmosferyczne |
| la zona de precipitaciones | strefa opad�w |
| la masa de aire | masa powietrza |
| el anticici�n | centrum wy�u |
| la temperatura | temperatura |
| despejarse | przeja�niac si� |
| el torm�metro | termometr |
| subir (la temperatura sube) | wzrastac (temperatura ro�nie) |
| bajar (la temperatura baja) | spadac (temperatura spada) |
| las estaciones del a�o | pory roku |
| la primavera | wiosna |
| el verano | lato |
| el oto�o | jesie� |
| el invierno | zima |
| la precipitaci�n | opad |
| la lluvia | deszcz |
| la nieve | �nieg |
| el granizo | grad |
| la brrasca de nieve | �nie�yca |
| la niebla | mg�a |
| el viento | wiatr |
| la ventolina | wiaterek |
| la tormenta | burza |
| el temporal | sztorm |
| el tornado | tornado |
| el hurac�n | huragan |
| el arco iris | t�cza |
| el rel�mpago | piorun |
| el trueno | grzmot |
| el rayo | b�yskawica |
| el roc�o | rosa |
| la escarcha | szad�, szrom |
| el pron�stico del tiempo | prognoza pogody |
| esperar precipitaciones | spodziewa� si� opad�w |
| en la comunidad | w regionie |
| de car�cter tormentoso | o burzowym charakterze |
| despejarse | rozja�ni� si�, rozpogodzi� |
| el fen�meno atmosf�rico de tormenta | burzowe zjawiska atmosferyczne |
| mantenerse durante toda la tarde | utrzymywac si� przez ca�e popoludnie |
| estar soleado | by� slonecznym |
| las masas de aire caliente | masy ciep�ego powietrza |
| desplazarse desde el Este hacia el interior | przemieszczac si� ze wschodu w g��b kraju |
| las temperaturas se mantienen | temperatury si� utrzymuj� |
| salvo | poza, opr�cz |
| anotar una baja | odnotowac spadek |
| el grado | stopie� |
| la presi�n atmosf�rica | ci�nienie atmosferyczne |
| el estado de �nimo | samopoczucie |
| las lluvias espor�dicas | sporadyczne opady deszczu |
| har� un tiempo perfecto | b�dzie idealna pogoda |
| los cambios bruscos de tiempo | gwa�towne zmiany pogody |
| la sombrilla | parasol s�oneczny |
| los juegos de mesa | gry planszowe |
| la previsi�n del tiempo | pronoza pogody |
| la meteorolog�a | meteorologia |
| el sat�lite meteorol�gico | satelita meteorologiczny |
| el tiempo | pooda, czas |
| el mapa meterol�gico | mapa poody |
| el fr�o | zimno |
| bajo cero | mr�z (poni�ej zera) |
| el calor | cieplo |
| la presi�n baja | niskie ci�nienie (ni�) |
| la presi�n alta | wysokie ci�nienie (wy�) |
| la direcci�n y velocidad del viento | kierunek i pr�dko�c wiatru |
| el aire caliente | ciep�e masy powietrza |
| el aire fr�o | zimne masy powietrza |
| nublarse | chmurzyc si� |
| nevar | padac (o �niegu) |
| llover | padac (o deszczu) |
| diluviar | lac (o deszczu) |
| tronar | grzmiec |
| relampaguear | b�yskac si� |
| granizar | padac (o gradzie) |
| las condiciones atmosf�ricas | warunki atmosferyczne |
| la zona de precipitaciones | strefa opad�w |
| la masa de aire | masa powietrza |
| el anticici�n | centrum wy�u |
| la temperatura | temperatura |
| despejarse | przeja�niac si� |
| el torm�metro | termometr |
| subir (la temperatura sube) | wzrastac (temperatura ro�nie) |
| bajar (la temperatura baja) | spadac (temperatura spada) |
| las estaciones del a�o | pory roku |
| la primavera | wiosna |
| el verano | lato |
| el oto�o | jesie� |
| el invierno | zima |
| la precipitaci�n | opad |
| la lluvia | deszcz |
| la nieve | �nieg |
| el granizo | grad |
| la brrasca de nieve | �nie�yca |
| la niebla | mg�a |
| el viento | wiatr |
| la ventolina | wiaterek |
| la tormenta | burza |
| el temporal | sztorm |
| el tornado | tornado |
| el hurac�n | huragan |
| el arco iris | t�cza |
| el rel�mpago | piorun |
| el trueno | grzmot |
| el rayo | b�yskawica |
| el roc�o | rosa |
| la escarcha | szad�, szrom |
| Hace sol. | Jest s�onecznie. |
| Hace aire. | Jest lekki wiaterek. |
| Hace mucho viente. | Mocno wieje. |
| Hace mucho calor. | Jest bardzo gor�co. |
| Hace mucho fr�o. | Jest bardzo zimno. |
| Hace fresco. | Jest ch�odno. |
| Hace muy buen tiempo. | Jest �adna pogoda. |
| Hace muy mal tiempo. | Jest brzydka pogoda. |
| Llueve. | Pada deszcz. |
| Nieva. | Pada �nieg. |
| Hay tormenta. | Jest burza. |
| Est� nublado. | Jest pochmurno. |
| la nieve | �nieg |
| la lluvia | deszcz |
| la niebla | mg�a |
| el mar | morze |
| el cielo | niebo |
| la tierra | ziemia |
| templato | umiarkowany |
| suave | delikatny |
| h�medo | wilgotny |
| seco | suchy |
| nublado | zachmurzony |
| despejado | bezchmurny |
| Hace fr�o. | Jest zimno. |
| Hace calor. | Jest ciep�o. |
| Hace viento. | Jest wietrznie. |
| Hace sol. | Jest s�onecznie. |
| Hace fresco. | Jest rze�ko |
Los Meses - Miesiące
Las Estaciones del Año - Pory Roku
Aby powiedzieć ze mamy jakiś miesiąc np. marzec , kwiecień , itd. albo że mamy zimę, lato, lub inną porę roku użyjemy czasownika ESTAR w pierwszej osobie liczby mnogiej czyli ESTAMOS oraz przyimek EN.
por ejemplo
Estamos en noviembre - Jest listopad/Mamy listopad.
Estamos en verano - Jest lato/Mamy lato.
Pory dnia.
por la mañana - rano
por la tarde - po południu
por la noche - wieczorem
por ejemplo
Los viernes por la tarde estudio ingles. - W piątki po południu uczę się angielskiego.
|
¿Que dia es hoy?
|
Hoy es lunes
|
|
¿Que dia es mañana?
|
Mañana es miercoles
|
Powyższe pytania dotyczą pierwsze uzyskania informacji jaki mamy dzisiaj dzień, a drugie jaki mamy jutro obok podano odpowiedzi na te pytania.
UWAGA!
mañana to rano, ale również znaczy jutro
W tym dziale przybliżymy wam odpowiednio dobrane tematycznie zestawy słówek związanych, z podróżowaniem, turystyką jak również transportem.
POJAZDY
OSOBY ZWIĄZANE Z RUCHEM DROGOWYM
DROGI
CZYNNOŚCI ZWIĄZANE Z PROWADZENIEM POJAZDÓW
TRANSPORT KOLEJOWY (el ferrocarril)
NA STACJI
Pociągi
Bilety
TRANSPORT LOTNICZY
samolot - el avión
Lotnisko - el aeropuerto
Podczas lotu samolotem
KOMUNIKACJA MIEJSKA
źródło: hiszpanski.jeob.pl
W tym dziale przedstawimy ważniejsze słownictwo dotyczące zawodów, wykonywania pracy oraz jej poszukiwania.
Profesiones y ocupaciones - Zawody i zajęcia
Trabajar - Pracować
Los lugares de trabajo - Miejsca pracy
W języku hiszpańskim aby zapytać o to czym się zajmujemy, co robimy, kim jesteśmy z zawodu można użyć odpowiednich poniższych pytań.
¿A QUE TE DEDICAS? - CZYM SIĘ ZAJMUJESZ?
¿QUE HACES? - CO ROBISZ?
¿QUE ERES? - KIM JESTES?
Aby na nie odpowiedzieć należy użyć czasownika SER (BYĆ), odpowiednio odmienionego.
|
(Podmiot) + SER + PROFESION.
|
SOY CAMERERO - JESTEM KELNEREM
SOY CARTERO - JESTEM LISTONOSZEM
SOY COCINERA - JESTEM KUCHARKĄ
MARIA ES MEDICA - MARIA JEST LEKARKĄ
W tym dziale porzedstawimy podstawowe słówka odnoszące się do poszczególnych osób w rodzinie.
LA FAMILIA - RODZINA
Los Hermanos - Bracia ale również Rodzeństwo
Los Padres - Ojcowie ale również Rodzice
Los Hijos - Synowie ale również Dzieci
UWAGA!
Jednak są i wyjątki od tej zasady Małożeństwo to El Matrimonio.
OKRESY ŻYCIA
ZWIĄZKI RODZINNE
W tym dziale przedstawimy słownictwo związane ze Świętami, podzielone na poddziały Święta Bożego Narodzenia, Święta Wielkanocne, etc.
ŚWIĘTA BOŻEGO NARODZENIA

|
W hiszpanii święta Bożego Narodzenia, czyli Navidades różnią się nieco od tych obchodzonych w Polsce. Hiszpańskie Navidades "zaczynają" się już 22 grudnia. Tego samego dnia zaraz z rana odbywa się w Madrycie losowanie bardzo popularnej loterii. Prawie wszyscy kupują losy, aby wziąśc w niej udział. Można wygrać sporo pieniędzy. Wygrywające numery są wyśpiewywane przez dzieci z madryckiej szkoły dla sierot San Ildefonso. Prawdziwy początek Świąt Bożego Narodzenia to oczywiście Wigilia, czyli Nochebuena, 24 grudnia. Tego dnia spożywa się kolację w towarzystwie rodziny, a potem można udać się na Pasterkę, czyli la Misa de Gallo. Nie jest to jednak dzień prezentów w hiszpanii te z reguły daje się dzieciom 6 grudnia. 28 grudnia to w Hiszpani kolejny niezwykły dzień, dzień Świętych Niewiniątek, czyli Santos Inocentes. Jak głosi legenda, tego dnia król Herod rozkazał zabić wszystkie nowo narodzone dzieci, aby wśród nich zgładzić Jezusa. Nie jest to jednak święto religijne. W hiszpanii tego dnia wszyscy robią sobie żarty. Podobnie jak w Polsce 1 Kwietnia. Ostatni dzień roku w Hiszpani to Nochevieja ( "Stara Noc" ) późnym wieczorem telewizja transmituje obraz zegara Madryckiego z placu Puerta del Sol. Około północy wszyscy gromadzą się przed telewizorem, a mieszkańcy Madrytu oczywiście na placu Puerta del Sol. Każdy posiada talerzyk z 12 winogronami. Należy spożyć winogrona w rytmie dwunastu kolejnych uderzeń zegara. ten komu się to uda, będzie miał szczęście przez cały nadchodzący Nowy Rok. Nowy rok obchodzony jest podobnie jak w Polsce jako święto, niema jednak żadnych szczególnych zwyczajów z nim związanych. Zajęcia w szkołach i na wyższych uczelniach zaczynają się dopiero 7 stycznia, bo w Hiszpani świętuje się dzień trzech Króli, czyli Reyes Magos, 6 stycznia. Jest to dzień niezwykły, zwłaszcza dla dzieci. W dniu 5 stycznia wieczorem wszystkie hiszpańskie dzieci wystawiają swoje buty, aby trzej Królowie zostawili w nich prezenty. Ponadto.... Boże Narodzenie w Hiszpanii ma swoje "odmiany` w zależności od regionu i jego tradycji. Dla wszystkich jednak są to bardzo rodzinne święta z wigilijną kolacją i żłobkiem (jak w Polsce choinka, tak w Hiszpanii w każdym domu jest żłobek, przy którym gromadzą się domownicy i śpiewają kolędy). Do najczęściej spotykanych na stołach potraw zaliczyć można: owoce morza, karczochy, zupę migdałową, ryby, indyka i pieczone jagnię. Kolacja wigilijna nie może się odbyć bez szampana, marcepana i turronów (słodycze bożonarodzeniowe z miodu i migdałów). Zwyczajem regionalnym w hiszpańskiej Galicji jest rozpalanie ognisk w noc Bożego Narodzenia, by błąkające się dusze grzeszników nie marzły. W Andaluzji świętowanie ma charakter hucznych kawalkad i zabaw ulicznych. Górskie osady Nawarry mają zwyczaj zwany "bożonarodzeniowym pniem" - jesienią mężczyźni ściągają z gór wielki pień, którego pod domem wyczekują kobiety i dzieci; w noc wigilijną umieszcza się go w kominku lub piecu i podpala, a następnie wkłada do niego małe kawałki drewna, wymieniając imiona: Boga, postaci z szopki, domowników, bliskich, zmarłych, żebraków, biedaków i więźniów. Prezenty dzieciom przynoszą dopiero Trzej Królowie. |
SŁOWNICTWO
|
FELICITACIONES - ŻYCZENIA Feliz Navidad - Wesołych Świąt Bożego Narodzenia Feliz Navidad y Próspero Año Nuevo - Wesołych Świąt i Szęśliwego Nowego Roku |
|
OBJETOS NAVIDEÑOS - ELEMENTY BOŻEGO NARODZENIA el belen, el nacimiento - żłobek, szopka el arbol de Navidad - choinka el regalo - prezent |
|
COSAS TOMAMOS EN NAVIDAD - RZECZY KTÓRE JEMY W ŚWIĘTA el turron - wyrób cukierniczy zkładający się głównie z miodu i bakalii ( orzechów i migdałów ) el mazapan - marcepan, wyrób z mielonych migdałów i cukru |
TEKSTY O HISZPAŃSKICH ŚWIĘTACH PO HISZPAŃSKU ***
wkrótce....
W tym dziele zaprezentujemy hiszpańskei tryby:
ROZKAZUJĄCY, WARUNKOWY, ŁĄCZĄCY.
Imperativo to hiszpański tryb rozkazujący. W tym artykule zapoznamy Cię z konstrukcją zdań w tym trybie, podstawowymi zasadami, które się do niego odnoszą oraz przedstawimy Ci do jakich sytuacji wykorzystujemy hiszpańskiego trybu rozkazującego.
PODSTAWOWE ZASADY IMPERATIVO
ODMIANA CZASOWNIKÓW REGULARNYCH
|
Odmiana CZASOWNIKÓW REGULARNYCH w IMPERATIVO.
|
|||
|
PODMIOT
|
HABLAR
|
COMER
|
VIVIR
|
|
tu
|
HABLA
|
COME
|
VIVE
|
|
el/ella/Vd.
|
HABLE
|
COMA
|
VIVA
|
|
nosotros/-as
|
HABLEMOS
|
COMAMOS
|
VIVAMOS
|
|
vosotros/-as
|
HABLAD
|
COMED
|
VIVID
|
|
ellos/ellas/Vds.
|
HABLEN
|
COMAN
|
VIVAN
|
ODMIANA CZASOWNIKÓW NIEREGULARNYCH
Często występują oboczności przy odmianie czasowników w IMPERATIVO w 2 i 3 osobie liczby pojedyńczej oraz 3 osobie liczby mnogiej u czasowników ktore również odmieniają się niewpełnii regularnie w Presente de indicativo.
por ejemplo:
|
Presente de Indicativo
|
Imperativo
|
|
|
CERRAR
|
CIERRO, CIERRES, etc.
|
CIERRA, CIERRE, CERREMOS, CERRAD, CIERREN
|
Występują również czasowniki, które się odmieniają całkowicie nieregularnie.
|
LICZBA POJEDYŃCZA
|
LICZBA MNOGA
|
||||
|
tu
|
el/ella
|
nosotros/-as
|
vosotros/-as
|
ellos/ellas
|
|
|
decir
|
di
|
diga
|
digamos
|
decid
|
digan
|
|
hacer
|
haz
|
haga
|
hagamos
|
haced
|
hagan
|
|
irse
|
vete
|
vayase
|
vayamos
|
idos
|
vayanse
|
|
poner
|
pon
|
ponga
|
pongamos
|
poned
|
pongan
|
ZASTOSOWANIE
Imperativo używamy w następujacych przypadkach:
|
Przykład: Hágalo ahora mismo. - Niech pan(i) to zrobi natychmiast. |
UWAGA!
Kiedy w Imperativo chcemy wyrazić jakiś rozkaz, polecenie, instrukcje, etc. bardzo często używamy zwrotu por favor.
|
Przykład: |
IMPERATIVO I ZAIMKI OSOBOWE
|
IMPERATIVO {
|
+ Pronombre Reflexivo (me, te, se, nos, os, se)
|
| + Pronombre Objeto Directo ( lo, la , los , las) | |
| + Pronombre Reflexivo + Pronombre Objeto Directo |
Pronombre Reflexivo - zaimek zwrotny.
W przypadku czasowników zwrotnych czyli takich które występują wraz z zaimkiem zwrotnym (me, te, se, nos, os, se) zaimki zwrotne zazwyczaj stoją za czasownikiem i przylepiają się do niego.
pj. Levantate
IMPERATIVO używany jest często wraz z zaimkami osobowymi, jak na powyższym schemacie, które odpowiednio odmienione przylepiane są do czasownika na końcu.
UWAGA! W przypadku czasowników zwrotnych, a w drugiej osobie l.mn. opuszcza się -d przy czasowniku.
|
Przykład: |
W przypadku Pronombre Objeto Directo ( lo, la , los , las) sytuacja jest w zasadzie analogiczna i rónież do końca czasownika przylepiamy odpowiedni zaimek.
pj. cogelo